พัชระมองดูภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขนของเขา ดูท่าเธอกำลังฝันดีสังเกตได้จากรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากนั่น เขาอดไม่ได้ที่จะจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากบวมเจ่อนั่น เดาว่าเธอต้องเจ็บมากแน่ๆ
คนตัวเล็กพยายามเบือนหน้าหนีเขา คงเป็นเพราะเขากำลังรบกวนฝันดีของเธอแน่ๆ ปกติแล้วเขาไม่ค่อยนอนกลางวันสักเท่าไหร่ แต่นานๆทีมีเวลาได้นอนมองเธอแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขามองดูเธอนอนนิ่งๆแบบนั้นได้ครู่หนึ่ง เธอก็ขยับตัวเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมองเขาอย่างงัวเงีย
อาทิตยาค่อยๆลืมตาขึ้นไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าตัวเองจะอยู่ในอ้อมกอดของเขา นี่เธอคงจะร้องไห้จดหมดแรงแล้วหลับคาอกเขาเลยสินะ
ไม่รู้ว่าเขาตื่นมานานเท่าไหร่แล้วและก็ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าที่เขาจ้องมองเธอเหมือนกับว่าเธอเป็นสิ่งล้ำค่าในชีวิตของเขา หรือว่าเธอจะยังฝันอยู่นะ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?
“ตื่นแล้ว ก็ไปหาอะไรกินกันเถอะ พี่หิวแล้ว” พัชระเอ่ยทำลายคว
