รังแก [nc18+]

895 Words

“ครั้งนี้ฉันจะไม่ให้เธอหนีได้อีก มิโนวา” หมับบบ ไวกว่าความคิดคนตัวสูงรีบกระชากข้อมือร่างบางให้เดินตามจนคนตัวเล็กเกือบเซถล่าล้มลง “หลังนี่บ้านเธอใช่มั้ย…” เขาถามเสียงเเข็ง “นายมีสิทธิ์อะไรถึงจะเข้าบ้านฉัน!!!” “สิทธิ์เหรอ? เดี๋ยวก็มี….รีบ ๆ เปิดไม่งั้นฉันจะพังประตูเข้าไป!!!” “ไม่!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” “ฉันจะนับถึงสาม หนึ่ง สอง…..” “………” “สา……..” “เดี๋ยว ๆ เปิดแล้ว ๆ” มิโนวารีบพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าไนส์แมร์เริ่มจะยกเท้าเเละเล็งไปที่ประตู แกร๊ก….. ทันทีที่ได้ยินเสียงปลดล็อกประตูไนส์แมร์รีบผลักประตูให้เปิดออกอย่างเต็มเรง ก่อนมาเฟียหนุ่มจะกระชากร่างบางให้เข้าไปยังบ้านพัก “นายครับ…เอาไงกับพวกชาวบ้านครับ” มิลเลี่ยนมือขวาของเขารีบขวางไว้ก่อน “ปล่อยไป กูได้ของที่กูต้องการแล้ว” ไนส์แมร์เหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระชากร่างบางเข้าไปในบ้านทันที “ครับนาย….” “นี่!!! นายจะเข้ามาในฉันทำไม…ปล่อยนะ” ร่างบางพยายามแกะมืออก เธอทั้งจิกทั้งข่วนแต่ก็ไร้ความหมาย มาฟียหนุ่มกลับกำข้อมือร่างบางไว้แน่นขึ้นจนเกิดรอยแดงช้ำ แกร๊กก…. ปึก!! ทันทีที่ประตูบ้านปิดลงเขารีบเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงทันที ก่อนจะเข้าไปคร่อมตัวร่างบางไว้เพื่อให้เธอขัดขืน เขาจัดการกระชากเสื้อผ้าเธอออก จนทำให้เศษเสื้อผ้าลอยลิ้วตกไปยังพื้นข้างเตียง จากนั้นก็ควักแก่นกลางออกมาและยัดเข้าไปยังช่องกลีบกุหลาบล่างโดยปราศจากการเล้าโลมใดๆ “อึก อื้อออ เจ็บ อะ..เอา..ออก ไป” ร่างบางสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความใหญ่จนคับแน่นช่วงกลีบกุหลาบล่าง แก่นกลางชายที่กระแทกเข้าไปยังช่องกลีบกุหลาบของคนตัวเล็กจุกเกือบถึงมดลูก ทำให้เธอเผลอจิกเล็บระบายขีดข่วนลงบนแผ่นหลังมาเฟียหนุ่มเพื่อระบายความเจ็บ “อ๊าาา ~ ฉันเป็นคนแรกเลยสินะ คงเป็นงานหนักของเธอแล้วล่ะ มิวา” เขากระซิบลงข้างหูของร่างบางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะขยับแก่นกลางชายเข้าไปอย่างไม่ยั้ง “อึกก อื้อออ อึกเจ็บบบบ ฮึกก ฮืออ จะ เจ็บบ” “ซี้ดดด~ อ๊า~” “อ๊ะ อ๊า อื้อออ พะ พอ…แล้ว” ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก เสียงเนื้อกระทบเข้าหากันอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่งบ้านพัก “จะ…เจ็บ อะ อื้ออ อึก อ๊าา อ๊าา~” ร่างบางกลั้นใจขณะที่เขายังกระแทกเข้ายังมาช่องกลีบกุหลาบอย่างไม่ยั้งและไม่กลัวว่ามันจะพัง “มันยังไม่จบหรอกนะ มิวา” มาเฟียหนุ่มกระซิบลงข้างหูร่างบางก่อนจะอุ้มร่างบางเดินตรงไปที่ริมหน้าต่างก่อนจะจับเธอหันหลังและเสียบแก่นชายเข้าไปยังช่องสามเหลี่ยมล่างทันที “อ๊ะ มะ…ไม่น่ะ พอสักที อื้อออ~” สวบบบบบ ~ “อื้อออ ไม่…นะ พอ อึก มันเจ็บ อ๊าา” เธอรีบร้องขึ้นเมื่อมาเฟียหนุ่มจับสะโพกเธอไว้และกระแทกสวนขึ้นไปอย่างเต็มแรง “เจ็บ อื้ออ พอ มัน จะ…เจ็บบ อ๊าา เจ็บบ” มิโนวาร้องครางออกพร้อมกับใช้มือบางดันไปที่หน้าท้องของมาเฟียหนุ่มเพื่อให้เขาหยุด….แต่คนตัวสูงกลับดึงแขนทั้งสองข้างของมิโนวายึดไว้และกระแทกแก่นกลางเข้าไปแรงกว่าเดิม ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก “อ๊ะ อ๊ะ คะ….ใครก็….อึก ได้ ชะ ช่วย อ๊ะ ด้วย อ๊าา~” “หืม? จะดีเหรอถ้ามีคนมาช่วยจริง ๆ” มาเฟียหนุ่มก้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูร่างบางพร้อมกับใช้นิ้วมือหนาเคี่ยวนที่ติ่งกุหลาบและกระแทกเเก่นกลางเข้าไปจนเนินอกตูมกระเพื่อมตามเเรงกระแทก พั่บบ พั่บบ พั่บบบ “อื้ออ นะ…ไนส์ พอที อึก ฉันจะ อึก ไม่หนี ละ แล้ว” เธอพูดขึ้นพร้อมกับดิ้นทุรนทุรายเมื่อมาเฟียหนุ่มยังกระแทกเข้ามาไม่หยุดหย่อน พั่บบ พั่บบบ พั่บบบบ ~ เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง ร่างบางพยายามขัดขืนแต่ไร้ประโยชน์ “หันมานี่” ทันทีที่พูดจบคนตัวสูงจับร่างบางอุ้มจนตัวลอยจากนั้นก็กระแทกแก่นกลางชายเข้าไปยังช่องกลีบกุหลาบอีกครั้งจนร่างบางถึงกับรีบกอดรั้งคอของมาเฟียหนุ่มไว้เพราะเธอกลัวตกลงไปที่พื้น ร่างบางหลับตาแน่นเพราะความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางจิตใจ “อึก เจ็บ ฉันเจ็บ อื้ออ ไนส์ ฮือออ เจ็บบ” ร่างบางที่ซบหน้าเข้ากับซอกคอของมาเฟียหนุ่มร้องไห้ออกมา “นะ นายรังแกฉันอีกแล้วนะ” “……” ร่างบางนิ่งอึ้งสะกดเสียงร้องไห้ไว้ ภาพในหัวของเธอเริ่มขาวโพลน เหตุการณ์ปัจจุบันและอดีต เริ่มฉายซ้อนทับกันจนหัวสมองแทบระเบิดและเเตกออกเป็นเสี่ยง จนคนตัวเล็กเกิดความคิดหนึ่งแล่นผ่านโสตประสาทเข้ามาทำให้รู้สึกอึดอัดและบีบเเน่นอยู่ตรงหัวใจจนแทบหายใจไม่ออกจากนั้นสติร่างบางก็เริ่มดับวูบไป…. ซ่อนสปอยล์ “ครับ” “งั้นเราก็ไปกันได้แล้ว” “แล้วผู้หญิงคนนั่นล่ะครับ?” “พาไปด้วย”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more