กรงรักไร้โซ่

ตอนที่ 3 จรดปลายปากกาเซ็น...หย่า

ฉันเชิดหน้ายิ้ม พอคิดว่ากำลังจะมีเงินเป็นร้อยล้านเพียงแค่หย่ากับคนตรงหน้าที่เป็นสามีในนามของเจ้าของร่างและไม่ใช่ไทป์ฉันสักนิดมันก็รู้สึกปริ่มสุขอย่างบอกไม่ถูก

‘แม่จะเอาเงินไปต่อยอด พร้อมเปย์เด็กน้อยเติมสุขให้อิ่มเลยคอยดู’

ทว่า...พอฉันลืมตามตื่นจากอาการฝันหวาน ก็เห็นเขาชะงักไป แววตาที่แข็งกร้าวใส่ฉันมีแววสับสนเล็กน้อย มือที่กำลังจะหยิบซองเอกสารจากกระเป๋าหนังราคาแพงของเขาหยุดกึกคาอยู่ครึ่งทาง เขาจ้องมาที่นัยน์ตาของฉันด้วยสายตายากจะหยั่งคิด แววตานั้นเหมือนเขากำลังพิจารณาบางอย่าง

เขาคงคิดว่าภรรยาเด็กของเขาคนนี้ จะกรีดร้องเสียใจ ร้องห่มร้องไห้ คุกเข่าอ้อนวอนขอโอกาสเหมือนทุกทีสินะ หรือไม่ก็คงคิดว่าตัวเธอคนนี้จะเดินไปเอาเอกสารใบหย่ามาฉีกทิ้งล่ะสิ หึ...เขาคิดผิดแล้วล่ะ ในเมื่อฉันมาฟื้นในร่างนี้แล้ว ฉันจะไม่ยอมใช้ชีวิตอยู่กับคนไม่รักกันเหมือนยัยหนูนี่แน่ ๆ

“ฉันจะถามเธออีกครั้ง...มินนี่ เธอแน่ใจที่จะทำตามข้อเสนอของฉัน? หรือรอให้เธอหายดีก่อนเพื่อให้สติเธอเต็มร้อย แล้วค่อยให้คำตอบฉัน...เพราะถ้าเซ็นแล้วเธอจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากฉันได้อีก เหมือนที่เธอเคยทำมันมาตลอด” มินนี่นี่คงทำให้สามีในนามนี่ระแวงไม่น้อยแฮะ

“แน่นอนที่สุดค่ะ คุณภาคิน ฉันพะ...เออ...มินนี่ไม่ชอบพูดอะไรซ้ำสอง และไม่ชอบเอาความรู้สึกมาปนกับงาน ถ้าฉันบอกว่าแน่ใจคือคิด วิเคราะห์ แยกแยะมาอย่างถี่ถ้วนแล้วค่ะ เอามาสิคะ เอกสารหย่า และปากกาด้วย”

ฉันแบมือออกไปข้างหน้าคุณภาคิน เขาเม้มริมปากแน่นก่อนจะค่อย ๆ ยื่นเอกสารและปากกามาตรงหน้าฉัน ฉันรับมันอย่างเร็วโดยไม่ต้องคิดอะไรอีก ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อ ‘ภีรยา’ ชื่อจริงของมินนี่ (สมองมันดันจำได้ คงเป็นความทรงจำของร่างเก่าที่ค่อย ๆ ผุดออกมา ดูเหมือนเจ้าของร่างเก่าคนนี้ ก็คงอยากจะหย่าเป็นเดิมทุนอยู่แล้วสินะ ด้วยเหตุผลบางอย่าง) ลงไปอย่างรวดเร็วไม่มีทีท่าเงอะงะใด ๆ ให้เขาเห็น

“นี่ค่ะเอกสารใบหย่าที่พร้อมด้วยลายเซ็นของฉัน” ฉันยื่นเอกสารไปให้เขา “คุณภาคินตรวจสอบดูนะคะว่าตรงไหนไม่ครบถ้วนรึเปล่า ถ้าคุณตรวจแล้วพบว่าเรียบร้อยดี รบกวนโอนเงินหนึ่งร้อยล้านบาทตอนนี้เลยได้ไหมคะ? ฉันอยากเห็นยอดเงินในบัญชีให้สบายใจน่ะค่ะ จะได้ปริ่มสุขกันทั้งสองฝ่ายอย่างสบายใจ”

ฉันยิ้มร่าหลังจากที่เขารับเอกสารคืนไป และสังเกตเห็นว่าสีหน้าเขาไม่แสดงความยินดียินร้าย มันราบเรียบ เฉยชากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งโซฟาเอาเอกสารใส่ลงไปกระเป๋าหนังราคาแพงตามเดิม พลางหยิบมือถือเข้าแอปพลิเคชันธนาคารส่วนตัวพร้อมโอนเงินตามที่ภรรยาที่กำลังจะกลายเป็นอดีตภรรยาอย่างฉันร้องขอ

“เรียบร้อย...เธอตรวจสอบบัญชีของเธอได้เลย” เขาหันมามองฉันพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และก็พูดต่อ “แต่อย่าลืมแม้สถานะตอนนี้เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าแล้ว แต่ในแวดวงธุรกิจ และต่อหน้าครอบครัว เรายังต้องแสดงบทบาทเป็นสามีภรรยาออกงาน ฉันจะส่งเลขา พร้อมตารางงานที่ต้องออกงานร่วมกันมาให้ก่อนเตรียมตัว”

‘ติ้ง!!!’

