หึงฉันเหรอไง?
1542 Words
ตอนที่ 11
หึงฉันเหรอไง?
"อ้าวคุณลิน? ลืมของเหรอคะ?"
"ใช่จ้ะป้า แย่จริง! พอดีลินลืมไอแพดไว้ในห้อง ต้องใช้คุยงานกับลูกค้าพรุ่งนี้ด้วย"
เสียงคุยของ ป้าชื่น ที่ดังอยู่นอกห้อง ทำให้ เฉิน ลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นร่างของ อลินดา เปิดประตูเข้ามาในห้อง
"อ๊ะ!"
คนที่เปิดประตูเข้ามาอุทานอย่างประหลาดใจ ด้วยไม่คิดว่าจะเจอเจ้าของบ้านรูปหล่อนั่งเอนกายอยู่ในห้อง
"ทำไมคุณเฉินอยู่ในนี้คะ?"
"ตกใจอะไรขนาดนั้น?"
เฉิน เหยียดกายให้นั่งตรง ดวงตาคู่สีนิลเข้มหรี่มองไปนอกรั้วบ้าน เห็นรถยนต์สัญชาติเยอรมันคันสีขาวจอดรออยู่ด้านนอก สันกรามของเขาก็บดเบียดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเด่น
ไอ้ภัควัตร ซินะ!
ตามมารับส่งกันเสียดึกดื่นขนาดนี้เลย
เพื่อนบ้าบออะไรกัน! ถึงดูแลกันดีขนาดนี้ คงตามไปดูแลกันถึงเตียงด้วยละซิ!
"เปล่าค่ะ ลินแค่แปลกใจที่เห็นคุณเฉินอยู่ในห้องนี้"
เธอแปลกใจจริงๆ
ก็ก่อนที่เธอจะออกไป ได้ยินเขาบอกกับผู้ช่วยของเขาว่าจะไปหาเด็กไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเปลี่ยนใจให้เด็กมาที่นี่
"นี่บ้านฉัน! ฉันจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ได้"
เฉิน ยักไหล่ ขณะยกจอกชาร้อนขึ้นจิบ ดวงตาคมจับจ้องที่ใบหน้างามไม่วางตา จนหญิงสาวต้องเบี่ยงสายตาหลบ
"ขอโทษนะคะที่มารบกวน พอดีลินลืมไอแพคไว้"
อลินดา เดินอ้อมร่างหนาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ เพื่อไปหยิบ iPad ของตัวเองที่วางไว้บนโต๊ะหัวมุมที่เธอชาร์ตแบตไว้ตอนนั่งเล่นกับลูก ด้วยไม่อยากจะทะเลาะกับเขา เพราะเริ่มจะดึกมากแล้ว
คิ้วหนาของ เฉิน กระตุกขึ้น
เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ เหมือนไม่สนใจเขาเลยสักนิด แถมเธอยังรีบร้อนที่จะหยิบ iPad ใส่กระเป๋า แล้วเตรียมจะเดินออกไป
ทำอย่างกับจะรีบไปให้พ้นๆ หน้าเขา
สงสัยกลัวไอ้เวรนอกรั้วนั่น! รอ
"ทำไมต้องให้ผู้ชายมารับส่ง? ดึกดื่นขนาดนี้"
น้ำเสียงเขาเข้มขึ้นอย่างไม่พอใจ ชณะวางจอกชาลงบนโต๊ะดัง ปึก!
"ผู้ชาย? หมายถึงภัคเหรอคะ?"
เธอ เอียงคอหันหน้ามามองเขา
"ใช่!! หรือว่ามีอีกหลายคน"
เฉินหงุดหงิดยิ่งขึ้นกว่าเดิมกับท่าทีของเธอ ซึ่งเขาก็หาสาเหตุให้ตัวเองไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร?
ความจริงยัยแม่ของลูก จะไปไหนมาไหนหรือทำอะไรกับใครก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขา
แต่นี่มันบ้านเขาไง!
เธอเดินเข้ามาในบ้านเขา แล้วมีผู้ชายรออยู่นอกรั้วบ้าน จะต้องให้เขารู้สึกยังไง?
เอาเป็นว่าเขาไม่ชอบ!
เห็นแล้วขวางหูขวางตาชะมัด!!
