ปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน

คุณมันโรคจิต

ตอนที่ 15

คุณมันโรคจิต

“ไง! มาหาฉันถึงห้องนอน คิดถึงฉันมาก?"

อลินดา เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น พยายามสะกดกั้นอารมณ์ที่คุกรุ่นอย่างเต็มที่ ด้วยหลังจากที่ข่าวของเขาเผยแพร่ออกไป ขณะที่เธอกำลังนั่งประชุมอยู่กับทีมงานฮงชวนเทรดดิ้งที่ฮ่องกง พ่อแม่และเพื่อนฝูงของเธอรวมทั้งกลุ่มพันธมิตรต่างก็โทรหาถามกันให้ควั่ก วุ่นวายกันไปทั่วจนเธอไม่รู้จะตอบคำถามยังไง

ยิ่งดูบทสัมภาษณ์ของเขา เธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ว่าเขาจะพูดถึงเธอและลูกแบบนั้นทำไม?

แถมประกาศออกสื่อโดยไม่ขออนุญาตและปรึกษาเธอก่อนเลยสักคำ

ทั้งยังทำตอนที่เธอไม่อยู่ในเมืองไทยอีก

ทำเสร็จแล้วก็ยังไม่ยอมรับสายเธอเลยสักครั้ง จนเธอร้อนใจรีบบินกลับมาหาเขาที่นี่ทันที

แต่พอมาถึงบ้าน กลับเจอสีหน้าท่าทางที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังทำหน้ายียวนจนเธอรู้สึกหมั่นไส้ จนอยากจะยกมือข่วนหน้าหล่อๆ นั้นให้เป็นรอยเสียเหลือเกิน

กระนั้น อลินดา ก็ยังมีสติพอที่จะปรับโทนน้ำเสียงให้เรียบนิ่ง ขณะเอ่ยบอกลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างนุ่มนวล

"หลิงหลิงหนูไปรอมาม๊าข้างล่างก่อนนะจ๊ะ ม่าม๊าขอคุยกับปะป๊าแป๊บเดียว เดี๋ยวมาม๊าตามลงไปค่ะ ...ป้าคะ ลินรบกวนดูน้องให้แปปค่ะ"

"ได้ค่ะคุณลิน"

อลินดา รอจนลูกสาวเดินลงไปกับป้าชื่นจนลับตา จึงหันมาเอ่ยกับเจ้าของบ้านรูปหล่อที่ยืนกอดอกอิงประตูด้วยน้ำเสียงเข้มอย่างเอาเรื่อง

"คุณเฉิน! คุณทำบ้าอะไรของคุณ!! ทำไมไปให้ข่าวแบบนั้นโดยไม่ปรึกษาลินก่อน แล้วลินเป็นภรรยาคุณตั้งแต่ตอนไหนมิทราบ?"

เฉิน หรี่ตาแคบลง มองใบหน้าสวยผุดผาดที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขามาหลายวัน จนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มจะเป็นประสาท ก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย

แสร้งเอ่ยเสียงงัวเงียอย่างงุนงง

"อะไรของเธอ? มาที่บ้านฉันแต่เช้า ในขณะที่ฉันยังไม่ตื่น แล้วก็มาเคาะประตูปลุกแบบนี้นี่นะ ยังไม่มีใครเคยกล้าปลุกฉันเลยนะ ถึงเป็นเด็กตัวท็อปที่ฉันจ่ายแพงแค่ไหนก็เถอะ"

อลินดา กัดฟันกรอดพยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่

"ฉันไม่ใช่เด็กตัวท็อปของคุณนะ อย่ามาเล่นลิ้น ลินซีเรียส!! เราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"

คนสวยเท้าสะเอว สวนกลับอย่างเอาเรื่อง

ดุฉิบหาย!

เป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าขึ้นเสียงกับเขา

เฉิน รู้สึกขำในใจ เพิ่งรู้ว่าเวลายัยแม่ของลูกตอนโมโห ดูแล้วช่างแสนน่ารักน่าเอ็นดู

ไม่ต่างจากลูกสาวของเขาเลยสักนิด

"ฮ้าว!"

