ตอนที่ 10 เธอคือใคร
1131 Words
ขณะที่คุณภาคินกำลังจะขับรถไปส่งฉันที่บ้านจัดสรรซึ่งฉันเพิ่งซื้อไป จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบภายในรถ
“มินนี่”
“คะ? เจ้านาย” ฉันยังคงเรียกแบบนั้น ฉันไม่เรียกคำว่าสามีหรอก
“เธอเป็นใครกันแน่”
“ฉันก็มินนี่ อดีตภรรยาคุณภาคินไงคะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
“ไม่มีทาง มินนี่ไม่มีความรู้พวกนี้ เจรจาราวกับช่ำชองในแวดวงธุรกิจแบบนั้นมันไม่มีทางที่มินนี่ที่ฉันรู้จักทำได้ เธอคือใคร?”
ฉันเอนตัวลงเบาะพิงหลังทำทีเหนื่อยอ่อน
“คงเป็นเพราะสมองกระทบกระเทือนอุบัติเหตุคราวก่อนมั้งคะ เลยทำให้จากมินนี่ที่เป็นเพียงภรรยาในนามนั่งรอคอยว่าใครจะหันมารักบ้าง ก็ได้ตื่นขึ้นมาทำอะไรที่อยากทำ คิดอะไรที่อยากจะคิด แล้วสลัดสามีที่ไม่รักกันออกไปได้แล้วไงคะ เหอะ...เอาเป็นว่าช่วยไปส่งฉันที่บ้านใหม่หน่อยค่ะ ฉันง่วงจะแย่อยู่แล้ว”
แต่แล้วฉันก็สังเกตถนนหนทางที่มันผิดปกติ เพราะข้างทางไม่ใช่ทางที่ไปบ้านจัดสรรแต่มันเป็นฝั่งตรงข้าม
‘เดี๋ยวนะโซนหมู่บ้านนี้มัน บ้านที่ฉันพยายามหนีออกห่างนี่’ ฉันถึงกับยืดตัวตรงมองคนขับอย่างไม่เข้าใจ
“เดี๋ยวสิ!!! คุณภาคิน นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านฉันนะคะ คุณมาผิดทางแล้ว” ฉันพูดทันควัน
“...” เขาไม่ตอบฉันแต่กลับเพิ่มควาเร็วของรถขึ้น อารมณ์แปรปรวนสมเป็นคนแก่ไม่มีผิด
“คุณภาคินฉันจะกลับบ้านของฉัน”
“พูดมาก คืนนี้เธอต้องกลับบ้านฉันนี่แหละ ไม่สิกลับบ้านของเรา มินนี่” เสียงทุ้มต่ำนั้นพานให้ฉันปวดหัวสุด ๆ
“แต่ว่าข้อตกลงของเราคือแค่ให้ฉันออกงานสังคมกับคุณเองนี่ค่ะ งานจบก็แยกย้าย นี่ฉันยังทำผลงานปิดดีลให้คุณจนยอดทะลุเป้าเกินร้อยล้านให้แล้วไม่ใช่รึไง หน้าที่ภรรยาปลอม ๆ ของฉันควรจบแล้วรึเปล่าคะ”
“ยังไม่จบ...” คุณภาคินเลี้ยวเข้าบ้านหลังใหญ่แล้วหยุดที่ประตูหน้าบ้าน พร้อมกับดับเครื่องลงหันหน้ามาที่ฉัน “เธอรับเงินร้อยล้านไปแล้ว และสัญญาระบุชัดเจนว่าเธอต้องแสดงเป็นภรรยาฉันไปจนกว่าฉันจะหยุด ไม่ว่าออกงานสังคม เจอผู้ใหญ่ และหน้าที่บนเตียง”
“ว่าไงนะ!!!” ฉันร้องลั่นไม่พอใจเขากำลังมัดมือชกฉันด้วยสัญญาที่ฉันดันไม่อ่านให้ดีก่อน พร้อมกับกำลังจะง้างปากเถียง ทว่า...วินาทีนั้นเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่มันรดตรงใบหน้าฉัน แววตาเขาจ้องฉันราวกับกระหายที่จะค้นหาความจริงบางอย่าง
“จะออกไปก็ได้ แต่ช่วยเอาเงินร้อยล้านโอนมาให้ฉันตอนนี้ เดี๋ยวนี้ และฉันจะยอมปล่อยให้เธอกลับไปบ้านจัดสรรนั่น”
“...” ฉันถึงกับเม้มปากเพราะไม่มีทางที่ฉันจะคืนเงินสดให้เขาร้อยล้านได้ตอนนี้เวลานี้
“อ่อ...คงจะไม่ได้สินะ ก็เธอเอาไปซื้อบ้านหลังนั้นแล้วนี่”
‘บ้าเอ้ย ไอ้นักธุรกิจเจ้าเล่ห์เอ้ย’
ฉันเม้มปากแน่นจนเหยียดตรง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความโกรธที่อยากจะซัดหน้าคนแก่กว่าหน้าหล่อตรงหน้าสักตั้ง ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบฝืน ๆ
“ได้ค่ะเจ้านาย แต่ขอบอกไว้ก่อนถ้าให้ทำหน้าที่ภรรยาที่มันเกินขอบเขต ค่าตัวของฉันมันแพงกว่าที่คิดนะคะ”
“จะแพงแค่ไหนกันเชียว...หึ” เขาพูดแบบนั้นทำเอาฉันหุบยิ้มแทบไม่ทัน ก่อนจะเปิดประตูรถลงไปด้วยใบหน้าที่อึมครึมสุด
‘ฉันนึกว่าพาร่างมินนี่ออกไปจากผู้ชายคนนี้ได้แล้ว แต่จริง ๆ ไม่เลยแถมยังเข้าใกล้ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เฮ้อ...’
