Episode 15: บังเอิญไปไหม

1537 Words

Episode 15: บังเอิญไปไหม พริกหวานในชุดนักศึกษาธรรมดาแต่ดูไม่ธรรมดาเมื่ออยู่บนตัวของเธอ เสื้อนักศึกษาสีขาวที่เข้ารูปกว่าปกติเล็กน้อย ผ้าบางแนบไปกับสรีระจนเห็นส่วนเว้าโค้งอย่างพอเหมาะ กระดุมแต่ละเม็ดที่แทบจะปริออก และกระโปรงทรงเอสั้นแค่คืบเหนือเข่าขึ้นมา ผมดำขลับยาวตรงสลวยถูกปล่อยเพิ่มลุคที่ดูน่ามองเข้าไปอีก ปิดท้ายด้วยน้ำหอมแบรนด์ดังถูกฉีดเพิ่มเข้าไป เธอเดินออกมามองจ้องรองเท้านับสิบคู่ที่เรียงรายอยู่หน้าประตู ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงขึ้นมาคู่นึงแล้วสวมมันเข้าไป ทันทีที่เปิดประตูออกจากห้อง เธอก็เผลอมองไปยังห้องตรงข้าม หัวใจเต้นแผ่วเหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง เธอส่ายหัวเบา ๆ สะบัดความคิดในหัวของตัวเอง แล้วรีบเดินออกมา มหาลัย D “ต๊ายยยยย หายดีแล้วหรอจ๊ะ” เพื่อนของเธอ จุ๊บจิ๊บทักขึ้นทันทีที่เธอเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะประจำ “ย่ะ!” “ส่งสรุปวันศุกร์ของจารย์เจมส์ให้หน่อย” พริกหวานเอ่ยก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดแอร์ดรอปให้เพื่อนส่งชีทเรียนให้ เห็นเธอแบบนี้แต่พริกหวานตั้งใจเรียนมาก เธอเรียนคณะบริหารและมีความฝันเล็ก ๆ ที่อยากจะเปิดร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง เพราะเป็นคนชอบแต่งตัวมาก “รายงานของอาจารย์นุ่นส่งวันพรุ่งนี้ป่ะ” ยี่หว่าเอ่ยขึ้นตอนที่เช็กลิสต์งานที่ต้องส่ง “แม่นจ้า ใกล้เสร็จแล้วนะ เหลือแค่พวกมึงตรวจอีกที เช็คดี ๆ นะเว้ย จารย์นุ่นแม่งระเบียบเป๊ะ ๆ ” เพรียวเพื่อนอีกคนทักขึ้น “เอาไป กูเรียงแล้วจัดหน้าบางส่วนให้แล้ว” พริกหวานเงยหน้าขึ้นมาจากไอแพดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแม็กบุ๊กของตัวเองส่งให้เพื่อน “คือมึงขยันมากก” “ไม่ได้ขยัน เดี๋ยวไม่จบ” พริกหวานตอบ ทั้งสี่คนนั่งทำงานกันไปสักพักก่อนที่จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแวะมาทำให้พวกเธอรำคาญ “อุ๊ย น้องพริกหวานคนสวยมาเรียนแล้วหรอครับ พี่คิงคนนี้คิดถึงม๊ากก” คิง อดีตเดือนคณะบริหารที่ชอบมาวอแวกับพริกหวานตั้งแต่ปีหนึ่งตามจีบยันปีสี่แต่เธอก็ไม่ใจอ่อนสักที ใครจะไปชอบคนเจ้าชู้แบบเขา! “พี่คิงว่างหรอคะ สาวที่ควงเมื่อคืนไปไหนแล้ว” จุ๊บจิ๊บเท้าคางก่อนจะเอ่ยแซวแรง เมื่อวานเธอไปที่เอสบาร์แล้วเห็นคิงควงสาวอึ๋มออกไปกิน ทำให้คิงหน้าเจื่อนไปเลย “แหะ...