"ค่ะ ลินมีเพื่อนผู้ชายหลายคน"
อลินดา ตอบไปตามความเป็นจริง และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำท่าทางเหมือนโกรธเธอด้วย หรือเป็นเพราะว่าเธอมารบกวนและขัดจังหวะเขา
คำตอบนั้นของเธอ เหมือนจะยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาอึมครึมขึ้นยิ่งกว่าเดิม
"ลินกลับแล้วค่ะ"
เธอ เอ่ยสั้นๆ และเตรียมจะเดินออกจากห้อง หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว
"เมื่อกี้ฉันนัดกับเด็กตัวท็อปของคลับเฮ้าส์ สวยมาก! ขาวจัด นมเบ้อเร่อจับเต็มไม้เต็มมือ แถมลีลาก็โคตรเด็ด!"
"ค่ะ"
มือขาวเอื้อมจะเปิดประตู
"เอาใจก็เก่ง พูดจาหวานออเซาะ สงสัยฉันต้องไปซ้ำบ่อยๆ แล้วละ"
"ค่ะ"
เธอจับลูกบิดประตูเพื่อจะเปิดออก ใบหน้าสวยผุดผาดของเธอยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ คล้ายคำพูดของเขาเป็นอากาศธาตุ
กลายเป็น เฉิน ที่หงุดหงิดขึ้นมา
จนเขาต้องเหยียดกายลุกขึ้น แล้วปรี่มาจับลูกบิดประตู ปิดเข้าไปดังเดิม
แกร๊ก!!
"คุณเฉิน!"
อลินดามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ "ทำอะไรคะ? ถอยออกไปหน่อยค่ะ! ลินจะกลับไปพักผ่อนดึกมากแล้ว เพื่อนลินจอดรถรออยู่"
ดวงตาของ เฉิน ดำมืดขึ้น
"ก็ให้มันรอไป!"
รอไม่ไหว กลับไปได้ซะก็ดี!
"คุณพูดบ้าอะไร?"
ใบหน้าสวยบึ้งตึงขึ้น
"เธอหึงฉันใช่มั้ย?"
เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากให้ผู้หญิงรู้สึกหึงหวงเขา ทั้งที่ผ่านมาเขาเกลียดการถูกหึง ถูกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมากที่สุด
แต่ตอนนี้เขาอยากเห็นอลินดาร้อนรนเพราะเขา
"หือ?"
คิ้วเรียวสวยขมวดเข้ากัน และมองเขาอย่างฉงน
"เธอหึงที่ฉันไปหาเด็กเมื่อกี้ใช่ไหม?"
เฉิน ถามย้ำ และขยับร่างมาใกล้เธอ อลินดารีบถอยห่างจากเขาโดยอัตโนมัติจนหลังชิดกับผนังห้องพร้อมส่ายหน้าไปมา ก่อนตอบปฎิเสธเสียงเข้ม
"ไม่ค่ะ!"
อีตาบ้านี่!!
หลงตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า?
คิ้วของเฉินขมวดตีกันยุ่ง
"เธอจะปากแข็งไปทำไม? ฉันเห็นสายตาเธอก่อนที่ฉันจะเดินออกไป"
ต้องหึงซิ!!
เธอจะต้องหึงเขา
"คุณเฉินเข้าใจผิดแล้วค่ะ! คุณจะทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของคุณ บอกแล้วไงคะว่าเราเป็นแค่พ่อและแม่ของลูกเท่านั้น!! ทำไมลินจะต้องหึงคุณด้วย! คุณเฉินสบายใจได้เลยเรื่องนั้น ลินขอแค่อย่าทำให้ลูกเห็นก็พอ"
คำตอบของเธอ ไม่เป็นที่น่าพอใจ
และกระตุ้นให้เขาอยากจะเอาชนะ
เฉิน ขยับใกล้ จนชิดร่างบางเมื่อแผ่นหลังของเธอติดกับผนังห้อง วงแขนแข็งแรงยกขึ้นวางมือทาบกับผนังกักขังร่างของเธอไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยมีแววตระหนกเล็กน้อย นั่นทำให้เขายิ่งได้ใจ
"ไม่หึงฉันแน่เหรอลิน?"
ไม่หึงกันบ้างหรือไง?
