Episode 7: หงุดหงิด

1396 Words

Episode 7: หงุดหงิด Part : เซย์ริว บ่ายแก่ ๆ เซย์ริวตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าผู้หญิงที่นอนด้วยเมื่อคืนหายไปแล้ว? เขาเอามือลูบไปบนที่นอน สัมผัสเย็นเฉียบทำให้เขารู้ว่าเธอน่าจะออกไปจากที่นี่นานแล้ว หึ เซย์ริวยิ้มออกมาอ่อน ๆ บอกความรู้สึกไม่ถูกแปลกใหม่ดีมั้ง ทุกทีเวลาเขาพาผู้หญิงมาที่คอนโด จะต้องตื่นมาเจอกับสาว ๆ ในตอนเช้าแล้วก็จะวอแวขออยู่ด้วยจากนั้นก็จัดกันอีกสักยกสองยก แล้วค่อยจากไป แต่พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร มันหวิว ๆ ดี ทุกทีจะเป็นฝ่ายที่ทิ้งคนอื่นก่อนถ้าเขาวันไนท์สแตนด์ ความรู้สึกของคนโดนทิ้งมันเป็นแบบนี้เองสินะ แปลก ๆ ดี เซย์ริวขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแบบสบาย ๆ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาไถฟี๊ดเล่น ๆ แล้วเปิดเข้าแชทส่วนตัวที่ไม่ใช่แชทในแอ็กล็อก ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทกลุ่มดังขึ้นรัว ๆ เป็นแชทเพื่อนสนิทของเขาทั้ง 3 ที่แต่ละคนสันดานดี ๆ ทั้งนั้น เป็นเพื่อนที่คบกันมาร่วมสิบปีตั้งแต่มัธยมต้น เลิกคบกันไม่ได้แล้วทุกวันนี้เพราะความลับเยอะเกิน แชทกลุ่ม ชื่อกรุ๊ป รวมมิตรพวกอาหวัง (4) 1one : Sent a Photo 1one : โคตรจะเด็ด ชุดแดงที่จริงใจ Kingk : แค่คิดตอนเขาใส่ละแข็งเลย TIME : พวกเหี้ย สันดานจริง ๆ 1one : ไม่ใช่กู Kingk : ไม่ใช่กูเหมือนกัน TIME : พวกมึงทั้งสองตัวนั้นแหละ 1one : หรือมึงไม่ชอบ? TIME : ชอบดิ๊ คนสวยขาของกู ไม่อยากจะอวดแต่กูไลค์คนแรก TIME : Sent a Photo Kingk : แล้วด่าพวกกู ไอสัส 1one : @SEiRyu ตื่นยัง มาดูของดี เซย์ริวไล่อ่านแชทตั้งแต่ต้นก่อนจะย้อนขึ้นไปเปิดรูปที่ไอหนึ่งส่งมา มองผ่าน ๆ ไม่เห็นมีอะไร นึกว่าจะเป็นรูปพวกโน๊มน๊มอะไรแบบนั้น แต่นี้คือชุดชั้นในลายลูกไม้สีแดงเฉย ๆ แต่พอมองดี ๆ อีกที ทำไมชุดชั้นในมันคุ้น ๆ วะ เขาเปิดรูปขึ้นมาดูอีกครั้ง เหมือนของผู้หญิงเมื่อวานเลยแค่คนละสี ใบหน้าของหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นคิ้วขมวดเข้าหากันทันที คงไม่หรอกมั้ง คงเป็นชุดชั้นในสักแบรนด์ที่ดัง ๆ แล้วผู้หญิงฮิต ๆ ซื้อกันนั้นแหละ เซย์ริวนั่งเล่นโทรศัพท์อีกสักพักก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะเดินอกมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วสะดุดตากับกระดาษโน๊ตแผ่นนึงและเงินที่วางไว้ตรงโต๊ะข้างโซฟา เซย์ริวหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านก่อนจะบีบกระดาษแน่นจนบัยยู่ยี่ สวัสดีค่ะคุณ ขอโทษที่กลับก่อนนะคะ ขอบคุณที่เก็บเสื้อผ้าไว้ให้และดูแลอย่างดีเมื่อคืนนะคะ ฉันทิ้งตังไว้ให้เป็นค่าตัว ค่าห้อง แลวก็ค่าถุงยาง พอดีไม่รู้ว่าเพื่อนดีลไว้เท่าไหร่ เรามีเงินสดอยู่แค่นี้เลยค่ะ ถ้าน้อยไปหรือเพื่อนดีลไว้แพงกว่านี้ ติดต่อไอดี @pepper00 ได้เลยนะคะ ยินดีจ่ายเพิ่มค่ะ หรือถ้าไม่สะดวกใจก็เก็บเงินที่เพื่อนฉันได้เลยนะคะ เดี๋ยวฉันไปจ่ายเพื่อนเองอีกที เมื่อคืนสนุกมากค่ะ ขอบคุณนะคะ เซย์ริวเสยผมขึ้นอย่างลวก ๆ ก่อนจะถอนหายใจแรงออกมาอย่างหน่ายใจ เธอหนีเขาไปก่อนไม่พอ ยังทิ้งเงินไว้และคิดว่าเขาขายตัวอีก เมื่อวานน่าจะลักหลับเธอให้มันจบ ๆ อย่าให้เจออีกนะ ครั้งหน้าสัญญาเลยว่าจะเอาเธอจนเดินไม่ได้ไปสามวันแปดวันเลย เขาขย้ำกระดาษโน้ตแล้วปาลงถังขยะข้างโต๊ะทิ้งแบบไม่แยแสก่อนจะไปเปิดตู้เย็นหยิบเอาเครื่องดื่มมึนเมาขึ้นมาเปิดดื่มแก้เซ็ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงข้อความของเซย์ริวดังขึ้นอีกรอบ เขามองแสงหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ทำไมวันนี้มีแต่คนอยากจะติดต่อเขาจังเลยว่ะ เขากระดกกระป๋องแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มรวดเดียวก่อนจะทิ้งลงถังขยะแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ค แชท ST Admin : น้องเซย์ริว เป็นอย่างไรบ้างคะ ST Admin : เจอคนที่ส่งของสลับไปกันไหมเอ่ย เรื่องที่น่าหงุดหงิดเรื่องที่สามของวัน ไม่จบไม่สิ้นสักทีเลยกับพัสดุที่ถูกส่งสลับ เขามองนาฬิกาบนห้องตอนนี้เวลาแค่ห้าโมงเย็น เจ้าของห้องน่าจะยังไม่กลับ ไม่อยากไปเคาะห้องแล้วเสียเที่ยว ไว้ดึก ๆ ค่อยไปหาแล้วกัน เฮ้อ ขี้เกียจว่ะ เซย์ริวบ่นไป ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องพัสดุขึ้นมาไว้บนโต๊ะ ถ้าของเล่นมันไม่สนุกเท่ากับที่เขารอคอยมาหนึ่งเดือน แล้วต้องมาวุ่นวายแบบนี้นะ จะรีวิวจนร้านเจ๊งเลย! ... .. . เวลา 21:34 น. เซย์ริวสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำสบาย ๆ กับกางเกงผ้ายืดโปร่ง ๆ ถึงแม้จะเรียบแต่พอเขาใส่แล้วโคตรดูดี เขาใส่แมสปิดหน้าและแว่นดำ ที่ต้องปกปิดตัวตนแบบนี้เพราะไม่มีใครรู้ตัวตนจริงของเขาที่ทำแอ็กล็อก และเขาเองก็ไม่รู้ว่าอีกคนที่โดนสลับกล่องไปเป็นใครนิสัยอย่างไร ไม่อยากมาวุ่นวายทีหลัง ถ้าได้ของเขาก็คิดไว้แล้วว่าจะทำทีเดินลงลิฟต์ให้เหมือนเป็นคนนอกที่เข้ามาเอาของ ไม่ใช่คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ง่าย ๆ คือไม่อยากวุ่นวายและไม่อยากมีเรื่องให้น่าปวดหัวเพิ่ม ก๊อก ๆ ๆ ๆ เซย์ริวยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกล่องพัสดุที่ถือไว้ในมือ เขาเคาะห้องไปสักพักแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววเปิดออกมา ก๊อก ๆ ๆ เขาเคาะย้ำอีกรอบ แต่รอบนี้ได้ยินเสียงตะกุกตะกักข้างในก่อนที่จะมีเสียงผู้หญิงคนนึงถามเสียงหวานออกมา แต่ทำไมเสียงมันคุ้น ๆ จังว่ะ “ใครหรอคะ?” “มีพัสดุส่งผิดนะครับ แล้วร้านให้ผมมาติดต่อกับคุณเรื่องพัสดุว่ามันสลับกัน” เซย์ริวตอบ “พัสดุหรอคะ” “ครับ ผู้ส่งร้าน ST Thailand เขาบอกว่าส่งสลับเพราะชื่อคล้ายกันครับผมก็ไม่มั่นใจแต่เขาบอกมาแบบนี้” “แปปนะคะ” สิ้นเสียงนั้นผู้หญิงในห้องก็เงียบหายไปเลยเกือบ 5 นาที ทิ้งให้เขายืนเฉย ๆ แบบนั้นจนเขาเองก็เริ่มจะหงุดหงิด ปาของทิ้งสะดีมั้ง “คุณชื่อจริงชื่ออะไรหรอคะ ที่จ่าหน้ากล่องพัสดุ” ผู้หญิงคนนั้นถามกลับมา “ปกรณ์ครับ” เซย์ริวตอบ “แล้วหน้ากล่องที่คุณถืออยู่ละคะ ชื่ออะไร” เธอถามอีก ถามเยอะจังว่ะ “แปปนะครับ เอ่อ ผมไม่รู้ว่าอ่านถูกไหม ปะ...ปกรณ์ี” เซย์ริวเพิ่งจะสังเกตว่าชื่อเธอกับชื่อเขาคล้ายกันเลย เขาชื่อปกรณ์ ส่วนเธอปกรณ์ี ต่างกันแค่สระอี “อ๋า งั้นน่าจะส่งสลับกันจริง ๆ ค่ะ สักครู่นะคะ” เธอเอ่ยก่อนจะเปิดประตูออกมาเจอหน้าเขา พร้อมกล่องพัสดุในมือ เซย์ริวชะงักไปแปปนึง เพราะผู้หญิงที่ออกมาเธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีขาวล้วนยาวแค่เข่า เส้นผมสีดำขลับยาวเลยกลางหลังมานิดนึง ใบหน้าที่ดูหมวยแต่ก็ดูจิ้มลิ้มในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากบางนุ่มที่เคยสัมผัส หน้าอกดูม ๆ ที่ละสายตาไม่ได้เลย หุ่นแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ใครจะลืมลง สาวเมื่อคืนที่ทิ้งเขาไปเมื่อเช้า! END Part : เซย์ริว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more