ถูกฟันแล้วทิ้ง

1228 Words

เขายกมือเสยผมที่ปรกหน้าผาก ลมหายใจยังหนักนิด ๆ จากการตื่นนอน แล้วปรายตามองเธอด้วยสีหน้าที่นิ่ง แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรวนไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจนเกินไป สายตาเขาไม่ได้ตำหนิ ไม่ได้รังเกียจ มีแต่แววอ่อนโยนวุ่นวายใจ “ไม่ต้องขอโทษ” เขาบอกเบา ๆ “ผมเองก็……เผลอเหมือนกัน” เพียงฝันเผลอกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะตอบออกไปแบบตะกุกตะกัก ริมฝีปากสั่นนิด ๆ จนฟังดูเหมือนเสียงลมหายใจมากกว่าคำพูด “ฟาง…..ฟางแค่……เอ่อ…..จะจะถามว่า คุณโอเคไหม” สายตาเธอวูบหนีไปมองปลายเตียงแทบทุกวินาที ใบหน้าแดงจัดเหมือนกำลังหลบอะไรสักอย่าง ทั้งที่ความจริงคือกำลังหนีแววตาคมเข้มของเขาโดยตรงไม่ไหวเลย ไหล่เธอเกร็งเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าแค่หายใจผิดจังหวะ เขาจะจับได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวจนแทบทะลุอกออกมา “ฟางไม่ได้ตั้งใจ ฟาง……ฟางแค่……เมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้” เตวิชญ์มองเธอนานขึ้น เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปใกล้เธอดีไหม สุดท้ายเขาเอื้อมมือมาแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งไล้ตามแก้มขาวเนียนเบาๆ “ทำไมต้องขอโทษ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อุ่นกว่าแสงแดดที่ลอดหน้าต่างเข้ามา “ผมไม่อยากให้คุณต้องขอโทษ” เพียงฝันเงยหน้าขึ้น เธอเห็นแววบางอย่างในดวงตาเขา ความห่วงใยที่ไม่ควรมีต่อกันในเวลาแค่คืนเดียว “คะ……คุณ” เธอเรียกเขาเบา ๆ “ครับ” “เมื่อคืนฟางขอโทษนะที่เผลอตัวทำเรื่องน่าอายแบบนี้คุณลืมๆ มันเถอะนะ” คำพูดนั้นสะกิดหัวใจของทั้งคู่ในทันที เตวิชญ์ชะงัก ริมฝีปากเขากดแน่นเล็กน้อย “คุณต้องการแบบนั้นเหรอ” เขาถามกลับเสียงเบา เหมือนพยายามไม่แสดงความรู้สึกเกินควร เพียงฝันห่อไหล่ เลื่อนสายตาไปที่ผ้าปูที่ยับย่น “ฟางเพิ่งถูกทิ้งค่ะ……ฟางไม่อยากทำให้ใครต้องมารับผลของความพังในชีวิตฟาง” เตวิชญ์มองเธออยู่อย่างนั้น เหมือนเขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ฝืนกลืนลงไป สุดท้ายเขาพยักหน้ารับความจริงที่เธอผลักเขาออกเบา ๆ “ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการผมเข้าใจ” คำพูดนั้นฟังดูง่ายแต่หัวใจของเขากลับหนักผิดปกติ เพียงฝันยิ้มเจื่อน ๆ “ขอบคุณนะคะที่เมื่อวานอยู่กับฟาง” เตวิชญ์ถอนหายใจเบามากเตวิชญ์มองเธอเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดในหัว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะดังออกมาอย่างนุ่มละมุนจนเพียงฝันใจสั่นไม่เป็นจังหวะ “ผมไม่รู้ว่าคืนนี้มันเกิดจากความเมา หรือเกิดจากคุณกันแน่” เขาก้มมองปลายผ้าห่มที่ยับย่นจากการขยับตัวของเธอ ปลายนิ้วเขาแตะมันเบา ๆ ราวกับกำลังใช้มันบังสายตาของตัวเองที่เริ่มเปิดเผยมากเกินไป “แต่คุณแน่ใจจริงเหรอ ว่าจะให้ผมลืมเรื่องเมื่อคืน” คำถามนั้นทำเอาเพียงฝันชะงัก ลมหายใจสะดุดคล้ายโลกรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว เหมือนเหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่ดังชัดจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน เตวิชญ์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปากรอยยิ้มที่ไม่ใช่การล้อเล่น แต่เต็มไปด้วยความจริงใจจนทำให้เธอระทวยโดยไม่รู้ตัว “มันเป็นครั้งแรกของคุณนะ” เขาว่าช้า ๆ เสียงทุ้มลงลึกจนเหมือนกระทบลมหายใจเธอโดยตรง “คุณลืมมันได้จริง ๆ เหรอ” แววตาของเขาไม่ได้ถามเพื่อเอาชนะ แต่ถามเหมือนคนที่กำลังปกป้องบางอย่างในตัวเธอ บางอย่างที่เขาไม่อยากให้ถูกกลบหายไปเพียงเพราะคำคำว่า ‘เมา’ และเพียงฝันก็ไม่พร้อมจะยอมรับว่าใจของเธอกำลังเต้นแรงเพราะเขา เธอก้มหน้าลงจนผมปรกแก้ม ซ่อนสีหน้าเขินปนประหม่าเอาไว้ทั้งหมด จะให้เธอเงยหน้าไปบอกเขาตรง ๆ ว่า รับผิดชอบเธอ ได้ยังไงกัน ในเมื่อเมื่อคืนทุกอย่างเป็นเธอที่เป็นฝ่ายเริ่มเองแทบทั้งหมด เพียงฝันสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ ปลายนิ้วของเธอกำชายผ้าห่มแน่นเหมือนเด็กที่กลัวถูกดุ ใจหนึ่งกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะ อีกใจก็กลัวว่าเขาจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเลย “ฟาง…..ฟางรู้ค่ะว่า…..” เสียงเธอแผ่วนุ่มจนแทบไม่ได้ยิน “มันไม่ควรให้คุณต้องลำบากใจเพราะฟาง” เธอยังไม่กล้าเงยหน้า หัวใจบีบแน่นเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหว แค่คำตอบเดียวจากเขาก็พร้อมจะผลักเธอร่วงลงไป “คุณลืมๆ มันเถอะนะ” ปลายเสียงสั่นนิด ๆ เธอยิ่งก้มต่ำลงไปอีก ราวกับหวังว่าหากซ่อนหน้าลงไปให้ลึกพอ เธอจะรอดจากความเขินและความกลัวทั้งหมดนี้ได้สักนิด… เตวิชญ์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอื้อมมือแตะหลังมือเธอเบา ๆ สัมผัสอุ่น ๆ ที่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาของเขานุ่มลึกกว่าที่เธอจำได้ “คุณไม่ต้องขอโทษผมบ่อยขนาดนั้น” เสียงเขาต่ำ…..อ่อนโยนจนน่าใจสั่น “ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ” เตวิชญ์หยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นนิด ๆ อย่างอ่อนโยน “เราต่างก็เมาทั้งคู่นั่นแหละ” เพียงฝันชะงัก หัวใจเต้นแรงจนเสียงรอบข้างหายไปหมด เตวิชญ์มองเธอตรง ๆ สายตาจริงใจจนเธอเผลอกลั้นหายใจ “และสิ่งที่เกิดขึ้นผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง” เพียงฝันกะพริบตาถี่ ๆหัวใจสั่นวูบ คำว่า “รับผิดชอบ” หนักเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันเพียงคืนเดียว เธอส่ายหน้าเบา ๆ “คุณไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” น้ำเสียงเธอสั่นแต่พยายามมั่นคง “มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมารับผิดชอบใครด้วยซ้ำ ฟางเป็นคนตัดสินใจเอง ฟางไม่อยากให้ใครต้องมาผูกตัวเองไว้เพราะความผิดพลาดของฟาง” เพียงฝันก้มหน้าหลบสายตาแทบจะทันที ปลายผมปรกแก้มที่ร้อนผ่าวจนเธอไม่รู้จะซ่อนมันไว้ที่ไหน หัวใจเต้นแรงแบบควบคุมไม่ได้ไม่ใช่เพราะความหวาน แต่เพราะความกลัวจะเผลอเชื่อเขามากเกินไป เสียงทุ้มของเขาเอื้อนช้า ๆ อ่อนจนใจของเธออ่อนลงตามอย่างช่วยไม่ได้ “ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้นเลยนะ” เตวิชญ์มองเธอเงียบ ๆ เงียบนานจนเพียงฝันใจหายวาบ เขาสะตั้นไปจริง ๆ ราวสิบวิ ใครมันจะไม่ช็อกบ้างล่ะ เสียตัวครั้งแรกในชีวิต แล้วอีกฝ่ายกลับบอกให้ ลืมมันไปเถอะ แต่แทนที่เขาจะโกรธ หรือผิดหวัง กลับมีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก อุ่น นุ่ม และใจดีอย่างประหลาด ไม่มีแววตำหนิ ไม่มีแววรำคาญ มีเพียงสายตาที่เหมือนกำลังบอกเธอว่า เขาไม่คิดร้าย ไม่ได้จะหนีไปไหน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more