"ไม่หึงค่ะ! ถอยออกไปเถอะค่ะ ลินอยากจะกลับไปนอนพักผ่อน ลินง่วงมากแล้ว"
เฉินเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะมุมห้อง
เป็นเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาทีแล้ว
"วันนี้ฉันอนุญาตให้เธอนอนค้างที่นี่ได้เป็นกรณีพิเศษ"
เขาบอกเสียงนุ่มทุ้มต่ำ
ทว่าอลินดาส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่ค่ะ! ลินไม่อยากค้างที่นี่ อีกอย่างภัคเขารอลินอยู่"
ไม่เอาหรอก เธอไม่อยากค้างที่นี่ในบ้านของเขา แม้จะมีลูกอยู่ด้วยก็เถอะ เธอไม่อยากเห็นและรับรู้เกี่ยวกับเรื่องราวและชีวิตส่วนตัวของเขาไปมากกว่านี้
หากไม่ติดว่าความจำเป็นบางอย่างในชีวิตตอนนี้ เธอจะไม่ยอมเข้ามาพัวพันกับเขาเด็ดขาด
"ลิน!"
ดวงตาสีนิลเข้มของ เฉิน ร้อนระอุขึ้นราวกับมีไฟกองใหญ่สุมอยู่ในนั้น นิ้วเรียวแข็งดั่งคีมล็อคคางมนของเธอไว้ให้เชิดขึ้น
"บอกให้มันกลับไปซะ!"
เสียงเขาเข้มขึ้นกว่าเดิม แต่คนอย่างอลินดาหรือจะกลัว
"ไม่บอก! พูดอะไรของคุณ?"
ทำไมเธอจะต้องทำตามคำสั่งเขา เมื่อเพื่อนอุตส่าห์มารับส่ง และเธอจะต้องคุยงานที่ค้างไว้ก่อนหน้ากับภัควัตรเกี่ยวกับเงื่อนไขสัญญาจ้างที่ปรึกษาการลงทุนอีกด้วย
เธอพยายามดันตัวเขาออกห่าง แต่เหมือนจะไม่เป็นผล
เฉิน เป็นผู้ชายลูกครึ่งร่างสูงใหญ่ แม้เธอจะสูงร้อยหกสิบสามเซ็นติเมตร แต่ก็สูงเพียงแค่หน้าอกเขาเท่านั้น
อีกทั้งตอนนี้เขาเหมือนหมาบ้าตัวโต
ที่ทำให้เธอไม่อยากอยู่ใกล้
"ลิน!"
เฉินกัดฟันกรอด เมื่อได้กลิ่นหอมละมุนและสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มจากตัวเธอ จนเขารู้สึกได้ถึงความแข็งขึงของท่อนลำที่ปวดหนึบพร้อมจะปริแตกบริเวณกึ่งกลางกายของตน
อะไรวะ!
แค่นี้ก็แข็งแล้วกู
ทีเมื่อกี้เหี่ยวเหมือนมะเขือเผา
เวรเอ้ย!
"คุณเฉินถอยออกไป! ลินจะกลับ"
น้ำเสียงจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสั่นระริกแสนยั่วยวน จนเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างกระหาย
"ไม่!"
เขาไล้นิ้วเรียวยังเรียวปากอิ่มช้าๆ แล้วโน้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งถูไถกับสันจมูกของเธอ อลินดาได้กลิ่นลมหายใจของเขาคละเคล้ากับกลิ่นบุหรี่จางๆ
มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา
กลิ่นที่เธอจำได้ดี
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนก็ตาม
เธอจำได้ทุกสัมผัสและคำพูดของเขา
"ปล่อยลิน! ไหนคุณบอกว่าไม่พิศวาสลินไง"
เหมือนคำพูดของเธอจะไปกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของชายหนุ่ม เขาเชยคางเธอขึ้นให้ใบหน้าสวยได้องศา
"อื้อ...."
ก่อนที่เธอจะเอ่ยอะไรต่อน้ำเสียงของเธอก็หลุดหายไปในลำคอ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงกดจูบยังเรียวปากอิ่มวาวของเธออย่างหนักหน่วง
ปิดกั้นทุกถ้อยคำใดๆ ที่จะเอ่ยออกมา
****************
- Writer
