Episode 19: ทำงี้ให้ทุกคนเลยไหม

1228 Words

Episode 19: ทำงี้ให้ทุกคนเลยไหม “ต่ออีกรอบไหม” เซย์ริวถาม “มะ...ไม่เอา พอแล้ว” พริกหวานพยายามห้ามขยับตัวหนี แต่ก็โดนคนตัวโตกว่าจับล็อคไว้ เซย์ริวไม่ได้ฟังเลย เขายังคงมุดหน้าอยู่ตรงส่วนนั้นไม่ยอมฟังเธอสักนิด “อ๊า เซย์ริว! จะ...โกรธแล้วนะ พอ!” เธอพูดเสียงจริงจังขึ้นจนเขาชะงักแล้วยอมหยุด “ก็ได้ ๆ ขอโทษนะ” เซย์ริวยอมเธอในที่สุดถึงแม้จะเสียดายก็ตาม เขาเงยหน้ายันตัวลุกยืนขึ้น ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแรง ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูสามสี่แผ่นแล้วบรรจงเช็คไปที่จุดอ่อนไหวของคนสวยตรงหน้าอย่างเบามือ พริกหวานสะดุ้งอีกรอบกำลังจะเอ่ยปากด่า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายทำ เธอก้มหน้ามุดลงหมอนอิงอย่างเขินอายปล่อยให้เขาทำเงียบ ๆ อยู่สักพักก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างตัว ต้องเปลี่ยนชุดด้วยเพราะเหงื่อเต็มไปหมด ... .. . กิจกรรมเข้าจังหวะกินเวลาไปชั่วโมงกว่า ๆ ทำให้ตอนนี้เธอต้องรีบปั่นงานที่เหลือ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะโทรบอกข่าวดีกับเพื่อนในแก๊งก่อน (ฮัลโหลพริกว่าไง) “อยู่ด้วยกันปะ” (อยู่ ๆ อยู่กันสามคนเลย เดี๋ยวเปิดโฟนแปป) “กู้ไฟล์รายงานเรากลับมาได้แล้วนะ” (กรี๊ดดดดด จริงหรอ) เสียงกรี๊ดของสามสาวปลายสายดังออกมาจนพริกหวานต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกจากหู “จริง” (ได้ไงอะ) “เรื่องมันยาว ไว้เล่าให้ฟังวันหลังนะ เดี่ยวฉันส่งลิงก์ไฟล์ไปแล้วเข้ามาแก้ไปพร้อมกัน จะได้เสร็จไว ๆ” (โอเค ๆ ส่งมาเลย) “โอเค ไม่เข้าใจตรงไหนโทรมานะ” (ได้จ้า) ติ๊ด! หลังจากที่ตกลงกันเสร็จทั้งสามคนก็แยกย้ายกันทำงาน เซย์ริวที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำก็ต้องแปลกใจที่เธอนั่งทำงานเงียบ ๆ คนเดียว ไหนว่างานกลุ่ม? “ทำไมนั่งทำงานคนเดียว” เขาเอ่ยทักก่อนที่จะนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ “ไม่ได้ทำคนเดียว ทำกับเพื่อน” เธอตอบแต่ไม่ได้หันกลับมาตายังคงจ้องไปที่รายงานด้านหน้า “เพื่อน?” “ใช่ แชร์ไฟล์งานแล้วแก้ด้วยกัน พวกนั้นอยู่ด้วยกันที่คอนโดจุ๊บจิ๊บ” “แล้วทำไมไม่ไปทำงานกับเพื่อน” “ชอบทำงานคนเดียวเงียบ ๆ มากกว่า” พริกหวานตอบ เธอเป็นคนที่เวลาทำงานต้องเงียบ ๆ มันสงบและมีสมาธิมากกว่า ทั้งห้องเธอตอนนี้เลยเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงเพลงด้วยซ้ำ “หิวไหม” เขาถามพลางเลื่อนแอปเดลิเวอร์รี่จะสั่งอาหาร “นิดหน่อย จะสั่งหรอ” คราวนี้เธอหันกลับมาตอบ ตอนแรกก็ไม่หิวหรอก แต่เพราะใช้แรงไปเยอะเลยเริ่มหิว “ใช่” “อยากกินข้าวไข่เจียวร้อน ๆ” เธอตอบ “เที่ยงคืนกว่าจะมีหรอ” เขาพูด ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ตอนแรกว่าจะชวนกินพวกพิซซ่าง่าย ๆ ร้านพวกนี้มันเปิด 24 ชั่วโมงอยู่แล้ว “ไม่มีไม่เป็นไร งั้นเอาอะไรก็ได้มารองท้องพอ” เธอตอบแค่นั้นก่อนจะหันตัวกลับไปนั่งทำงานต่อ เซย์ริวเลื่อนหาอยู่สักพักก็ไม่มีร้านที่เธออยากกิน