ความมืด
1010 Words
“หืมมม….สลบไปแล้วแฮะ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นร่างบางสลบคาแผ่นอกแกร่งของเขา
คนตัวสูงช้อนตัวร่างบางอุ้มขึ้นไว้ภายในอ้อมแขนแกร่งและวางร่างบางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา
เขามองสำรวจเรือนร่างคนตัวเล็กอยู่ชั่วครู่จนกระทั้งเสียงเคาะประตูดังนั้น
“นายครับ….”
“เข้ามา”
เเอร๊ดด….
บานประตูที่ถูกเปิดออกพร้อมกับ ‘เชลิก’ มือขวาของเขานั้นเอง
“ขอโทษที่มารบกวนครับนาย” เชลิกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะโน้มตัวลงเพื่อแสดงถึงมารยาทและหยุดยืนอยู่หน้าประตู
“มีอะไร….”
“คุณจีซัสบอกว่า…จะไปเกาะชิโนก่อนครับ”
“อืม…แล้วลูคัสล่ะ?”
“ทางฝั่งนั่นรายงานมาว่าขอเครียปัญหาก่อนครับ”
“คงเกี่ยวกับวาเลนอีกละสิ”
“ครับ”
“งั้นเราก็ไปกันได้แล้ว”
“แล้วผู้หญิงคนนั่นล่ะครับ?”
“พาไปด้วย”
CHINO ISLAND
‘มิวา มิโนวา’
‘ไนส์ รอด้วย อย่าวิ่งเร็วสิ ฉันตามไม่ทันนะ’
‘รีบตามมาสิยัยเตี้ย’ พูดจบหนุ่มน้อยรีบเร่งฝีเท้าให้เร็ว
‘รอด้วย ไนส์ ไนส์!!!” สาวน้อยที่คอยวิ่งตามขายหนุ่มตะโกนเรียกเมื่อแผ่นหลังของหนุ่มน้อยค่อย ๆ ลางหายไป
ตุบบ!!
ปลายเท้าน้อย ๆ รีบวิ่งลัดเลาะไปทางจนสะดุดก้อนหินล้มลงจนหัวเข่าถลอก
‘โอ๊ยยย เจ็บจัง’ สาวน้อยพูดขึ้นก่อนจะนั่งชันเข่าขึ้นเพื่อดูแผลตรงบริเวณหัวเข่าที่มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจนเลอะเต็มขา
เมื่อเห็นเลือดที่ไหลลงมาเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุด…หนูน้อยเริ่มตกใจจนร้องไห้ออกมา
‘ฮึก ฮือออ พ่อ ฮืออ ช่วยมิวาด้วย’ สาวน้อยวัยห้าขวบร้องตะโกนลั่นและร้องไห้สะอื้นเมื่อบริเวณรอบๆ ป่าด้านหลังคฤหาสน์ที่เคยสวยงามเริ่มมืดลงตามดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า
หนูน้อยพยายามมองหาหนุ่มน้อยที่ชวนเธอมาเล่นด้วยกันเมื่อตอนบ่าย…แต่กลับไร้วี่เเวว
มิโนวานั่งร้องไห้ในความมืดอยู่สักพัก
ตึก ตัก ตึก ตัก
เสียงเฝ้าเท้าที่ดังมาทางด้านหลังทำให้มิโนวาตกใจกลัวจนหลับตาแน่นอย่างไม่กล้ามอง
‘มิวา!!!! หายไปไหนมาห้ะ ฉันหาเธอจนทั่วป่าเลยนะ!!!’
‘ฉันเรียกนายแล้ว ฮึก แต่นายก็ไม่รอฉัน ฮืออออ เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งกันสักที ฮืออออ” มิโนวาร้องลั่น
‘ขอโทษ รีบไปทำแผลก่อนเถอะ เลือดเธอไหลเยอะมาก’
‘ไม่!! ไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ ฮืออออ’
‘มิวา….’
‘ฮืออออ ฉันเกลียดนายที่สุดเลยไนส์!!!’
เฮือกกกก!!!!
