เผชิญหน้ากับแฟนเก่า

1203 Words

เตวิชญ์ญ์ขยับเข้าใกล้เธอนิดหนึ่ง เหมือนกลัวว่าเธอจะถอยหนี เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยออกมาอย่างนุ่มช้า “คุณฟางทำไมถึงคิดว่าผมจะมองคุณไม่ดีล่ะ” เธอเม้มปาก ไม่ตอบ หัวใจเต้นแรงจนหน้าอกสั่น เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย แบบที่มุมตาอ่อนลง “ผมไม่ลืมนะ” เขาพูดชัดทุกคำ “และไม่คิดลืมด้วย” เพียงฝันเงยหน้าขึ้นอย่างเผลอไผล ดวงตาคู่คมนั้นจ้องกลับมาเต็ม ๆ ทำให้เธอใจวูบวาบจนแทบล้ม เตวิชญ์ญ์เอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มละมุนจนเธอขนลุก “เมื่อคืน ผมตั้งใจ แต่ที่ตั้งใจที่สุด คือไม่อยากให้คุณกลัวผมตอนตื่นขึ้นมา” เขาก้มลงเล็กน้อย ให้ระดับสายตาอยู่เท่ากับเธอ “เพราะผมไม่ได้คิดจะหายไปไหนเลยรู้ไหม” คำสุดท้ายเขาพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น อบอุ่นจนหัวใจเธอไหวสะท้าน แต่เธอกลับรีบส่ายหน้า เหมือนต้องปิดประตูให้เร็วที่สุด ก่อนตัวเองจะไขว้เขวไปมากกว่านี้ “เราควรลืมมันค่ะ” น้ำเสียงเธอแผ่วสั่น แต่หนักแน่น “เมื่อคืนมันแค่ความเมา ฟางขอโทษจริง ๆ แล้วก็……ฟางไม่อยากให้เราเจอกันอีก คุณควรลืมมันเหมือนกัน” คำพูดนั้นเหมือนมีดคมที่กรีดลงกลางอากาศ เงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเขา เตวิชญ์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนคล้ายจางหายไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะจู่ ๆ เขากลายเป็นฝ่ายที่ถูกผลัก ถูกปฏิเสธ ถูก “ฟันแล้วทิ้ง” แบบไม่ทันตั้งตัวเขาไล่ลมเข้าปอดทีหนึ่ง ส่ายหน้าช้า ๆ อย่างคนที่ไม่อยากยอมรับคำพูดนั้นเลยสักนิด “นี่คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ เหรอ” เสียงทุ้มของเขากดต่ำกว่าเดิม ไม่ดัง ไม่แข็งแต่เจ็บกว่าแทน เขามองเธอเหมือนกำลังถามว่า ทำไมถึงตัดเขาทิ้งง่ายนัก ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายรู้สึกมาก่อนจะทันระวังใจตัวเองด้วยซ้ำ. เตวิชนิ่งไปนานกว่าที่ควร เหมือนคำพูดของเพียงฝันกระแทกเข้ากลางอกแรงเกินกว่าจะตั้งรับทัน นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกที่ผู้หญิงที่เขานอนด้วยเลือกจะตัดเขาทิ้งอย่างไม่ใยดี ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเคยคิดเสมอว่า ผู้หญิงที่ยังบริสุทธิ์……คือสิ่งต้องห้าม เพราะหลังจากนั้น พวกเธอมักจะร้องไห้ ขอให้เขารับผิดชอบ บางคนถึงขั้นขู่ บางคนยึดติด ทำให้เขาไม่เคยคิดจะเฉียดเข้าไปใกล้ใครแบบนั้นอีก แต่เพียงฝัน กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เธอเป็นฝ่ายบอกให้ลืมเป็นฝ่ายปิดประตู เป็นฝ่ายผลักเขาออกไปเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน “ไม่มีความหมายอะไรเลย” ความรู้สึกสะเทือนใจที่แล่นขึ้นมามันไม่ใช่ความโมโห แต่เป็นความรู้สึกสูญเสียบางอย่างที่เขายังอธิบายไม่ได้ เตวิชญ์ช้อนสายตาขึ้นมองเธอ แววตานั้นไม่ดื้อดึง ไม่เรียกร้อง แต่เหมือนถูกบั่นทอนศักดิ์ศรีบางอย่างจนเจ็บร้าวในแบบที่เขาไม่คุ้ยเคย เสียงเขาออกมาแผ่วลึก แต่ความถ่วงในน้ำเสียงชัดเจนจนเธอเผลอกลั้นหายใจ “คุณเป็นคนแรกนะ…..