“เหนื่อยจังโว้ย!!!” เพียงฉันเดินพ้นจากบริษัทห่างออกมาพอสมควร ฉันก็แหกปากดังลั่นทันที แบบไม่กลัวว่าใครจะได้ยิน... แดดยามเย็นที่สวยงามก็ไม่สามารถระงับความเหนื่อยล้าของการถูกกดขี่และใช้งานในวันแรกได้ของฉันได้ แน่นอนว่าฉันจะไม่ยอมตกเป็นทาสแบบนี้ไปตลอดหรอก ฉันน่ะจดและจำ แค้นนี้ต้องชำระอยู่แล้วล่ะ
เสียงการจารจรที่แออัด รถยนต์ที่กดแตรเพื่อขอทางจนเกิดเสียงอึกทึกแถมกลิ่นควันรถก็แทบทำให้แสบจมูก
“จะบ้าตายเหนื่อยก็หน่อยยังต้องมานั่งอยู่ในสภาพแบบนี้อีก เฮ้อ”
ฉันนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล เพราะกำลังคิดว่าต้องขึ้นรถเมล์สายไหน หรือเลือกที่จะเรียกรถผ่านแอปอีก แต่อิสมองเข้ากรรมก็ดันคิดไปถึงเรื่องที่ส่อทุจริตที่น่าสงสัย ไหนจะความเหนื่อยล้าที่ต้องคอยปั้นหน้าเป็นยัยซื่อบื้อให้เขาจิกหัวใช้จนหัวสมองตีกันไปหมด
‘หรือว่าฉันควรจะถอยรถสักคันดีนะ?’
ฉันคิดในใจ พลางคำนวนเงินในบัญชีไปด้วย
‘แตร๋น~~~’ เสียงแตรรถดังขึ้นตร