ร่างบางสะดุ้งตื่นจากฝันและรีบลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบห้องที่มืดสลัว ก่อนจะรีบปาดเหงื่อที่เปียกชุ่มไปทั่วใบหน้าออก คนตัวเล็กค่อยๆ ขยับลงจากเตียงเพื่อควานหาสวิตซ์ไฟทันทีอย่างร้อนรน
“ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยที”
ความมืดที่ปกคลุมไปทั่วห้องทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก
ความทรงจำที่ถูกทิ้งไว้กลางป่าผุดขึ้นมาอีกครั้งเพราะเธอยังคงจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดีและนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กกลัวความมืดมาจนถึงทุกวันนี่
เพล้งงง!!!!
มือบางที่ควานหาสวิตส์ไฟอย่างสะเปะสะปะเหวี่ยงไปโดนเเจกันที่ประดับอยู่ในห้องจนร่วงหล่นพื้น
“โอ๊ยยย!!! อะไรเนี่ย ฮึกกก เป็นแบบนี่อีกแล้ว ฮือออ”
ร่างบางทรุดตัวลงกับพื้นเมื่อปลายเท้าของเธอเผลอไปเหยียบเศษแจกันที่เธอปัดตกแตกเมื่อครู่จนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเต็มฝ่าเท้าจนขยับไม่ไปไหนไม่ได้
ร่างบางจึงค่อยๆ คลานไปหลบตรงมุมห้องและนั่งก้มหน้ากอดเข่าตัวเองไว้และร้องไห้สะอื้น หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาอาบเเก้มทั้งสองข้าง…ความเงียบที่เข้าปกคลุมพร้อมกับความมืดทำให้ความกลัวของมิโนวาเพิ่มขึ้นอีกทวีคูณ
ปึง!!
เสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกกระทันหันทำให้ร่างบางสะดุ้งก่อนจะผงะหน้าขึ้นเล็กน้อยมีเมื่อมีเงาสูงใหญ่คร่อมตัวเธอไว้
“มิวา!!”
ไนส์แมร์ที่ผลักประตูเข้ามารีบช้อนตัวร่างบางอุ้มขึ้นไว้ในอ้อมแขนและวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ จากนั้นคนตัวสูงลุกขึ้นเดินไปกดเปิดสวิสต์ไฟ
พรึบ!!
เมื่อหลอดไฟในห้องถูกเปิดจนห้องสว่างจ้า เขาขมวดคิ้วยุ่งทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นคราบเลือดสีแดงสดที่หยดตามพื้นก่อนจะลากดวงตาคมกริบ
มองตามไปเรื่อย ๆ และหยุดอยู่คนตัวเล็กที่นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่ปลายเตียง
“เธอทำตัวเองบาดเจ็บอีกแล้วนะ”
ไนส์แมร์ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นพร้อมกับวางกล่องปฐมพยาบาลลงและหยิบอุปกรณ์ออกมาจากกล่องและค่อย ๆ ทำแผลให้มิโนวาอย่างเบามือ
“ฮึก แล้วนายยุ่งอะไรด้วย ฮือออออ”
“เลิกร้องไห้ได้แล้ว จะขี้แยไปถึงไหน?” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นขณะที่ฝ่ามือหนายังคงวุ่นอยู่กับการพันผ้าก็อต
“แล้วนายมายุ่งกับฉันทำไม?”
“…….”
“ฉันต้องมากลัวอะไรบ้าๆ นี่เพราะใครกันห้ะ?”
“……..”
“แล้วก็ไม่ทำมาเป็นใจดีกับฉันด้วย เพราะสิ่งที่นายทำกับฉันก่อนหน้านี่ มันเลวทราบสิ้นดี!!”
มิโนวาตวาดลั่นพร้อมกับร้องไห้สะอื้น
“เธอทำลังทำให้ฉันโกรธนะ มิโนวา”
“นายมันน่ารังเกียจ ไนส์แมร์”
“ฉันอุตส่าห์จะใจดีกับเธอแล้วนะ มิโนวา”
เขาพูดเสียงเรียบ
“ฉันไม่การความหวังดีจากนาย เพราะฉันสะอิดสะเอียนเต็มทนแล้ว”
“หึ เเต่รู้ไว้ด้วยนะว่าไอ้คนที่เธอแสนจะรังเกียจเนี่ย คือผัวของเธอไงล่ะ มิโนวา”
- Writer
