Napanganga ako nang marinig ang garalgal na boses na 'yon. Boses ni Aya. Hindi ko alam kong haharapin ko ba siya o hindi. Akala ko hindi na siya magsasalita. Iiyak na lang siya ng iiyak hanggang maubos ang mga luha niya.
Kaya lang dahil sa sinabi ko, natigil ang mahabang paghikbi niya. At heto nga, nagawa na rin niya na magsalita pero may panggigigil pa rin. Bakas pa rin ang galit, at sa tingin ko ay malapit na siyang sumabog.
Dahan-dahan akong lumingon. Narinig ko kasi ang mahina nitong tawa. Nakakakaba na tawa. Kabado ako na baka kung ano na naman ang sasabihin niya.
Kung anong kalokohan na nga ang sinasabi ko, mabura lang ang masamang iniisip ng mga tsismosang matanda na kaharap namin ngayon na parehong nakataas ang mga kilay.
"Talagang tinanong mo pa, Aya? Parang hindi mo naman
