“ดูอร่อยจังเลยนะ” เสียงทุ้มเข้มพูดขณะมองฉันกิน
“ค่ะ...อร่อยมากเลย ไม่ได้กินอาหารอร่อย ๆ แบบนี้มานานแล้วค่ะ”
“ไม่ได้กินมานาน? หึ งั้นหรอกเหรอ...” เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะตั้งใจทานอาหารบ้าง เราสองคนค่อนข้างเงียบ แต่สายตาดันบรรจบกันบ่อย ๆ ฉันรู้นะว่าฉันกินค่อนข้างตะกละ แต่ก็ไม่ได้เลอะอะไรมากนี่ ทำไมตอนนี้เขากลับ...
“เอานี่ เช็ดปากหน่อยเลอะไปหมดแล้ว”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมันมาก่อนจะเช็ดคราบอาหารมุมปาก ไม่นานนัก...หลังจากทานอาหารจานหลักกันเกือบเกลี้ยง เมนูของหวานก็ตามมา
“กินซะ ของหวานช่วยลดความเครียดได้ ฉันขี้เกียจฟังเธอบ่นในรถอีกรอบ” เขาเลื่อนถ้วยรวมมิตรน้ำแข็งไสมาตรงหน้าฉัน ฉันถึงกับมองเขาสลับกับถ้วยของหวานไปมา ความรู้สึกประหลาดนี่มันอะไรกัน
‘พลอยเอ้ย แกไม่ได้มีสเปกเป็นคนแก่กว่าซะหน่อยทำไมใจแกถึงเต้นแรงแบบนี้กันเล่า’
ฉันพยายามห้ามความรู้สึกตัวเอง หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้มหน้ากินของหวานใน
