หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จทุกคนเปลี่ยนมานั่งที่โซฟากลางห้องพูดคุยสารทุกข์สุกดิบกันอย่างมีความสุข ทว่า...ตอนนี้ฉันกำลังนึกบางเรื่องอยู่ในใจ
‘เดี๋ยวนะ ฉันลืมอะไรไปบางอย่างนะ’
ฉันชะงัก คิ้วขมวดเป็นปม พยายามทบทวนทุกอย่างในหัวว่าตัวเองลืมอะไรไป สัญญากับคุณวีระพงษ์ก็เริ่มงานสัปดาห์หน้า เรื่องหย่าก็เซ็นแล้ว เงินร้อนล้านก็ได้รับแล้วซื้อบ้านแล้วด้วย แล้วมันเรื่องอะไรที่คาอยู่ในหัวเนี่ยปวดหัวชะมัด
“เป็นอะไรไปหนูมินนี่” คุณแม่ถามฉันด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าค่ะคุณแม่...มินนี่แค่รู้สึกว่าตัวเองลืมทำอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก ๆ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกค่ะ” ฉันกุมหัวพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี
“หลานคงจะเพลียสะสม เพราะเพิ่งเกิดอุบัติเหตุมา แล้วก็พักผ่อนน้อยด้วยรึเปล่า” คุณย่าพูดด้วยความห่วงใย “คืนนี้ก็นอนที่นี่แหละ คิน...พาน้องไปพักเถอะ อย่าให้น้องเดินทางไปไหนอีกเลย”
“ครับคุณย่า” คุณภาคินลุกขึ้นย
