แม่ของลูก

1800 Words

ตอนที่ 9 แม่ของลูก แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่ทันทีที่ลงจากเครื่องและ check out เสร็จ อลินดา ก็รีบบึ่งมาหาลูกสาวที่บ้านของประธานเฉินทันที เพราะดูเวลาแล้วเพิ่งจะหกโมงเย็น และเป็นเวลาที่เธอสามารถจะไปหาลูกที่บ้านของเขาได้ "มาม๊ามาแล้วๆ หลิงหลิงคิดถึงม่าม๊าที่สุดเลยอ่าค่ะ คิดถึงขนาดนี้เลยค่ะม๊า" เด็กหญิงหลิงหลิง โอบสองมือเป็นรูปร่างของขนาดความคิดถึง ก่อนจะรีบปรี่เข้ามากอดผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจทันทีที่หญิงสาวก้าวลงจากรถ "มาม๊าค่ะ หลิงหลิงเขียนชื่อตัวเองเป็นภาษาไทยได้แล้วอ่าค่ะ มาม๊ามาดูหลิงหลิงเขียนสิคะ" ชื่อภาษาไทยของหลิงหลิง คือ เด็กหญิงแก้วกัลยา หวัง เป็นชื่อที่มาม๊าตั้งให้ และเด็กน้อยก็ชอบมาก มาม๊า บอกว่า แก้วกัลยา หมายถึงผู้หญิงที่มีความงดงามและมีคุณค่าดั่งแก้วอันวิจิตร หลิงหลิงชอบชื่อภาษาไทยจัง "เก่งมากเลยจ้ะ คนเก่งของแม่" "อันนี้คือชื่อหลิงหลิง เด็กหญิงแก้วกัลยา หวัง อันนี้คือชื่อหม่าม๊า อลินดา หวัง กับอันนี้คือชื่อปะป๊า เฉิน ลีออง" เด็กหญิงรีบโชว์กระดาษที่เขียนชื่อตัวเอง และชื่อพ่อกับแม่ให้ดูอย่างภาคภูมิใจ อลินดา อมยิ้มออกมา ความเครียดและเหน็ดเหนื่อยจากหลายเรื่องที่เผชิญมาก่อนหน้า คล้ายจะมลายหายไปสิ้น เมื่อได้พบเจอกับใบหน้าบ้องแบ๊วของลูกสาวสุดที่รัก "หือ เขียนเลขได้ด้วยเหรอจ้ะ" "ได้ค่ะ คุณครูเป็นคนสอนหนูเอง แต่วันอื่นคุณครูบอกว่าจะสอนบวกเลขค่ะ" อืม ... ต้องยอมรับว่าครูที่เขาจ้างมามีทักษะพอสมควร เพราะใช้เวลาไม่นานลูกสาวของเธอก็สามารถเรียนรู้หลายอย่างได้ในเวลาอันรวดเร็ว หรืออาจเพราะส่วนนึง หลิงหลิง มีความฉลาดเฉลียวในตัวอยู่พอควร อลินดา ใช้เวลาอยู่กับลูกนานพอสมควร ด้วยเห็นทางป้าชื่นแจ้งว่า วันนี้ เฉิน อาจจะกลับดึกเพราะติดงานสำคัญ นั่นเป็นโอกาสอันดีของเธอที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับลูกได้มากขึ้น "คืนนี้มาม๊านอนกับหลิงหลิงนะค๊า" เด็กน้อย เงยหน้าขึ้นบอกผู้เป็นแม่เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปได้สักพัก "ห้องนอนของหลิงหลิงใหญ่มากเลยนะคะมาม๊า เตียงใหญ่เบ้อเร่อขนาดนี้เลยอ่า หลิงหลิงนอนกับเจ้าปูเป้ ยังมีที่ว่างนะคะ กว้างมากค่ะ นอนได้อีกสิบคนเลย มาม๊านอนสบายมากเลยแหละค่ะ" "มาม๊านอนไม่ได้หรอกค่ะคนเก่ง มาม๊ามีงานต้องกลับไปเคลียร์ต่อพรุ่งนี้จ้ะ" จะบอกลูกได้ยังไง ว่าพ่อของลูก ไม่อนุญาตให้เธอนอนค้างในบ้านของเขา ทว่าเหมือนหลิงหลิงจะรู้ จึงรีบบอกผู้เป็นแม่ "ปะป๊าไม่ว่าหรอกค่ะ เดี๋ยวหลิงหลิงจะขอปะป๊าให้เองนะคะ มาม๊าไม่ต้องกลัวนะคะ" "ไม่เป็นไรจ้ะ เราสัญญากันแล้วไงคนเก่ง ว่าหนูจะไม่งอแง และจะเชื่อฟังปะป๊ากับมาม๊า รอให้มาม๊าเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนนะ แล้วเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม" "กลับมาอยู่ด้วยกัน?" "ค่ะ" เด็กหญิงเอียงคอเล็กน้อย และครุ่นคิดตามคำพูดของแม่ สักพัก... "กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม คืออันนี้มีหลิงหลิง และมีปะป๊า และมีมาม๊าด้วย ใช่ไหมคะ!?" หลิงหลิงเริ่มรู้สึกชอบบ้านหลังนี้ ชอบคนที่นี่ ทั้งป้าชื่น น้านิด ลุงอลัน