รังแก
1127 Words
“มิวา….ตามมาสิ”
“ไนส์แมร์ นายอย่าวิ่งสิ ฉันตามไม่ทันนะ”
“ฮ่าๆๆ เธอขาสั้นนี่นาาา ~”
“เดี๋ยวเถอะ ว้ายยยยยย”
โครมมมมมมมมมม!!!!!
“ฮ่าาาาาๆๆๆๆๆๆ”
“เธอเนี่ยตลกชะมัด”
“ไนส์แมร์นายนี่มัน……”
“อ่ะ นายมาเซอร์เก้ มาดูยัยเตี้ยนี้ดิ ลงไปบ่อโคลนเฉยเลย”
“มิวา เป็นอะไรหรือป่าว? จับมือฉันไว้สิ”
“เซอร์เก้ ฮึก ฮึก แงงงงงงงงง!!!!”
เฮือกกกกกกก!!
ร่างบางที่ผล่อยหลับไปได้สะดุ้งตื่นเมื่อเธอฝันถึงเหตุการณ์ในวัยเด็ก
มิโนวาค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นพิงขอบเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเพราะช่วงนี้เธอชอบฝันถึงเหตุการณ์ที่เคยไนส์แมร์แกล้งอยู่บ่อยๆ จนเธอแทบไม่อยากหลับ
“นายจะรังแกฉันไปถึงไหน ไนส์แมร์”
แหมะ แหมะ แหมะ
น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงกระทบเข้ากับผ้านวมหนาที่คลุมตัวเธอไว้
“นายจะรังแกฉันไปถึงไหน ไนส์แมร์”
ฝ่ามือบางที่กำผ้านวมไว้แน่นค่อย ๆ ยกขึ้นไปปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ก่อนจะก้มลงมองสำรวจร่างกายตัวเองที่เต็มไปด้วยแผลฟกช้ำ…
รอยแผลที่มาเฟียหนุ่มฝากไว้บนเรือนร่างทำให้มิโนวายิ่งรู้สึกเจ็บปวด เมื่อน้ำตาเริ่มเหือดแห้งเธอจึงตัดสินไปขยับลงจากเตียงและเดินออกจากห้องไปทันที
ร่างบางเดินทอดน่องไปตามริมชายฝั่ง คลื่นทะเลที่ซัดขึ้นฝั่งจนแตกฟองได้สาดกระทบเท้าอันบอบบางของมิโนวา บรรกาศริมทะเลในตอนเย็นทำให้ภายในใจที่ว้าวุ่นของมิโนวาเริ่มสงบลง
หมับบบ!!!!
“อ่ะ…..”
ร่างบางสะดุ้งตกใจเมื่อข้อมือบางก็โดนฉุดกระชากจากทางด้านหลังทำให้เธอต้องหันไปทางเจ้าของฝ่ามือหนาที่กำข้อมือบางไว้แน่นจนแทบจะเกิดรอยแดง
“ออกมาทำอะไรคนเดียว” ไนส์แมร์ถามพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่ง พลางก้มมองสำรวจเรือนร่างของคนตัวเล็กที่ตอนนี้เธอสวมเดรสสั้นสีขาวเผยให้เห็นผิวขาวผ่อง
แหมะ…..
เสื้อโค๊ทตัวใหญ่ได้ถูกวางลงบนไหล่บาง
มาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปจัดเสื้อโค๊ทให้มิดชิดขึ้นเพื่อปกปิดผิวใสไว้ คนตัวเล็กได้แต่มองการกระทำของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ
“วันหลังห้ามออกมาเดินคนเดียวอีก” ไนส์แมร์พูดเสียงเรียบพร้อมด้วยแววตาที่ตำหนิคนตัวเล็ก
“โทษที….” ร่างบางตอบสั้นๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง และปล่อยให้ความเงียบปกคลุมคนทั้งสองไว้
“มาสิ….” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือส่งไปยังคนตัวเล็กเพื่อให้เธอได้เกาะกุมฝ่ามือหนาเขาไว้
“ไม่อะ….” ร่างบางตอบพร้อมกับรีบเดินหนีไปข้างหน้า
หมับบบบบบ!