“คุณภาคินกลับมาแล้วเหรอคะ” ป้าแม่บ้านออกมาต้อนรับ ก่อนจะเบิกตาโตเมื่อเห็นฉัน
“คุณมินนี่เองก็กลับมาแล้ว ป้าว่าแล้วคุณภาคินต้องพาคุณมินนี่กลับมา ป้าเป็นห่วงแทบแย่ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะคุณมินนี่” ฉันมองป้าแม่บ้านสักพัก ก่อนความทรงจำจะแวบมา
‘คุณป้าคนนี้เป็นคนดีกว่าที่คิด คงมองออกว่ายัยหนูนี่ไม่เคยได้รับความรักจากสามีที่แก่กว่าตรงหน้าเลย แต่ว่านะยัยหนูนี่ก็ดูไม่ได้รักสามีที่แก่กว่านี่จริง ๆ หรอก ออกไปทางหลงใหลมากกว่า นางแค่เหงา เพราะไม่มีที่พึ่งนอกจากเขาก็เท่านั้น มิน่า...พอมีคนมาเอาใจเต็มร้อยก็เลยเป๋ไปหมด สุดท้ายก็...โดนหลอก’
“ขอบคุณค่ะคุณป้า หนูก็แค่เบื่อที่บ้าน เลยออกไปรับลมชมวิวข้างนอกก็เท่านั้นเองค่ะ”
“นั่นสินะคะ คุณภาคินเองก็ไม่ค่อยกลับบ้าน”
“ป้าครับ” ภาคินถึงกันหันไปทำหน้าดุใส่ป้าแม่บ้าน
“ขอโทษค่ะคุณภาคิน ป้าไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น”
“ช่างเถอะ” เขาถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ฉันยังไม่อยากตามเขาไปนะสิ มันรู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องเข้าไปในบ้านหลังนี้ แต่คนที่เดินนำไปก่อนดันหยุดชะงักหันหน้าคมดุมาที่ฉัน
“จะเดินตามมาได้รึยัง”
“ค่า...รู้แล้วค่ะ” ฉันเองก็หน้ามุ่ยไม่ต่างกันก่อนจะหันไปมองป้าแม่บ้าน “ขอตัวนะคะคุณป้า วันนี้อากาศร้อนอยากอาบน้ำมาก ๆ เลยค่ะ”
“...” ใบหน้าของป้าเบิกโต แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากโค้งตัวตามมารยาทเท่านั้น
“ตามมา” น้ำเสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำส่วนฉันก็เดินตามไปที่ชั้นสองของบ้าน ประตูห้องมีมากมายเหลือเกิน แล้วฉันต้องนอนห้องไหนกัน
“ฉันนอนห้องไหนคะ”
“อย่าบอกนะว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือนจนจำไม่ได้แม้แต่ห้องนอนตัวเอง”
‘แย่แล้ว ทำไมครั้งนี้ดันไม่มีความทรงจำของมินนี่ผุดมาละเนี่ย แล้วฉันต้องตอบยังไง’
“อาจจะเป็นแบบนั้นค่ะ แย่จังทำไมถึงลืมไปได้” ก็แถหน้าด้าน ๆ ไปก่อน คุณภาคินเปิดประตูห้องให้ฉันก่อนจะยืนอยู่ตรงนั้น
“นี่ไงห้องเธอเข้าไปสิ”
“ค่า...” ฉันยิ้มธุรกิจให้กับเขา ก่อนจะเข้าห้องที่เป็นของมินนี่ก่อนหน้าอยู่แล้ว ทว่า...‘ปัง!!! แกร๊ก~~~’
- Writer
