ฉันยังคงนอนนิ่งแต่ยังพอมีสติรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแต่ไม่ลืมตาตื่นเท่านั้น ทว่า...ฉันที่กำลังตั้งใจจะลืมตา จู่ ๆ ก็รู้สึกได้รับสัมผัสเบาบางบนหน้าผากจนตัวแข็งทื่อและไม่อาจจะลืมตาตอนนี้ได้
‘ริมฝีปากเขาจูบลงบนหน้าผากฉัน...นิ่งไว้ยัยพลอย นิ่งไว้อย่าลืมตาตอนนี้เด็ดขาด’
ใจฉันสั่นระรัวจน่กลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของกัน เพราะตอนนี้มันดัง ตุบ...ตุบ...ตุบ จนแทบจะระเบิดคาอกอยู่แล้ว เนื้อตัวก็เริ่มร้อนลุ่มจากความเขินอายหวังว่าใบหน้าของฉันจะไม่ออกอาการจนแสดงสีเป็นมะเขือเทศสุกหรอกนะ
“พักผ่อนซะนะ...” เสียงบางเบาที่พูดถึงกันราวกับไม่ได้ตั้งใจให้ฉันได้ยิน แต่ฉันกลับได้ยินทุกประโยค ฝีเท้าเขาค่อย ๆ ห่างออกไป พร้อมกับเสียงบันไดไม้เมื่อเท้าเขาก้าวผ่าน บอกให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว
ฉันเบิกตาหยัดตัวลุกขึ้นนั่งมองรอบ ๆ พบว่าเขาพาฉันมานอนโซฟานุ่มตัวใหญ่ พร้อมกับที่กุมหัวใจตัวเองที่มันเต้นโครมค