เขาจึงลุกขึ้นใส่เสื้อแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ 40 นาทีผ่านไป ก๊อก ๆ ๆ เสียงประตูห้องดังขึ้นจนเธอต้องเดินออกไปดูแล้วก็พบว่าเป็นคนที่เพิ่งจะออกไปไม่นาน “ว่าไง” เธอทัก “งานเสร็จรึยัง” “ยัง อีกนิดนึง” “มากินข้าวก่อน” เขาเอ่ยก่อนจะชูถุงที่ข้างในมีกล่องข้าวอยู่สองกล่องขึ้นมา พร้อมน้ำชาเย็นอีกแก้ว “ซื้อน้ำมาให้ด้วย” พริกหวานอึ้งไปแปปนึง ไม่คิดว่าเขาจะหาข้าว หาน้ำมาให้เธอขนาดนี้ เธอพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วให้เขาเข้ามาในห้อง ตอนแรกเธอจะเป็นคนแกะใส่จานเองแต่เขาห้ามแล้วบอกให้ไปนั่งเฉย ๆ แทน “ข้าวไข่เจียวครับคนสวย” เซย์ริวพูดพร้อมยื่นจานข้าวไข่เจียวร้อน ๆ ที่ด้านบนมีซอสมะเขือเทศวาดรูปหน้ายิ้มเอาไว้ “น่ารักจังอะ” พริกหวานเอ่ยออกมา นอกจากจะออกไปซื้อข้าวที่เธออยากกินมาให้แล้ว เขายังทำอะไรน่ารัก ๆ อีก “ทำงี้ให้ทุกคนเลยปะ” “เฉพาะคนสวยคนเดียวเชื่อปะ” เขาตอบพร้อมยกยิ้มกวน ๆ “หึ กินข้าวดีกว่า” พริกหวานตอบ ก่อนจะรีบกินข้าวตรงหน้า พอได้กลิ่นข้าวไข่เจียวหอม ๆ แล้วท้องก็ร้องหนักเลย ตอนเย็นเธอก็ไม่ได้กินอะไร เพราะเครียดเรื่องไฟล์รายงาน แต่ตอนนี้มันเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้ว “ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวติดคอ นี่น้ำ” เซย์ริวพูดเตือนเพราะคนตรงหน้ายัดเข้าปากเอา ๆ เคี้ยวไม่ละเอียดด้วยซ้ำ “อื้อไออากินอะ(ซื้อไรมากินอะ)” เธอเคี้ยวเต็มปากตุ่ย ๆ แล้วถามออกมา “เคี้ยวก่อนค่อยถาม ไม่รีบ” เซย์ริวส่ายหน้าเบา ๆ “ซื้ออะไรมากินนน” “กะเพราหมูกรอบไข่ดาว” เขาตอบก่อนจะตักข้าวเข้าปากเงียบ ๆ แต่ก็รู้สึกว่าโดนอีกฝ่ายจ้องอยู่ “มีอะไร” “อยากกินไข่แดงเยิ้ม ๆ” เธอพูดเสียงอ้อน ๆ ออกมาพร้อมมองไปที่ไขแดงในจานของคนตรงหน้า “หึ ไม่ให้” “ชิ ใจร้ายอะ” เธอพูดแค่นั้นก่อนจะกลับไปกินข้าวในจานเงียบ ๆ “อ้าปาก” “ห้ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาเจอกับช้อนที่ยื่นมาตรงหน้าในช้อนมีข้าวสวยพอดีคำกับไข่แดงเยิ้ม ๆ และหมูกรอบชิ้นโต 1 ชิ้น “อ้าปากสิ หรือไม่กิน” “อ้าาา” เธออ้าปากออกงับไปที่ช้อนตรงหน้า แล้วทำหน้าฟิน ๆ ออกมาจนเซย์ริวหลุดขำ “ขำอะไร” “เปล่านิ้ เอาอีกไหม” เขาถาม “ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวนายไม่อิ่มนะ” “ไม่เป็นไร ถ้าไม่รังเกียจก็เอาของฉันไปกินเถอะ” เขาพูดพร้อมทั้งสลับจานไข่เจียวที่หมดแล้วออก เปลี่ยนเป็นจานข้าวของเขาแทน “อ้าว นายอิ่มแล้วหรอ” “ไม่อิ่ม แต่ยังไม่หิว เธอกินเถอะ” เขาปฏิเสธจริง ๆ เขาหิวแต่ปล่อยให้เธอกินดีกว่า ส่วนเขาค่อยไปต้มมาม่าที่ห้องเอา “ขอบคุณนะ” เธอพูดก่อนจะรีบกินข้าวตรงหน้าแล้วมันก็หมดอย่างไว เซย์ริวอาสาที่จะเก็บจานให้แล้วปล่อยให้เธอกลับไปทำงานของเธอต่อให้เสร็จ เพราะตอนนี้จะตี 2 สองแล้ว ล้างจานเสร็จเซย์ริวก็เปิดประตูตู้เย็นออกเพราะจะเอาชานมเย็นที่ซื้อมาไปให้คนสวยที่นั่งทำงานเหนื่อย ๆ แต่หางตาก็ต้องไปสะดุดกับถุงยาที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ยาอะไร?

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more