ตอนนี้อาทิตยาอยู่ที่สนามบิน
ตอนแรกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนดี แต่ก็นึกได้ว่าเธอมีเพื่อนคนหนึ่งที่ภูเก็ต เขาเพิ่งเปิดรีสอร์ตอยู่ที่นั่นอีกทั้งยังเคยชวนให้เธอไปหาอยู่บ่อยๆแต่เธอก็ยังไม่ว่างไปสักที
อาทิตยาจึงตั้งใจว่าจะหลบไปที่นั่นสักพัก รอให้สภาพจิตใจดีขึ้นแล้วค่อยกลับมาละกัน เธอกำลังรอขึ้นเครื่องหน้าเกต ก็มีใครคนหนึ่งที่เธอยังไม่พร้อมคุยโทรเข้ามา
สายตัดไปแล้วหนึ่งครั้ง
ตอนแรกเธอคิดว่าจะไม่รับสายเขา แต่ก็คิดได้ว่ามันจะน่าสงสัยถ้าจู่ๆไม่รับสายเขา สู้รับสายไปเลยดีกว่า เธอรอจนเขาโทรเข้ามาอีกครั้ง จึงกดรับสายทันที เมื่อได้ยินเสียงเขา เธอก็เดาว่าเขาน่าจะเพิ่งตื่นแล้วหาเธอไม่เจอถึงได้โทรมา
[ซันไปไหนแต่เช้า เมื่อคืนได้นอนที่นี่รึเปล่า]
พัชระเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังกังวลใจ
แหม อย่ามาทำเสียงเหมือนเป็นห่วงกันได้มั้ย ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย อาทิตยาคิดในใจ
“พอดีซันเพิ่งส่งไฟล์งานไปเมื่อ
