ในขณะที่รถเคลื่อนออกจากร้านอาหาร ฉันก็โพล่งพูดขึ้นเพื่อดักเขาไว้
“รบกวนส่งมินนี่กลับบ้าน...ของ...มินนี่นะคะ ไม่ใช่บ้านของพี่” ฉันหันไปย้ำแล้วย้ำอีกกับเขา
“รู้แล้วน่า...เธอพูดรอบที่สิบแล้ว? เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหมือนเธอรึไง”
“เอาแต่ว่าฉันโง่ ถ้าไม่ได้ยัยโง่คนนี้เอาโปรเจกต์ห่วยแตกนี้ไปล่อให้อีกฝ่ายงับไป คนที่จะเจ๊งมันก็พี่นั่นแหละ”
“ทุกอย่างที่เธอพูดมันยังพิสูจน์ไม่ได้สักนิด เธอกลายเป็นคนมั่นใจแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คงไม่ได้ถูกผีสิงจริง ๆ เหมือนที่คิดหรอกนะ”
“ฮ่ะ...ฮ่ะ...พี่ภาคินตลกจังค่ะ ผะ...ผีเผอ อะไรกันนี่คนจริง ๆ เนื้อหนังก็มี หยิกก็เจ็บ...” การสนทนาของพวกเราจบแค่นั้น อีกอย่างรอบนี้เขายอมฟังฉันแฮะที่มาส่งบ้านฉันตามที่ร้องขอ ทว่า...ไหงตอนนี้เขาถึงยังอยู่ในบ้านฉันอยู่ล่ะเนี่ย
“พี่ไม่กลับบ้านตัวเองไปละคะ มันดึกแล้วนะ” ฉันหันควับไปมองเมื่อเห็นว่าเขาลงจากรถมา และเดินตามเข้ามาในบ้านแ
