คุณชายมาเฟีย

เจอกันอีกครั้ง

เคร้ง!!!

โครมมมมม!!

ข้าวของต่าง ๆ ของพวกชาวบ้านถูกเขวี้ยงกระกระจัดกระจายจนเต็มพื้นถนน

“ไหน…ไปเอาตัวไอ้ผู้ใหญ่บ้านมาเดี๋ยวนี้ก่อนที่นายของกูจะพังหมู่บ้านพวกมึง” ชายฉกรรฉ์ร่างใหญ่ตะโกนลั่นจนชาวบ้านเริ่มแตกตื่น

“ได้โปรดดด ปล่อยพวกเราไปเถอะคะ” ชาวบ้านเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นชายฉกรรฉ์เริ่มทำลายข้าวของมากขึ้นเรื่อยๆ

“กูบอกให้ไปเอาตัวมันมา!!!”

“ฮืก ฮือออ แม่!! หนูกลัวว!!” ภายในหมู่บ้านต่างชุลมุนวุ่นวาย ลูกเล็กเด็กต่างพากันร้องห่มร้องไห้และกอดคนเป็นแม่ไว้ด้วยร่างกายที่สั่นเทาอย่างกะลูกนก

“เราหาตัวมันไม่เจอเลยครับลูกพี่…”

“หึ…มันอยู่สิแปลก”

“ปล่อยพวกเราไปเถอะ….เราไปทำอะไรให้ ทำไมถึงทำร้ายกันแบบนี้!!!”

“ก็ไปโทษไอ้ผู้ใหญ่ตัวดีของมึงโน่น!! มันดันเอาหมู่บ้านมาขัดดอก”

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ทำให้ร่างบางรับรู้ได้ถึงภัยอันตรายที่พัดผ่านมายังหมู่บ้านแห่งนี้ มิโนวาก็รู้ได้โดยทันทีว่าหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ร่างบางรีบแง้มประตูด้านหลังให้เปิดออกและค่อย ๆ ย่องออกไปให้เบาที่สุด เมื่อพ้นตัวบ้านมาได้สักพัก เธอจึงพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วและเคลื่อนไหวให้เสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

เธอรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางเมตตาปราณีใครหน้าไหนทั้งนั้น หากไม่ได้สิ่งที่ที่พวกเขาต้องการ ร่างบางวิ่งลัดเลาะไปตามซอกซอยบ้านช่องอย่างชำนาญเส้นทางเพื่อหนีออกนอกหมู่บ้านให้เร็วที่สุด

เมื่อเห็นรั้วด้านหลังของหมู่บ้าน เธอรีบวิ่งตรงออกไปทันทีโดยไม่มองสำรวจรอบ ๆ แต่แล้วสองเท้าที่ย่ำอยู่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าทั้งภายนอกและภายในหมู่บ้านถูกล้อมไปด้วยกลุ่มมาเฟียชุดดำ เต็มหมดแล้ว เธอถึงกับชะงักก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว….

กึก!

ปึกกก!!

ทันทีที่ก้าวถอยหลังเธอต้องหยุดเมื่อรับรู้ว่าแผ่นหลังบาง ๆ ได้ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ความกลัวเริ่มผ่านเข้ามายังโสตประสาททำให้ร่างบางไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวและเริ่มหายใจติดขัด….

“ใครปล่อยให้พวกมดปลวกออกมาเดินเพ่นผ่าน” น้ำเสียงดุดันที่เปล่งออกมาทำให้ร่างบางชาวาบไป สองมือน้อย ๆ กำแน่นจนเกร็งไปทั้งตัว เรียวขาเร็วเริ่มสั้นจนแทบยืนไม่อยู่….

เกิดความความเงียบขึ้นปกคลุม ลมหายใจของร่างบางเริ่มติดขัดเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มด้านหลังเริ่มขยับเข้าใกล้เธอมากจนลมหายใจของร่างสูงเป่ารดรินลงบนเส้นผมนุ่มลื่นของมิโนวา

“……” ร่างบางเริ่มสายตาพร่ามัวเมื่อดวงตากลมโตถูกบดบังไปด้วยม่านน้ำตาที่พร้อมไหลลื่นลงมาอาบแก้มได้ตลอดเวลา

“หันมา”

เฮือกกกก 0_o

ร่างบางเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำสั่งได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อและไม่กล้าขยับตัวไปไหน

“ฉันบอกให้เธอหันมา!!!” น้ำเสียงอันทรงพลังทำให้ร่างบางสะดุ้งและรีบหันไปหาเจ้าของเสียงทันที เธอได้แต่หลับตาแน่นเพราะไม่อยากเห็นคนตรงหน้า

“……”

“ลืมตา…เร็วสิ”

“0_0” ร่างบางค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองคนตัวสูงตรงหน้า ความต่างของส่วนสูงทำให้ร่างบางต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“หายใจสิ….”

“……..”

“เร็ววว”

เฮือกก เเฮ่ก แฮ่ก

ทันทีที่ร่างบางตั้งสติได้เธอรีบหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดทันที

“หึ….ชักจะถูกใจแล้วสิ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับผุดยิ้มมุมปากหลังจากเมื่อจ้องมองสำรวจ

ทั่วใบหน้าแม้กระทั้งร่างกายที่ตัวเล็กกว่าเขาหลายเท่าตัวและหยุดสายตาลงเมื่อสบตาเข้านัยต์ตาสีน้ำเงินเข้มของร่างบาง

หมับ!!!

“เอ๊ะ…ปละ…ปล่อยนะ” ร่างบางร้องขึ้นเมื่อข้อบางของเธอถูกฉุดกระชากด้วยฝ่ามือหนา

“หุบปาก…แล้วเดินมาเงียบๆ” เขาสั่งพร้อมกับบีบข้อมือไว้เเน่นและลากให้คนตัวเล็กตัวเล็กเดินไป มิโนวาที่มีความสูงยังไม่พ้นอกแกร่งของเขารีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนแทบถึงวิ่งกึ่งเดิน

กึก!

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

สองเท้าของมาเฟียหนุ่มหยุดเดินกระทันหันจนทำให้ร่างบางถึงกับชะงักฝีเท้าทันทีเพราะเกือบชนเข้ากับเเผ่นหลังของมาเฟียหนุ่มและลอบหายใจหนักๆ อยู่ด้านหลัง

มิโนวาเบิกตากว้างเมื่อภาพเบื้องหน้าของเธอมีแต่ชาวบ้านที่นั่งเข่าร้องไห้อ้อนวอนอยู่เต็มลานกว้าง

“นะ นี่ปล่อยพวกชาวบ้านไปเถอะนะ”

“หืม? ทำไมฉันต้องฟังเธอด้วยล่ะ”

“กะ ก็ชาวบ้านพวกนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด” มิโนวาตอบอย่างกล้า ๆ กลัว

“งั้นเอาตัวเธอมาแลกสิ…มิโนวา”

“นะ นายรู้ชื่อนั่น….” มิโนวาเบิกตากว้างพร้อมกับมองสำรวจใบหน้าของชายหนุ่มหน้า

เฮือกกก!!!

ร่างบางถึงกับถอยหนีเมื่อมองสบตาจ้องลึกเข้ากับนัยส์ตาสีเขียวมรกตที่แสนคุ้ยเคย

“นะ ไนส์แมร์!!!!”