และคนอื่นๆ และยังชอบปะป๊าเฉินมากๆ ด้วย แต่ หลิงหลิง ก็รักหม่าม๊าเหลือเกิน และอยากให้หม่าม๊ามาอยู่ด้วยกัน ถ้าทุกคนมาอยู่ด้วยกัน ก็คงจะดีซินะ "หมายถึงแม่กับหนู เราสองคนจ้ะ" อลินดา ตอบลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ด้วยเธอรู้ดีว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้ แค่เขาให้โอกาสฝากลูกสาวไว้ที่นี่ ก็เกินกว่าที่เธอคาดไว้เป็นอย่างมาก และเธอไม่คิดที่จะหวังไกลไปมากกว่านี้ ที่สำคัญเธอไม่อยากโกหกลูก กลัวจะสร้างปัญหาในความรู้สึกของเด็กในภายหลัง ลูกต้องพร้อมที่จะเผชิญกับความจริงของครอบครัว . . "ลินมาเหรอ?" เฉิน เอ่ยถามป้าชื่นเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน ด้วยพอทราบจาก อลันมาบ้าง ว่า อลินดา กลับจากสิงคโปร์เมื่อตอนเย็นแล้วตรงดิ่งมาหาหลิงหลิงทันทีที่นี่เลย "ค่ะ! มาถึงตั้งแต่หกโมงกว่าๆ และนั่งเล่นกับคุณหนูในห้องอ่านหนังสือและทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้คุณหนูขึ้นไปอาบน้ำข้างบนกับนิด คุณลินยังอยู่ในห้องค่ะ" ป้าชื่น เอ่ยอย่างนอบน้อม ขณะรับเสื้อสูทและกระเป๋าเอกสารของเจ้านายเพื่อเอาไปเก็บในห้องทำงาน เฉิน พยักหน้าตอบรับเตรียมจะเดินขึ้นลิฟต์ชั้นสี่ไปยังห้องของตน แต่ก็ต้องชะงักเท้าเล็กน้อย เมื่อเหลือบมองไปยังห้องอ่านหนังสือที่เปิดแง้มไว้ เห็นอลินดาจากด้านหลัง เธอนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้นวมมุมห้อง ทำให้เขาเปลี่ยนใจเดินเข้าไปในห้องนั้น "นี่ ลิน" เฉิน เอ่ยเรียกเบาๆ เมื่อเดินเข้าไปในห้อง "ฟี้ๆ" เสียงลมหายใจสม่ำเสมอ จากใบหน้าสวยจิ้มลิ้มที่กำลังหลับตาพริ้ม ทำให้คิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดย่นเข้าหากัน นี่เธอหลับเหรอ? หลับง่ายจังแฮะ! สงสัยจะเหนื่อยมาก คงเพราะวิ่งไปวิ่งมาทั้งที่ไทยสิงคโปร์และฮ่องกงติดต่อกันหลายวัน "...." เฉิน ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ตอนแรกเขาตั้งใจจะปลุกเธอ แต่ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน เมื่อเห็นสีหน้าตอนหลับของหญิงสาว ขอจ้องดูใกล้ๆ สักหน่อยเถอะ! อืม... ขนาดหลับก็ยังสวยมาก สวยจัด สวยขึ้นมากเลยแฮะ! ปาก นิด จมูก หน่อย เครื่องหน้าเด่นชัด ถ้าไม่ติดว่าเป็นแม่ของลูก จะจับเซ็นสัญญาให้เป็นสตาร์ในสังกัดวีจีเอสเลยนะเนี่ย! "อื้อ!" เปลือกตาคู่สวยกระพริบ ก่อนที่จะมีเสียงละเมอพึมพำเบาๆ ออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม "ไม่ต้องกลัวนะลูก! แม่จะอดทน แม่จะแก้ไขทุกอย่างให้มันดีขึ้น เราจะต้องผ่านพ้นมันไปได้!" เฉิน ชะงัก เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น "....." ละเมอ? "แม่รักหนูนะ" ชั่วขณะ เขารู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมา เวลาเกือบห้าปีที่ผ่านมา ไม่รู้เธอจะเจอกับอะไรบ้าง ทนเลี้ยงลูกอยู่คนเดียว แล้วทำไมเธอเก็บงำไว้ตั้งนานไม่ยอมกลับมาหาเขา แล้วตอนนี้เธอกำลังเจอกับปัญหาอะไรอยู่บ้างนะ? เพราะอะไร? "รัก" คนสวยที่กำลังหลับพึมพำอีกครั้ง "...." หัวคิ้วของเฉินกระตุกขึ้น เธอบอกว่า รัก สั้นๆ "รักเหมือนกัน" รักใครหว่า? อารามสงสัยไคร่รู้ ทำให้ เฉิน ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิม