Sabah uyandığında gözlerini kırpıştırıp olduğu yerde sırt üstü döndü. Eli hâlâ karısının elini tutuyordu. Yattığı yerden kalktığında karısı uyanmadan yataktan çıktı. Hiçbir şeyle ilgilenmeden müzik odasına gidip piyanonun başına oturup çalmaya başladı.
Kabuslarını bitiren kişinin karısı olmasını kabullenmek istemiyordu. Ailesi onu korumak için canını vermişti ve yaşadığı her şeyin sebebi bir yerde oydu şimdi nasıl oluyordu da yanındayken kabusları geri çekiliyordu?
Çalması hızlandığında elinin üzerine konan ellerle durmak zorunda kaldı. ‘’Öfkeni yine tuşlara yönlendiriyorsun, ne oldu?’’ dedi annesi.
‘’Anlayamıyorum anne neden?’’ diye sordu Akın sıkıntıyla. ‘’Biricik bu hayattaki acılarımın temelini oluştururken nasıl kabuslarımı yok edebilir?’’ Gözünde biriken yaşları Meryem Hanım şef