ตาฝาดหรือเปล่าครับน้องจุ๊บ นี่ ๆ พี่ซื้อขนมมาฝาก ซื้อน้ำอัดลมที่น้องพริกชอบมาให้ด้วยนะ” คิงรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนจะโดนจี้ถามมากกว่านี้ พริกหวานมองท่าทางของคิงก่อนที่จะส่ายหัวออกมาเบา ๆ คนทั้งคณะรู้หมดว่าคิงตามตามจีบเธอ แต่ก็ยังเที่ยวร้านเหล้าควงสาวไม่ซ้ำหน้า เธอไม่มีทางเล่นด้วยเด็ดขาด เพราะเธอไม่อยากดูเป็นคนโง่ในสายตาผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ “ยังไงก็รับขนมไว้หน่อยเถอะนะครับ พี่ตั้งใจซื้อมาให้จริง ๆ” คิงเอ่ยย้ำอีกรอบก่อนที่ยี่หว่าจะเป็นฝ่ายยื่นมือออกมารับเอง “ขอบคุณนะค๊า” ยี่หว่าตอบก่อนจะพยายามเอื้อมมือออกไปรับแทนพริกหวาน แต่คิงเองก็พยายามที่จะบ่ายเบี่ยง เขาอยากให้ผู้หญิงที่เขาชอบรับไปจากมือเขามากกว่า กึก! ตุ้บ! “กรี๊ด ทำอะไรของพี่เนี่ย!” พริกหวานร้องตกใจออกมา เพราะเขาพยายามที่จะเบี่ยงเลยทำให้น้ำอัดลมหกใส่แม็กบุ๊กของเธอเต็ม ๆ “ผ้า เอาผ้ามาหน่อย ทิชชูก็ได้เร็ว ๆ” เพรียวพยายามที่จะหาผ้าหรือทิชชูขึ้นมาซับน้ำออกให้ได้มากที่สุด “มึงมันดับไปแล้ว” ยี่หว่าเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อเห็นหน้าจอตรงหน้าขึ้นเป็นสีดำ “โอ๊ย! งานอยู่ในนั้นทำยังไง” พริกหวานหัวเสียก่อนจะมองไปคิงอย่างคาดโทษ “พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” คิงทำตัวรนรานเขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ แค่อยากให้พริกหวานเป็นคนรับเท่านั้น “ทำไงดีพริก มึงสำรองข้อมูลไว้บ้างไหม ถ้าสำรองไว้เดี๋ยวมาล็อกอินเครื่องกู” ยี่หว่าเอ่ย “ไม่เลยมึง” พริกหวานส่ายหน้าออกมา รายงานที่เธอกับเพื่อนทำมาทั้งเดือนหายไปหมดเลย “กูมีข้อมูลอยู่ เดี๋ยวกูส่งให้ใหม่นะ” ยี่หว่าเอ่ยก่อนจะตบไหล่เพื่อนเบา ๆ พริกหวานทำหน้าเครียด รายงานต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว ไม่รู้เลยว่าคืนนี้โต้รุ่งจะทำเสร็จไหม “ไม่เป็นไรมึง ไม่ต้องเครียด เดี๋ยวพวกกูช่วย” เพรียวพูดก่อนจะเอื้อมมือไปบีบแขนของเพื่อนสนิทของตัวเอง เธอรู้ดีว่าเพื่อนของตัวเองจริงจังกับเรื่องเรียนมากแค่ไหน “เดี๋ยวพี่ช่วยออกค่าซ่อมให้นะ หรือพี่ซื้อให้ใหม่เลยไหม เดี๋ยวพาไปซื้อเลย” คิงเอ่ยออกมาอย่างสำนึกผิดจริง ๆ “พี่คิงคะ ตอนนี้ พริกอยากอยู่กับเพื่อน...ได้ไหมคะ” พริกหวานพูดออกมา เธอไม่ได้เอ่ยปากไล่คิงตรง ๆ แต่คิงก็พอรู้ตัวเลยพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินออกไปเงียบ ๆ “เดี๋ยวเรียนเสร็จไปร้านเพื่อนสนิทพี่ชายกูไหม พี่ชายกูโคตรเก่งเลยนะ อาจกู้ข้อมูลคืนมาก็ได้” ยี่หว่าบอก “ลองดูก็ได้มึง” พริกหวานพยักหน้ารับเพราะตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว “ไม่ต้องเครียด ถ้าไม่ได้จริง ๆ เดี๋ยวช่วยกันทำใหม่มึง ทันอยู่แล้ว” จุ๊บจิ๊บเอ่ยบอกอีกครั้ง ก่อนที่จะขึ้นไปเรียนตามปกติ ... .. . 18:38 น. ร้าน S-Com กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง เสียงเปิดประตูเข้าร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ร้านนึงที่ห่างจากมหาลัยเธอถึง 50 กิโลเมตร ยี่หว่าย้ำหนักหนาว่าร้านนี้ต้องช่วยได้แน่นอน ถึงยอมขับรถมาไกลขนาดนี้ “เฮียยย อยู่ร้านม้าย” ยี่หว่าเปิดประตูเข้ามาตะโกนเรียกหาพี่ชายของตัวเองเพราะเห็นว่าไม่มีลูกค้าในร้านเลยสักคน “ร้านนี้ดังจริงปะแก ทำไมคนเงียบ ๆ อย่างนี้ ร้านดังจริงต้องคนเยอะปะ” จุ๊บจิ๊บกระซิบกับเพรียว “กูได้ยินนะไอจิ๊บ! อย่าว่าร้านเพื่อนพี่ชายกูนะ ปกติหาคิวซ่อมยากนะค๊าไม่อยากจะพูด” ยี่หว่ายิ้มก่อนจะหยักไหล่ขึ้น “เฮียยย!” ยี่หว่าตะโกนออกมาอีกครั้ง “โอ๊ยยี่หว่า หูกูจะแตกกก” หลังจากที่เพื่อนของเธอตะโกนเรียกอยู่ซักพักก็มีผู้ชายสุดหล่อ สูงเกือบ 190 ออกมาหน้าร้าน “พูดดี ๆ หน่อย นี่น้องสาวสุดน่ารักนะ” “เชี่ยย พี่มันหล่อจังอะ” จุ๊บจิ๊บกระซิบกับเพื่อนอีกครั้ง โคตรหล่อ หนุ่มตี๋ ขาว สูง สเปกเธอสุดๆ “มีอะไร บ้านไม่กลับนะ ป๊าม๊าบ่นกูทุกวัน” พี่ชายของเธอเดินมาก่อนจะหยีหัวเธอแรง ๆ “โอ๊ยเฮีย ผมยุ่งหมดแล้ว” ยี่หว่าบอกก่อนจะปัดมือของพี่ชายออก “สรุปมาทำอะไรถึงทีนี่” “แม็กบุ๊กเพื่อนหมวยพัง เฮียซ่อมให้หน่อยได้ไหม” ยี่หว่าเอ่ยก่อนจะส่งให้พี่ชายของตัวเองดู “โดนอะไรมา” “น้ำหกแล้วมันดับไปเลย” “น่าจะซ่อมได้ แต่เดือนนึงนะ รอไหวไหม” เขาตอบน้ำหกพอซ่อมได้อยู่ “โอ๊ยเฮียนานไป ขอตอนนี้ได้ไหม” “จะบ้าหรอหมวย เฮียมีงานค้างอยู่” เขาดุน้องสาวของตัวเองที่กำลังเอาแต่ใจ “หมวยกับเพื่อนมีงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ถ้าไม่ส่งหมวยกับเพื่อนติดเอฟแน่ ๆ นะเฮีย” “ขอโทษนะคะ หนูผิดเองที่ไม่ได้สำรองข้อมูลไว้ ทำเพื่อน ๆ เดือดร้อน” พริกหวานรู้สึกผิดเลยพูดแทรกขึ้นมา พี่ชายของยี่หว่ามองเด็กทั้งสี่คน เขารู้จักเด็กพวกนี้อยู่บ้าง ใจก็สงสารอยากจะซ่อมให้เลยแต่ติดตรงที่เขาเองก็มีงานของลูกค้าคนอื่นอยู่ “เฮ้อ เดี๋ยวพี่เรียกเพื่อนออกมาดูก่อนแปปนึง” สุดท้ายก็ใจอ่อนให้น้องอยู่ดี “ไอริวออกมาดูตรงนี้แปปนึงดิ๊” เขาตะโกนเรียกคนในร้านให้ออกมาข้างนอก เงียบ “เดี๋ยวพี่มา มันน่าจะใส่หูฟังไม่ได้ยิน” พี่ชายยี่หว่าเอ่ยก่อนจะหายเข้าไปในร้านสักพักใหญ่ 15 นาทีผ่านไป “มาละเด็ก ๆ ไอนี่เลยถ้าอยากได้วันนี้ต้องมันเท่านั้น” พี่ชายยี่หว่าเดินออกมาพร้อมคนที่พริกหวานคุ้นหน้าคุ้นตา คุ้นมาก เอ๊ะใจตั้งแต่ชื่อริวแล้ว บังเอิญไปปะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more