เขายกมือขึ้นป้องปากหาวหวอดๆ และเดินหันหลังเข้าห้องตัวเองโดยเปิดประตูห้องค้างไว้ ไม่สนใจว่าเธอจะเดินตามมาหรือไม่ ก่อนจะบ่นพึมพำอย่างงัวเงีย

"คุยจริงจังอะไรกันละ ฉันง่วงจะแย่! คงจะคุยกับเธอไม่รู้เรื่องหรอกลิน สมองฉันเบลอไปหมดแล้ว เธอไม่รู้หรือไงว่างานฉันยุ่งมาเป็นสัปดาห์แล้ว เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนกว่า วันนี้ก็วันอาทิตย์ฉันขอตื่นสายได้ไหมลิน? ขอนอนอีกหน่อย ตื่นแล้วค่อยคุยกันนะ"

เอ่ยเสร็จ เจ้าของบ้านรูปหล่อก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงของตัวเองดื้อๆ พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง คล้ายปิดกั้นการรับรู้จากทุกสิ่ง

รวมถึงถ้อยคำของเธอด้วย

นั่นทำให้คนที่ยืนหน้าห้องโมโหยิ่งกว่าเดิม

"นี่คุณเฉิน!! คุณอย่ามาแกล้งนะ!"

"....."

เงียบ...

"ลุกจากเตียงมาคุยกับฉันก่อน ลุกๆ ลินรู้นะว่าคุณไม่ได้ง่วงอะไรขนาดนั้น! คุณเฉิน!"

อลินดา ยังคงยืนอยู่หน้าห้อง ด้วยไม่กล้าเดินข้ามเข้าไปในเขตห้องนอนที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา

"....."

"ตื่นขึ้นมาคุยกันข้างนอกห้องก่อน"

"ฟี้!!"

มีเสียงกรนดังออกมาจากคนตัวหนาที่นอนตะแคงหันหลังให้อยู่บนเตียง

อีตาบ้า!!!

หญิงสาวสบถด่าอยู่ในใจ

"คุณเฉินๆๆๆ"

"...."

มีเพียงความเงียบ

ร่างหนายังคงนอนคลุมโปงอยู่บนเตียงคิงส์ไซด์ไม่ขยับเขยื้อน จนอลินดาถอนหายใจออกมา ก่อนมองซ้ายขวาแล้วตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องของเขา

เธอมีงานต้องบินไปต่อที่สิงคโปร์

จึงไม่มีเวลาที่จะมารอตอนเขาตื่น

และไม่รู้ว่าเขาจะตื่นตอนไหน

และคาดว่าหากจะต้องรอโทรคุยกับเขา หมาจิ้งจอกตัวนี้ก็คงจะไม่รับสายเธออีกเช่นเคย

เป็นไงเป็นกัน!!

"คุณเฉินคะ! ขอร้องเถอะค่ะ ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อนค่ะ ลินมีนัดคุยกับ OX ต่อที่สิงคโปร์ ข่าวของคุณมันมีผลกับลินนะคะ"

อลินดา ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ด้วยต้องการเจรจากับเขาอย่างสันติ จึงเดินมาข้างๆ เตียงอย่างระมัดระวัง เธอรู้ดึว่าเขาไม่ได้หลับ และหากพูดจาดีๆ ด้วยและอธิบายกับเขาด้วยเหตุผล เขาน่าจะรับฟังเธอได้

เธอคิดว่า เขาคงไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น

"...."

"คุณเฉินให้ข่าวไปแบบนั้น ทุกคนก็ต้องรู้ว่าภรรยาคุณเฉินคือลิน เพราะลินคือแม่ของหลิงหลิง มันมีผลเกี่ยวกับเรื่องงานและชีวิตส่วนตัวของลินนะคะ.."

หมับ!!

เพราะไม่ทันระวังตัว ข้อมือของเธอเลยถูกกระชากอย่างแรง จนร่างบางเซถลาล้มลงบนเตียงนอน ก่อนที่ร่างหนาของ เฉิน จะพลิกมาคล่อมทับและกักขังร่างเธอไว้ในทันที

"อ๊ะ คุณเฉิน! ทำอะไร? ปล่อยลินนะ!"

