ตอนที่ 1
544 Words
สี่ปีก่อน…..
เคร้ง…เพล้ง!!!
“มิโนวา!!”
“ยังไงหนูก็ไม่ต้องแต่งกับตระกูลชาฮินค่ะ”
“ลูกจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะมิวา”
“ก็ตานั้นหน่ะ….ชอบแกล้งหนูมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วนะค่ะคุณพ่อ”
“ตอนนี้เราก็ถึงวัยจะแต่งงานแล้ว อีกอย่างให้ตระกูลชาฮินดูแลลูกมีก็สมควรแล้ว”
“แต่หนูดูแลตัวเองได้นะคะ!!”
“เหอะ… เราตัวแค่เนี่ยจะเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน…อย่าลืมสิว่าเราลูกเป็นใคร”
“ให้ไนส์แมร์ดูแลเราเนี่ยแหละดีแล้ว”
“ไม่เอา ทำไมต้องเป็นไนส์ด้วยละค่ะ…..แล้วหนูก็ย้ำคุณพ่อหลายรอบแล้วนะคะว่าหมอนั่นชอบแกล้งหนู”
“พ่อเห็นมีแต่เรานี้แหละที่ดื้อกับพี่เขา…ไนส์ออกจะเป็นเด็กสุภาพเรียบร้อย”
“เฮอะ…สร้างภาพสิไม่ว่า….” ร่างบางเบ้ปาก
“มิโนวา!! ทำไมว่าพี่เขาอย่างนั้นละลูก หืมม?”
“ชิ…ยังไงหนูก็ไม่แต่งเด็ดขาด!!”
“ลูกต้องแต่ง!!”
“ไม่!!!!!!”
“เฮ้ออออ….เอาเป็นว่าตามนี่นะ ลูกออกไปได้แล้ว”
“ไม่คะคุณพ่ออออ!!!!!!!”
“เทสล่า…พามิวาออกไป”
“ครับนาย…เชิญทางนี้ครับคุณหนู”
“คุณพ่อออ!!!! ก็ได้…ฝากไว้ก่อนนะคะคุณพ่อ”
ปึง!!!
ร่างบางที่ครุ่นเคืองคนเป็นพ่อเมื่อโดนขัดใจจึงวิ่งออกไปแล้วกระชากประตูปิดลงตามอารมณ์
เฮือกกกก….
ร่างบางสะดุ้งตื่นเมื่อฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งก่อนที่เธอจะหนีออกจากบ้านมา เพราะถูกให้หมั้นกับไนส์แมร์ เขาคือลูกชายเพื่อนสนิทของพ่อ ไนส์แมร์ชอบแกล้งมิโนวาตั้งแต่เด็กๆ และบ่อยครั้งที่ชอบกีดกันเธอให้ห่างจากทุกคน
แปะ…แปะ….
ร่างบางตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติและสลัดความคิดทิ้งไปเพราะไม่อยากนึกเรื่องราวตอนวัยเด็ก เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างให้ลมอ่อน ๆ ได้พัดผ่านเข้ามาเพื่อรับลมในยามเช้าและมองชมทิวทัศน์ด้านนอก
ที่นี่มีแต่สัตว์ป่ามากมายพร้อมด้วยทุ่งหญ้ากว้างที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าเขียวขจีเพราะที่นี่เป็นหมู่บ้านแถบชายแดนที่อยู่กลางหุบเขา ชาวบ้านที่นี้เลือกใช้ชีวิตโดยการล่าสัตว์หรือเก็บเกี่ยวพืชผักตามฤดูกาลและเอาผลผลิตที่หามาได้ไปแลกกับหมู่บ้านข้าง ๆ
มิโนวาตัดสินใจออกจากบ้านมาและหลบซ่อนอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ นี่ตามคำแนะนำของแม่นมที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่แบเบาะ เธอรักและเคารพแม่นมเปรียบเสมือนแม่แท้ ๆ ของเธอ เพราะแม่ของมิโนวาเสียไปตั้งแต่ตอนคลอดเธอออกมา และมีแต่แม่นมที่คอยเลี้ยงดูเธออยู่ตลอด
“เฮ้ออออ…คิดถึงแม่นมจัง….” ร่างบางเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ?เข้าเต็มปอด
“กรี๊ดดดดด!!!!”
มิโนวาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงผู้คนกรีดร้องอยู่ด้านนอก เธอจึงใช้สายตาเพ่งเล็งออกไปด้านนอกมากขึ้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นกลุ่มชายฉกรรก์สวมชุดดำที่เดินกรูเข้ามายังหมู่บ้านอย่างไม่เกรงใจ ร่างบางจำพฤติกรรมของชายกรรก์ได้ดี เพราะพวกนั้นคือ มาเฟีย!!!
- Writer
