ปึง! กริ๊ก!
เพนนีดึงประตูปิดเสียงดัง นั่นคงเป็นแรงกายเฮือกสุดท้ายในวันนี้ ร่างกายของเธอล้าไปหมดหลังจากต้องทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันมาสามวันแล้ว…
ตอนแรกที่ตกลงรับปากเคนไปก็ยังแอบดีใจที่สุดท้ายก็พ้นวันทำงานแบบมาราธอนมาได้ แต่อยู่ดี ๆ เคนก็โทรมาบอกว่าพนักงานที่จะเข้าทำงานใหม่ขอเริ่มงานเลทไปอีกสองวัน ท้ายที่สุดเธอก็ต้องแบกสังขารควงสองกะกับเคนอย่างไม่มีทางเลือก
ยังไงซะ ช่วงเวลานรกก็จบลงแล้ว พรุ่งนี้เธอจะได้นอนตื่นสายกับเขาสักที!
เพนนีหย่อนกระเป๋าลงบนเก้าอี้แล้วเดินตรงไปที่ตู้เย็น ร่างบางก้ม ๆ เงย ๆ ควานหาอาหารของเมื่อวันก่อนที่กินไม่หมดออกมาอุ่น เธอเดินตรงไปที่ไมโครเวฟแล้วจัดการเทข้าวออกจากถุงร้อน โปะแกงถุงที่ยังกินไม่หมด และไข่ต้มอีกใบก่อนจะยัดมันเข้าไปในนั้น เพนนียืนเท้าเอวกำช้อนส้อมไว้ในมือ เพียงไม่กี่นาทีเครื่องสี่เหลี่ยมตรงหน้าก็ส่งเสียงร้องบอกให้เธอเอาจานข้าวออกมา
“อะ โอ๊ย! ร้อน
