ตอนที่ 2 ข้อตกลงการหย่า
1108 Words
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ฉันมองไปรอบ ๆ ดูเหมือนมันจะหรูมาก ๆ ผนังบุด้วยหินอ่อนสีขาวดูสะอาดตา แถมกระจกบานใหญ่ตรงหน้าก็หรูหราจนเห็นเงาสะท้อนตัวเองทั้งตัว... และนั่นก็คือวินาทีที่ฉันร้องกรี๊ดยิ่งกว่าเห็นผีซะอีก
“กรี๊ดดดดด!!! นี่มันใครกันเนี่ย!!!” ภาพที่สะท้อนกลับมาให้ฉันเห็นคือหญิงสาวอายุยี่สิบต้น ๆ ผิวพรรณเปล่งปลั่งอ่อนเยาว์ แต่ซีดเซียวเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาน่ารัก ซึ่งมันไม่ใช่ฉันที่ใบหน้าสวยคมเป็นสาวนักธุรกิจวัยสามสิบห้าปีที่เริ่มมีรอยคล้ำใต้ตาเพราะทำงานอย่างหนัก
“โอ๊ย!!! เจ็บ ฉันไม่ได้ฝันเหรอ? ผิวเนียนขนาดนี้ หยิกแล้วเจ็บขนาดนี้ นี่มันร่างกายของฉันแน่นะวิ” ฉันหยิกแก้มตัวเองเต็มแรงเพราะคิดว่าฝันไป แต่แท้จริงแล้วนั้นมันเจ็บจนร้องแหกปากลั่น
“เอาใหม่ ฉันต้องหลับตาลง แล้วมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง” ฉันพึมพำเพื่อปลอบประโลมตัวเอง หลับตาสูดหายใจลึก ๆ ค่อย ๆ ลืมตามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ภาพสะท้อนยังคงเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ฉันไม่แหกปาก และใช้ปลายนิ้วมือลูบวนไปตามโครงหน้าสวยนี้ พร้อมกับพยายามคิด วิเคราะห์ แยกแยะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‘ถ้านี่คือเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝัน เป็นไปได้ไหมว่า ฉันตายแล้วฟื้น แต่มาฟื้นในร่างใครไม่รู้ที่อายุน้อยกว่าเดิมสักสิบปีมีชื่อว่ามินนี่ เธอมีสามีแก่กว่าที่หล่อแต่ปากจัด แถมตอนนี้เธอคนนี้ยังมีความผิดติดตัวจนกำลังจะถูกสามีขอหย่า’
ฉันส่ายหน้าไปมา ทลายความคิดพวกนี้ออกไปก่อน
“ช่างมันก่อน เรื่องลำบากกว่านี้อย่างเช่นปิดงบไตรมาสที่สี่พลาดเพราะบริษัทโดนแฮ็กระบบ ฉันก็ผ่านมันมาได้ แค่นี้เหรอจิ๊บ ๆ หรอกน่า” ฉันเปิดก๊อกน้ำใช้มือรอง ก่อนจะล้างหน้าล้างตาให้ตื่นตัวเต็มที่ ดึงทิชชู่มาซับหน้าจนแห้งสนิท จัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากสีหน้าที่ตื่นตระหนกเมื่อครู่พอฉันได้ลองวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้แล้วนั้น ก็ทำให้ฉันนิ่งขึ้น
‘แกร็ก~’
ฉันเปิดประตูออกไป ผู้ชายคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ท่าทีเขาดูร้อนรนขึ้นเล็กน้อยรึเปล่านะ สงสัยจะเป็นเสียงกรีดร้องของฉันเมื่อครู่แหง ๆ แต่พอเขาเห็นฉันเดินไปใกล้ ๆ ก็มีทีท่ากลับมาสงบนิ่ง หน้าเย็นชาเหมือนเคย
“เธอเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ สินะ ร้องเสียงดังไปได้ ปกติถามคำตอบคำ ถามอะไรก็เงียบ” เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟาที่ห่างออกไป ส่วนฉันยังไม่พูดตอบเขาทันที แต่กลับเดินไปที่เตียงด้วยท่วงท่าสง่าผิดกับตอนแรก พร้อมกับนั่งลงเตียงช้า ๆ หลังตรง ก็นะฉันชินกับการนั่งข้างหัวโต๊ะตอนประชุมนี่นา พออยู่กับคนที่วางอำนาจ มันทำให้ฉันอดไม่ได้ที่ต้องทำเชิดสู้เข้าไว้ ไม่ยอมทำให้ตัวเองเป็นคนด้อยกว่าเด็ดขาด
“ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจค่ะ พอดีเห็นแผลที่หน้าผากแล้วมัน ทำใจยากนิดนึง” ฉันเลือกที่จะโกหกไปก่อน และต้องตะล่อมถามเรื่องราวต่าง ๆ จากเขาให้ได้ ตอนนี้ฉันไม่รู้ห่าอะไรในชีวิตของร่างที่ฉันฟื้นขึ้นมาเลยจริง ๆ
“...” ดีที่เขาไม่ตอกกลับด้วยคำพูดอะไร
“เข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ คุณ...สามี” (เขาชื่ออะไรยังไม่รู้เรียกสามีไปก่อนแล้วกัน) “ที่คุณบอกว่าจัดการเรื่องที่ค้างไว้ คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะ? ฉันสมองแบลงค์ความจำหายบางส่วนไปจริง ๆ สมองน่าจะกระทบกระเทือนหนัก แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าคุณพูดอะไรฉันรับฟังหมดอยู่แล้ว แต่ช่วยสรุปสั้น ๆ กระชับได้ใจความเอาเนื้อไม่เอาน้ำให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ”
ไม่รู้ฉันขอมากไปรึเปล่า ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขาขมวดคิ้วแน่นจนจับเป็นปมไปแล้วล่ะ หรือว่าเขาจะไม่เข้าใจที่ฉันพูด ฉันว่าฉันพูดแบบกระชับได้ใจความแล้วนะ
“มินนี่...เธอจะมาไม้ไหนอีก? อย่าบอกนะว่าเธอลืมแม้กระทั่งเรื่องโปรเจกต์ Smart City ที่เอาข้อมูลไปขายให้ฝั่งนั้นจนบริษัทเราเสียหายย่อยยับ”
ฉันถึงกับเลิกคิ้วตาม แน่นอนว่าฉันคร่ำหวอดในวงการธุรกิจมามาก และฉันก็เกลียดพวกหนอนบ่อนไส้ หรือพวกขายความลับบริษัทที่สุดด้วย แต่ตอนนี้ฉันดันมาฟื้นในร่างของยัยหนูนี่ที่เอาความลับบริษัทไปขายเลยเหรอ มิน่าล่ะสามีตรงหน้าถึงอยากจะหย่านัก
“อ๋อ...พอจะจำได้ลาง ๆ แล้วค่ะ” ฉันพยักหน้าช้า ๆ ทำทีเข้าใจ แต่ก็พยายามใช้ความคิดควบคู่ไปด้วย “แล้วข้อเสนอของคุณ...สามีล่ะคะ”
“หยุดเรียกฉันว่าสามี เรียกภาคินก็พอ” โห...ยัยหนูนี่ไปทำอิท่าไหนกัน สามียังไม่อยากรับตัวเองว่าเป็นสามีขนาดนี้
“โอเคค่ะ คุณภาคิน ในเมื่อฉันทำพังไปขนาดนั้น คุณคงไม่ได้มาเฝ้าฉันเพราะความรักแน่ ๆ คุณต้องการทำอะไรกับฉันต่อค่ะ หรือว่าส่งฉันเข้าคุก?” ฉันว่าฉันพูดอะไรไม่ผิดนะ แต่สายตาของเขากลับจ้องเขม็งมาที่ฉัน ความเงียบยิ่งเพิ่มความกดดันให้เราทั้งคู่ จนเขาขยับเนกไทเล็กน้อยก่อนจะเค้นเสียงที่เย็นชาแต่ก็แฝงด้วยอำนาจออกมา
“ใบหย่า!!! เธอเซ็นมันซะ แล้วเงินร้อยล้านที่สัญญาไว้จะเข้าบัญชีเธอทันทีที่เรื่องเงียบลง แต่ระหว่างนี้ เธอยังต้องแสดงบทภรรยาที่ดีต่อไปจนกว่าเรื่องการประมูลงานหน้าจะจบลง เข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่า?”
ใบหน้าฉันค้างนิ่งราวกับถูกแช่แข็งก่อนจะค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมา นัยน์ตาฉันมันฉายแววประกายแวววับข่มยังไงก็ไม่มิดหรอกเมื่อได้ยินคำว่า ‘ร้อยล้าน’
“ร้อยล้าน!!! ตกลงค่ะ ข้อตกลงนี้ฉันยอมรับ คุณโอนมาให้ฉันตอนนี้เลยได้ไหมคะ แล้วฉันจะเซ็นให้คุณทันที ไหนล่ะใบหย่าอยู่ไหน เอามาให้ฉันเซ็นตรงหน้านี้ก็ได้เลยค่ะ”
- Writer