ที่ทำกับผมแบบนี้” เขาเอ่ยช้า ๆ “ผมเคยคิดว่าผู้หญิงแบบคุณ ยิ่งต้องการให้ผมรับผิดชอบแน่นอน” เพียงฝันเงยหน้ามองเขา ตกใจกับความจริงใจที่เขาเปิดเผยมากกว่าที่ควร เตวิชญ์ยิ้มมุมปากยิ้มแบบเจ็บแผ่ว ๆ ราวกับยอมรับว่าตัวเองถูกสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “แต่ผมกลับเป็นฝ่ายถูกสั่งให้ลืม แล้วก็หายไปจากชีวิตคุณ” เขาขยับตัวนิดหนึ่ง เหมือนกำลังพยายามเรียกสติกลับมา แต่ความผิดหวังในแววตากลับปกปิดไม่ได้เลย “มันตลกดีนะ” เขาว่าต่อด้วยเสียงต่ำ “อยู่ดี ๆ ผม ก็กลายเป็นคนที่ถูกฟันแล้วทิ้ง” เพียงฝันเม้มปากแน่น ก้มหน้าจนคางแทบจะแตะอก หัวใจรัวแรงจนรู้สึกได้ถึงความสั่นของลมหายใจตัวเอง คนบ้า หาว่าฉันฟันแล้วทิ้งเหรอ ความคิดวาบขึ้นมาอย่างหงุดหงิดปนเขิน แต่ปากกลับพูดไม่ออกสักคำ เธอไม่รู้จะตอบอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรกล้าสบตาเขาไหม กลัวเหลือเกินว่าถ้าเงยหน้า เขาจะเห็นทุกความสับสนในใจเธอหมด แต่เตวิชญ์ชายหนุ่มที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ความสัมพันธ์แบบไหน กลับเป็นฝ่ายมองเธออย่างคนที่กำลังจริงจังขึ้นทีละนิด จริงจัง……เพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่บอกให้เขาหายไปจากชีวิตเธออย่างง่ายดายเกินไป. เช้าวันใหม่ เพียงฝันพยายามรวบรวมสติให้มั่น เธอแต่งหน้าเพียงบาง ๆ ปกปิดความซีดจางที่คืนนั้นทำให้เธอแทบไม่ได้นอน ลมหายใจเข้าลึกพยายามปลอบใจตัวเองให้ใจสงบ ก่อนก้าวเท้าเข้าประตูอาคารบริษัทด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่ข้างในหัวใจกลับยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะภาพเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในความคิด เมื่อคืนต้องลืมให้ได้ เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ แม้ภาพใบหน้าของเตวิชญ์ในตอนสุดท้ายจะคอยย้อนมาให้เจ็บจี๊ดในอกทุกครั้งก็ตาม แต่ทันทีที่ก้าวเข้าพื้นที่ออฟฟิศ เสียงหัวเราะคุ้นเคยก็ดังสอดเข้ามาในโสตประสาท ทำให้เธอชะงักทันทีนทีกำลังยืนคุยอยู่ใกล้ห้องประชุม และข้าง ๆ เขา……คือแก้วกัลยาแฟนใหม่ของเขา หญิงสาวหน้าหวานที่กำลังยิ้มอ้อนจนคนมองเห็นต้องรู้สึกว่าพวกเขากำลังมีความสุข เพียงฝันยืนนิ่งคอแห้งวาบ จู่ ๆ เหมือนอากาศในอาคารถูกสูบออกไปจนหมด นทีเงยหน้าขึ้นบังเอิญสบตาเธอพอดีแววตาเขาแข็งไปวูบหนึ่ง เหมือนคนที่ไม่รู้จะทำหน้าทำตาแบบไหนเวลาเจออดีตแฟนที่ตัวเองเพิ่งนอกใจ ส่วนแก้วกัลยา ยิ้มหวานขึ้นทันที ไหล่คล้องแขนนทีแน่นขึ้นนิดหนึ่งเหมือนตั้งใจโชว์ เพียงฝันท่องคำในหัวซ้ำ ช่างมัน……ช่างเขาไป……อย่าร้อง……ไม่เอานะเพียงฝัน แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงเจ็บแปลบ เหมือนมีมือบีบอัดอยู่ข้างใน นทีเป็นฝ่ายทักก่อน “อ้าว……ฟาง มาเช้าเหรอ” น้ำเสียงธรรมดาจนเธอแทบอยากตบหน้าเขาให้รู้ว่ามันไม่ควรธรรมดาเลยสักนิด เพียงฝันสูดลมหายใจส่งยิ้มกว้างจนเจ็บแก้ม “ค่ะ งานเยอะนิดนึงค่ะ” แก้วกัลยาหัวเราะเบา ๆ ควงแขนนทีใกล้ขึ้นเหมือนเด็กอ้อน “พี่ธีร์เมื่อวานยังบอกอยู่เลยว่าจะรีบมาทำงานเช้าเพราะมีประชุมกับทีมของพี่ฟาง” คำพูดนั้นเหมือนถูกตั้งใจยิงเข้ามาและมันก็โดนเต็ม ๆ จนเธอต้องหลบสายตาเร็วที่สุด “ค่ะ เจอกันในประชุมอีกทีนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ” เธอพูดเร็ว รีบเดินออกห่างทันที กลัวว่าถ้ายืนนานกว่านั้นน้ำตาจะร่วงลงมาให้พวกเขาเห็น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more