อลินดา ดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างของเขา แต่ไม่เป็นผล สองมือของเธอถูกรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว ขาที่เบียดชิดถูกกดทับด้วยต้นขาแข็งแรงของเขา

ดวงตาของ เฉิน ดำมืดขึ้น ขณะเอ่ยถามเสียงเข้ม

"ทำไม? การที่ฉันแถลงข่าวแบบนั้น มันจะส่งผลเสียต่อเธอและลูกยังไง? ฉันเป็นถึงประธานใหญ่ค่ายวีจีเอสที่คนรู้จักกันทั้งเอเชีย ดีเสียอีกเธอจะได้มีเครดิตในการดีลงานมากขึ้น และลูกก็จะได้บอกคนอื่นได้อย่างภาคภูมิใจ มันจะมีผลไม่ดีต่องานเธอยังไง? หรือว่าเธอหวังอะไรกับไอ้จางประธานOX มากกว่าการเป็นพันธมิตรกันแน่?"

คำพูดของเขา ทำให้อลินดาดิ้นพล่านยิ่งขึ้นกว่าเดิม แต่ก็เหมือนยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งจับมือและล็อคร่างของเธอแน่นมากขึ้นจนแทบขยับไม่ได้

"ปล่อยฉันนะคุณเฉิน!! คุณมันโรคจิต! อย่ามารุ่มร่ามกับลินแบบนี้!"

เธอแหวกลับเสียงดัง

เฉิน กัดฟันกรอด พยายามระงับอารมณ์บางอย่างที่ปะทุขึ้นในใจอย่างเต็มที่

"รุ่มร่ามยังไงห๊ะ! เธอเข้ามาหาฉันถึงในห้องบนเตียงนอนของฉัน บอกว่าอยากคุยกับฉันมาก ทั้งที่ฉันบอกว่าง่วงมากกำลังจะนอน ฉันก็ยอมคุยกับเธอแล้วนี่ไง!"

เฉิน โน้มหน้าลงใกล้ แล้วกดปลายจมูกโด่งชิดกับพวงแก้มเนียน สูดดมกลิ่นหอมจากเรือนกายสาวที่ทำให้เขาแทบคลั่งมาหลายวันเข้าไปจนเต็มปอด

ขณะที่ อลินดา ส่ายหน้าไปมา

เมื่อรู้สึกถึงความหวั่นไหวที่คืบคลานเข้ามาในใจอีกครั้ง และเธอไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

"คุณเฉิน! ลินอยากคุยกับคุณก็จริง แต่ไม่ใช่ตรงนี้ เราคุยกันดีๆ ได้ไหม ลงไปคุยกันข้างล่างกันเถอะค่ะ"

เธอพยายามปรับโทนเสียงให้อ่อนลง

ทว่า เฉิน เหมือนไม่ใส่ใจ ด้วยรับรู้ถึงความนุ่มนิ่มที่อยู่ใต้ร่าง และรู้สึกได้ว่าท่อนมังกรลำเขื่องกึ่งกลางกายของตน เริ่มจะแข็งขึงมีชีวิตชีวาขึ้น เมื่อสัมผัสกับเนินเนื้ออวบอิ่มที่มีอาภรณ์ขวางกั้นของเธอ

แปลกชะมัด!

นานมากแล้ว ที่เขาตื่นเช้ามาแล้วไม่แข็งแบบนี้ แต่พอได้กลิ่นและสัมผัสอลินดาเท่านั้นแหละ อารมณ์เขาก็พลุ่งพล่านจนแทบปะทุปริออกมา

ให้เขาหยุดตอนนี้เหรอ?

ยากหน่อยนะ...

"อืม"

"คุณเฉิน ปล่อยลินก่อนค่ะ เราลงไปคุยกันข้างล่างกันเถอะนะคะ อื้อ..."

เสียงหวานสั่นระริก เมื่อเขาซุกไซ้ยังลำคอระหง ริมฝีปากหยักกดจูบและขบเม้มเบาๆ ยังผิวอ่อนบริเวณนั้น จนขนอ่อนในกายของเธอเริ่มลุกชูชัน และนั่นเหมือนเป็นการกระตุ้นอารมณ์บางอย่างของเขาให้ปะทุขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ปากและลิ้นร้อนจึงบดเคล้าถูไถ แลบเลียยังใบหูขาวช้าๆ และพ่นลมหายใจผ่าวร้อนออกมา

ก่อนจะกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า

"ไม่! ในเมื่อเธอมาหาฉันถึงเตียงเพราะอยากคุยกับฉันนัก...ก็นอนคุยกันบนเตียงนี่แหละ!"

****************