เพื่อเงี่ยงหูฟังว่าริมฝีปากจิ้มลิ้มอิ่มวาวนั้นจะเอ่ยอะไรต่อ แต่เหมือนเธอจะพึมพำเพียงเบาๆ นั่นทำให้เขายิ่งขยับเข้าชิด จนได้กลิ่นหอมละมุนจากพวงแก้มเนียนใสและเรือนผมสลวยสีคาราเมลเข้มของเธอ ปลายจมูกโด่งของเฉินยู่ขึ้น เสียงบางอย่างในหัวตีกันไปมา ทำไมหอมจังวะ!! กระทั่งลมหายใจของเธอ เฉินก็รู้สึกว่าหอมมีเสน่ห์จนเขาต้องก้มลงไปสูดดม ทำให้ปลายจมูกโด่งของเขาชิดกับปลายจมูกโด่งเชิดของเธอ ริมฝีปากรูปกระจับสีลูกพีชเผยอออกนิดๆ อย่างยั่วยวน พลันเขาก็รู้สึกเหมือนลำคอตัวเองเริ่มจะแห้งผาก เมื่อนึกถึงรสชาติหวานหอมละมุนที่เขาเคยได้ลิ้มลองเมื่อหลายปีก่อน เขาไม่เคยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับใครอีกไม่รู้กี่ครั้ง ก็ยังไม่มีใคร ตรึงใจเขาได้เท่ากับเธอ เพราะหลังจากมีอะไรกับเธอแล้ว กับผู้หญิงคนอื่นไม่ว่าใคร ก็เป็นเรื่องที่ทำเพื่อปลดปล่อยฆ่าเวลาไปอย่างนั้นเอง และโดยส่วนใหญ่ขณะทำกิจกรรมเขาก็จะนึกถึงแต่หน้าเธอ! แต่ไม่นะ!! เขาจะไม่ตกหลุมพรางของเธออีกแล้ว ถึงแม้ใจอยากจะลิ้มลองอีกครั้งก็ตาม แต่.... ไอ้เฉินเอ้ย มึงแน่ใจเหรอ? อย่าติดกับเธอ เดี๋ยวเธอก็จะหนีเราไปอีกนะ! ปีศาจร้ายและเทพแห่งความดีในตัวของเขาตะโกนบอกกันไปมาเป็นเสียงระงมสับสนกึกก้องอยู่ในหัว เมื่อหญิงสาวขยับตัวยกขาเรียวงามขึ้น กระโปรงเนื้อดีสีงาช้างร่นขึ้นจนเห็นโคนขาอ่อนติดกับขอบแพนตี้ตัวบาง เฉิน กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก!! โอ้! ไม่นะ! แย่แล้ว! ขันติ ขันติ ขันติ ถึงเขาจะเป็นคนยังไง แต่เขาก็ไม่เคยล่วงเกินผู้หญิงที่ไม่ยินยอมเลยสักครั้ง ความสัมพันธ์ของเขาคือการมีความสุขและสนุกร่วมกัน ไม่ ไม่ ไม่ และไม่เด็ดขาด เขาบอกกับตัวเอง แต่ ...เหมือนมือข้างขวาของเขาจะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อเจ้ามือปลาหมึกตัวดีวางอยู่บนเรียวขาอ่อนของอลินดา "อื้ม ดีจังค่ะ อ๊า" เสียงหวานครางตอบรับเบาๆ อย่างยั่วยวน ส่งผลให้มือไม่รักดีได้ใจ จึงเริ่มขยับลูบไล้เบาๆ ตั้งแต่โคนขาอ่อนไปจนถึงขอบแพนตี้ "อื้ม ดีค่ะ" ให้ตายเถอะ!! นี่ไม่ใช่ความคิดของเขาเลยนะ ไอ้มือไม่รักดีนี่ต่างหาก!! มันไม่รักดีจริงๆ "อย่านะเฟ้ย!" เขากัดฟันบอกไอ้มือปลาหมึกของตัวเอง และนี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนอย่างเขา ต้องมาสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างกับแบบนี้กับผู้หญิง แต่... ไอ้มือปลาหมึกไม่รักดีมันฟังเขาที่ไหนกันเล่า!! ทั้งที่เขาบอกบอกมันให้หยุดแล้วนะ มันกลับถูนิ้วยังขอบแพนตี้ตัวบางและลูบโลมหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจของเฉินเริ่มจะติดขัด เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มของเนินเนื้อบริเวณนั้น อยากรู้จังแฮะ! ถ้าไม่มีแพนตี้ขวางกั้นอยู่ จะเป็นยังไงหนอ? แต่ก่อนที่เจ้าปีศาจร้ายในตัวเขามันจะได้ใจไปมากกว่านี้ เปลือกตาคู่สวยของหญิงสาวก็ปรือขึ้น และมองเขาอย่างตระหนก "อุ้ย!" ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไรต่อ เท้าของเธอก็ยกขึ้นถีบ เข้ากับหน้าอกของเขาอย่างแรง จนเขากระเด็นออกไปไกล พลั่ก!!! ***************

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more