รถคันหรูสีดำขับมาอย่างรีบเร่ง จวบจนมาถึงหน้าบริษัทโลจิสติกส์ชื่อดัง
‘เอี๊ยด’ รถจอดเทียบฟุตพาท ก่อนที่ฉันจะคว้ากระเป๋าใบเล็กรีบลงจากรถ และไม่ลืมหันไปขอบคุณคนที่มาส่ง
“พี่ภาคินขอบคุณมากนะคะ”
“อืม...ขอให้วันนี้พรีเซนต์ราบรื่น”
“มินนี่อ่านมาทั้งคืน แทบทำสรุปแบบแบบละเอียดไว้ในสมองแล้วค่ะ คิดว่าไม่น่าพลาด”
“เนี่ยละน่า...ถ้าไม่ติดนอน ติดหื่นคงทำแผนผังดี ๆ ออกมาได้แล้ว”
“ก็เพราะใครกันล่ะคะ...ไม่เถียงด้วยแล้ว ไปนะคะ”
“ครับ” เขายิ้มให้ก่อนจะสวมแว่นกันแดดสีดำแล้วขับรถออกไป
‘ฟู่ว~~~~’
ฉันถอนหายใจออก ก่อนจะแหงนหน้ามองตึกระฟ้าที่เป็นสถานที่ทำงานของฉัน
“เอาล่ะวันนี้ฉันจะแสดงฝีมือให้เห็นไม่ใช่ในฐานะมินนี่ แต่เป็นมันสมองและสองมือของฉัน ‘พลอย’ ” ฉันยืดยกอย่างมั่นใจ ยิ่งได้รวบผมตึงหางม้ายิ่งเสริมความมั่นใจให้ฉัน และเพียงฉันก้าวเข้าสู่บริษัท สิ่งที่แปลกไปจากเดิมคือหลายคนกล่าวทักทายฉันเหมือนฉันทำง