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาดู ยอดเงินหนึ่งร้อยล้านบาท แสดงเด่นตระหง่านอยู่บนหน้าจอมือถือ โอ๊ย อกอีแม่จะแตก หัวใจฉันพองโตยิ่งกว่าตอนได้รับตำแหน่งซีอีโอซะอีก ใบหน้าของฉันยิ้มออกมาอย่างไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

“ขอบคุณ คุณภาคินนะคะ เรื่องนั้นฉันยินดี...คุณอยากจ้างฉันไปยืนในนามภรรยาอีกเมื่อไหร่ เงินมาฉันก็ไปหาคุณแน่นอนค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญคุณกลับได้เลยนะคะ ไม่จำเป็นต้องเฝ้าฉันแล้วยังไงตอนนี้ ฉันก็ไม่ใช่ภรรยาของคุณอีกต่อไป ว้า...อาการปวดหัวฉันเริ่มกลับมาแล้วค่ะ ฉันขอตัวพักผ่อนก่อนนะคะ” ฉันโน้มตัวลงนอนกอดใบหย่าไว้แน่น

“ปากบอกว่าปวดหัว แต่หน้าเธอกำลังยิ้มอยู่ไม่ใช่รึไง อยากกลับไปหาผู้ชายคนนั้นจนตัวสั่นสินะ”

“ถ้าฉันทำแบบนั้นก็ไม่ผิดแล้วไม่ใช่เหรอคะ คุณภาคินเองก็เหมือนกัน จะมีเมียใหม่พรุ่งนี้เลย ฉันก็ไม่เป็นไรค่ะ เต็มที่อย่างเปิดเผยได้เลยนะคะ”

ฉันพูดตัดบทเพียงเท่านั้น พร้อมกับนอนห่มผ้าปิดถึงอก หลับตาพริ้มไม่สนใจเขาอีก ปล่อยให้เขายืนงง และเดินออกจากห้องไปพร้อมใบหย่าเช่นกัน

(ห้าวันผ่านไป)

หลังจากวันเซ็นใบหย่าวันนั้น ฉันใช้เวลาพักฟื้นที่โรงพยาบาลเกือบอาทิตย์ คุณภาคินไม่ได้โผล่มาให้ฉันเห็นหน้าอีกเลย ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องราวดี ๆ สำหรับฉันสุด ๆ และในวันนี้วันที่ต้องออกจากโรงพยาบาล เขาเพียงส่งเลขาหน้าตายมาจัดการดำเนินเอกสารค่าใช้จ่ายให้เท่านั้น

“คุณเลขาคะ จัดการให้เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับคุณนาย เรียบร้อยแล้วครับ” คุณเลขายังคงพูดจาดี เคารพฉันแม้หน้าตาจะนิ่งไร้อารมณ์ก็ตาม

‘เหมือนเจ้านายเขานั่นแหละ’

“อย่าเรียกฉันว่าคุณนายเลยค่ะ ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขาแล้ว เอาเป็นว่าที่ผ่านมาขอบคุณมากนะคะ จากนี้ก็ขอฝากดูแลคุณภาคินให้ด้วยค่ะ” ฉันโค้งตัวตามมารยาทอย่างที่ควรทำ ใบหน้าเลขาเหวอไปนิด ไม่รู้ตกใจอะไรกัน

ฉันเดินออกตึกโรงพยาบาล วินาทีแรกที่เท้าเหยียบพื้นหญ้าหน้าตึก ลมเย็นก็พัดผ่านปะทะใบหน้า ฉันสูดอากาศหายใจเข้าปอดลึก ๆ พร้อมกับตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อย้ำเตือนสติตัวเอง

“เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงสินะ หลังเกิดอุบัติเหตุฉันฟื้นมาอยู่ในร่างมินนี่ ที่อายุยี่สิบห้าปีที่ถูกหย่า พร้อมกับเงินร้อยล้านบาท ถ้าเป็นฝันมันก็ฝันดีชัด ๆ ใบหน้าก็สวยอ่อนเยาว์ แถมมีเงินร้อยล้านตั้งแต่อายุยี่สิบห้าโดยไม่ต้องทำอะไร ชีวิตเก่าฉันทั้งชาติยังทำไม่ได้เลย คงนั่งกินเงินเดือนไปจนตายถึงจะรวยล่ะนะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า

“ลาก่อน ชีวิตหัวหน้าฝ่ายที่ต้องทำงานเกินเวลาตลอด ลาก่อนมินนี่...ที่ผ่านมาคงเหนื่อยมากเหมือนกันสินะ ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนเธอเอง... ในแบบที่โคตรจะมีความสุขเลยล่ะ รับรองเลย”

ฉันเดินหน้ายิ้มออกจากโรงพยาบาลยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์

“แล้วฉันจะไปไหนต่อล่ะ ต้องกลับไปที่คฤหาสน์ของคุณภาคินก่อนรึเปล่า เสื้อผ้ามินนี่ก็อยู่ที่นั่นนี่” ฉันเดินไปเดินมาอยู่พักใหญ่เพื่อตัดสินใจ “ช่างมันเถอะ เสื้อผ้าจะเท่าไหร่กันเชียว ตอนนี้ฉันมีเงินตั้งร้อยล้านนี่นา ซื้อใหม่ตอนนี้ยังได้ อันดับแรกต้องหาที่พักกันก่อน”