พลั้งรักคุณหมอแสนร้าย

ถูกทิ้ง

เพียงฝันยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าห้องของนที แสงไฟสีเหลืองอ่อนสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอ

ดวงตาที่มักจะสดใสกลับแดงก่ำเพราะร้องไห้มาเป็นชั่วโมง

“ฟาง เราว่าพอเถอะนะ”

นทีพูดด้วยเสียงนิ่งจนเพียงฝันแทบล้มทั้งยืน

เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

“พออะไร……..พออะไรธีร์ เราขอแค่ให้เลิกกับเขา เลิกน้องคนนั้น เธออายุแค่ยี่สิบห้าเองนะ เธอ เธอแค่เข้ามาทีหลัง!”

นทีเม้มปาก แววตาของเขาไม่มีแม้แต่ความลังเล

“แต่ผมชอบน้องเขา ฟาง ผมเลือกน้องเขา”

สุดท้ายคำพูดสั้น ๆ นั้นกลับทำลายเวลาสองปีที่เคยมีกัน

เพียงฝันยืนตัวชา ก่อนจะโผกอดเอวเขาไว้แน่นจากด้านหลังน้ำตาร่วงกระทบหลังมือเธอไม่หยุด

“อย่าไป……นะ ธีร์……อย่าทิ้งฟางนะ”

เธอซบหน้าลงกับแผ่นหลังเขา มือบางกำเสื้อของเขาแน่นราวกับกำหัวใจตัวเองไม่ให้แตกสลาย

นทีนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ แกะนิ้วของเธอทีละนิ้ว

“ปล่อยผมนะฟาง มันจบแล้วจริง ๆ”

เขาเดินจากไปทันทีเสียงประตูห้องปิดลงเหมือนฟาดซ้ำกลางใจเธอ

เพียงฝันค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้นปล่อยให้ความเงียบกัดกินหัวใจจนชาไปหมด

ผับแสงสีเป็นที่เดียวที่เธอนึกออกในคืนนี้

เสียงดนตรีดังสนั่น กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนเวียนหัว แต่เพียงฝันกลับดื่มไม่หยุด เหมือนหวังให้มันลบภาพเมื่อครู่ทิ้ง

“ขอโทษครับ นั่งตรงนี้ได้ไหม?”

เสียงทุ้มข้างตัวทำให้เธอเงยหน้า

ผู้ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม นั่งลงฝั่งตรงข้าม

คิ้วเข้ม ดวงตาคมหน้าคมรูปไข่ กรามชัดแต่ไม่แข็งจนดุ

ริมฝีปากบาง โค้งนิด ๆ แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ตามสบายค่ะ” เพียงฝันพึมพำ

เขาหัวเราะเบา ๆ “คุณดูเหนื่อยกว่า ผมอีกนะ”

“เจ็บ……ค่ะ” เธอพูดตรง ๆ ทั้งที่เมา “คนที่รัก……เขาเลือกคนอื่น”

ชายคนนั้นสบตาเธอนานนิดหนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นชน

“ผมก็เคยเจอวันที่มันหนักพอ ๆ กันเป็นหมอแต่รักษาใจตัวเองไม่เคยเก่งสักที”

เขาพูดพรางมองแอลกอฮอล์ในแก้วเหมือนมันมีคำตอบซ่อนอยู่

ชื่อของเขา……เตวิชญ์หมอหนุ่มที่ต้องออกมาดื่มเพราะเครียดจากเคสหลายวันติด

และเพียงฝันที่หัวใจแตกสลายจนตั้งรับไม่ไหว

คืนนั้นทั้งคู่ดื่มไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้ความเมาแทนที่ความเจ็บปวด

คำพูดเบา ๆ เริ่มหลุดออกมาจากทั้งสองฝ่ายเสียงหัวเราะปนสะอื้น

สายตาที่สบกันนานเกินกว่าเพื่อนใหม่จะมองกัน

ท้ายที่สุดเพียงฝันพิงไหล่เขา สัมผัสไออุ่นที่ไม่ควรอุ่นขนาดนี้

เตวิชญ์มองเธอนิ่งเหมือนกำลังชั่งใจแต่พอเห็นน้ำตาเธอหยดลงบนเสื้อเขา เขาก็ยอมแพ้

เธอจับคอเสื้อเขาไว้หลวม ๆ และก่อนที่ทั้งคู่จะรู้ตัวมันก็เป็นคืนที่หลุดควบคุม

คืนที่เพียงฝัน……เผลอมี วันไนท์สแตนด์ กับหมอหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก

คืนที่ทั้งสองต่างเมาเกินกว่าที่จะควบคุมตัวเองได้

แสงอุ่นแรกของวันลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาในห้องพักของโรงแรม เสียงแอร์ดังเบา ๆ เป็นสิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวอยู่ในความเงียบ

เพียงฝันค่อย ๆ ลืมตาเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังจนได้ยินชัด

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ไม่คุ้นเคยติดอยู่บนหมอน

และยิ่งเธอรู้ตัวว่าเสื้อผ้าไม่มีติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียวความจริงของเมื่อคืนก็ย้อนกลับมาชนเต็มแรง

เธอสะดุ้งแล้วรีบดึงผ้าห่มมาปิดอกไว้แน่น

ลมหายใจติดขัดเหมือนคนเพิ่งจมน้ำขึ้นมา

ข้างกายของเธอเตวิชญ์ยังนอนตะแคงหันหลังให้ ผมยุ่งเล็กน้อย

เสื้อเชิ้ตที่ใส่เมื่อคืนพาดอยู่บนพนักเก้าอี้

ภาพเมื่อคืนแล่นวาบ มือของเขาที่โอบเอวเธอ

เสียงปลอบเบา ๆ ที่กระซิบบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ คุณไม่ต้องเข้มแข็งกับผมก็ได้”

และสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนทั้งตรึงใจมากกว่าที่เพียงฝันเคยเจอ

หัวใจของเธอสั่นรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

“คุณตื่นแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ งัวเงียดังขึ้น

เตวิชญ์ลืมตาขึ้นช้า ๆแสงเช้าสะท้อนเข้าดวงตาคมของเขา

ความง่วงลึกผสมกับความสงบหลังตื่น

ทำให้ใบหน้าคมนั้นดูอ่อนลงกว่าทุกที

แต่กลับหล่อจนเพียงฝันแทบหายใจไม่ออก

คิ้วเข้มรับกับดวงตาลึกที่มองมาแบบไม่เร่งรัดริมฝีปากบางโค้งเบา ๆ คล้ายรอยยิ้มที่ยังไม่ทันเกิดขึ้นเต็มที

หล่อ……หล่อเกินไปสำหรับเช้าวันที่ไม่ควรมีเขาอยู่ในห้องเธอด้วยซ้ำ

เพียงฝันหลบตาแทบทันทีแก้มร้อนวูบมือที่ถือผ้าห่มอยู่กำแน่นจนเกร็ง

เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกัน……แล้วมันไงถึงจบลงบนเตียงได้ล่ะเพียงฝันเธอตัวเองก็ยังตอบไม่ได้

“ขะ…..ขอโทษค่ะ”

เสียงของเธอสั่นจนแทบเป็นลมหายใจ

“เมื่อคืน……ฉัน”

เตวิชญ์ยังคงมองเธอนิ่ง ไม่รีบร้อนไม่กดดัน

สายตาแบบนั้นยิ่งทำให้หัวใจเธอเต้นถี่กว่าเดิม

เขาเอื้อมมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะห้ามแต่หยุดไว้กลางอากาศ

สีหน้าสงบ อ่อนโยนจาง ๆ ตัดกับภาพเขาในคืนที่เร่าร้อน

“คุณฟาง”

เสียงเขาแผ่ว ต่ำ และนุ่มจนเธอขนลุก

“ไม่ต้องขอโทษก็ได้”

เพียงฝันเม้มปากไม่รู้จะวางมือ วางสายตา หรือวางใจตรงไหน

เขามองเธออีกครั้ง ลมหายใจของเธอสะดุด

ก่อนเขาจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เธอไม่ทันตั้งรับ

“ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นความผิดอะไรเลย”

เตวิชญ์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ดันกายขึ้นนั่ง

ผ้าห่มไหลลงจากช่วงเอวเผยให้เห็นอกกว้างกับลำตัวแข็งแรงที่เต็มไปด้วยลมหายใจอุ่น ๆ

หลังเพิ่งตื่น กล้ามเนื้อแน่นเป็นลำรับกับแสงเช้าทำเอาเพียงฝันหายใจสะดุดไปชั่วขณะ