เอี๊ยด!
เสียงล้อรถบดกับพื้นหินสีดำสนิท รถตู้คันใหญ่ขับเข้ามาด้านในปราสาทหลังโตก่อนที่รั้วไฟฟ้าจะเลื่อนปิดช้า ๆ พร้อมร่างสูงของวาดิมก้าวลงมาจากรถ
ชายหนุ่มคลายเนกไทที่คอออกรวมไปถึงปลดเข็มขัดออกจากตัว ตั้งแต่ที่เขาออกมาจากสวนดอกไม้วาดิมก็ดูจะตึง ๆ เหมือนคนกำลังเครียดอย่างไรอย่างนั้น
เพนนีเดินตามไปเงียบ ๆ ไม่ได้ปริปากพูดอะไร กระทั่งเข้ามาในตัวบ้านเธอก็ชี้ไม้ชี้มือบอกเขาว่าจะไปห้องหนังสือแล้วแยกตัวออกมา ขาเรียวก้าวไปตามทางเดินนอกตัวบ้าน เธอพอจะจำทางได้จากครั้งแรกที่มาโผล่ที่นี่ หญิงสาวเดินแบบไม่เร่งรีบนักจนในไม่ช้าก็มาถึงห้องสมุดนอกปราสาทหลังโตของวาดิม
เพนนีเขย่งปลายเท้าไปคว้าเอาหนังสือเล่มที่บางที่สุดออกมา เธอตั้งใจว่าจะอ่านมันเล่น ๆ ฆ่าเวลาเลยไม่อยากได้เรื่องที่ยาวมากนัก คนตัวเล็กหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำกลางห้อง เธอยกขาขึ้นไขว้กันพลางเปิดหนังสือในมืออ่านทันที
ฟึบ!
หนังสือในมือที่เธอ