“อ่ะ! บอกว่าไม่จับไง ปล่อยนะ” ร่างบางพูดพร้อมกับสะบัดมือหนีแต่มาเฟียหนุ่มยิ่งจับไว้แน่นกว่าเดิม
“อย่าดื้อ มิวา” มาเฟียตอบพร้อมกับทำหน้าเซ็ง
“นายไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อนั้น?”
“สิทธิ์ฉันมีน่ะ เธอจะให้ฉันพูดเหรอมิวา” ไนส์แมร์กระซิบลงที่ข้างหูของคนตัวเล็กก่อนจะมองสบตาเข้ากับดวงตาสีน้ำทะเลอย่างไม่วางตา
“หยุดทำเเบบนี่ได้แล้วไนส์ เมื่อไหร่จะเลิกรังแกฉันสักที ทำไมต้องคอยสร้างบาดแผลให้ฉันตลอดเลย” ร่างบางพูดขึ้นพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า
มิโนวาจ้องสบตาลึกเข้าไปยังนัยส์สีมรกตด้วยสายตาที่พร่ามัว
“………”
“นายนี้มัน ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ” พูดจบคนตัวเล็กเบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกับใช้ฝ่ามือบางปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ
ตึก ตึก ตึกก…
เสียงฝีเท้าที่รีบวิ่งเข้ามาใกล้ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักพร้อมกับมองเจ้าของฝีเท้า
“นายครับ….คุณลูคัสมาถึงเกาะแล้วครับ”
“อืม….เดี๋ยวฉันตามไป”
“ครับ”
“รีบจัดการตัวเองให้เสร็จ”
“……..”
“ตามมา….แล้วห้ามดื้อ”
“อื้อ!”
“เดินช้าๆ หน่อยสิ”
“เธอนี่มันน่ารำคาญ” พูดจบมาเฟียหนุ่มเริ่มชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้ร่างบางได้เดินตามเพราะกลัวเธอจะสะดุดล้มจนได้แผลอีก
“ก็ฉันตามไม่ทันนี่นา” ร่างบางพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินตามไป เพราะถึงแม้เขาจะชะลอฝีเท้าให้ช้าลงแต่ด้วยความสูงของเขา เธอก็ยังเดินตามแทบไม่ทันอยู่ดี
กึก
“อ่ะ! นี่จะหยุดทำไมไม่บอกห้ะ?” คนตัวเล็กโววายขึ้นมาทันทีเมื่อจมูกของเธอชนเข้ากับเเผ่นหลังของไนส์แมร์เต็มแรงจนเธอเกือบหงายหลัง
มิโนวาค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังก่อนจะถูกคนตัวสูงกระชากข้อมือให้มาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เขา
“นี้เด็กใหม่มึงเหรอไอ้ไนส์…จืดชะมัด”
เสียงเอ่ยทักทายของลูคัสก็ดังแทรกขึ้นมา ทำให้ร่างบางรีบเขยิบหลบหลังไนส์แมร์อีกครั้งพร้อมกับบีบฝ่ามือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น
“เปล่า แค่หยิบติดมือมา” ไนส์แมร์ตอบเสียงเรียบ
“โดนมาหนักเหมือนกันนะเนี่ย” ลูคัสเอ่ยแซวขึ้นเมื่อเห็นร่องรอยบนตัวของสาวน้อยหน้าจืด
“มิโนวา…คะ”
“เลิกเเซวมิโนวาเลยน่ะค่ะ”
“ครับ ๆ เลิกทำหน้าดุได้แล้ว” ลูคัสพูดพร้อมกับยื่นมือไปบีบจมูกคนตัวเล็กที่เขาโอบกอดไว้
“ไปเดินเล่นกันไหมมิโนวา” วาเลนเซียถามขึ้น
“เดี๋ยวเถอะวาเลน เราเพิ่งหายป่วยนะ ห้ามดื้อ” ลูคัสรีบพูดแทรกพร้อมกับทำเสียงดุใส่คนตัวเล็ก
“วาเลนขอไปแปปนึงเอง…นะคะ” วาเลนเซียทำเสียงออดอ้อนใส่ลูคัส
“เราตัวเล็กเเค่นี้….ไม่กลัวใครฉุดเหรอ” ลูคัสพูดพร้อมกับเข้ามาบีบจมูกวาเลนเซียอย่างน่าหมั่นไส้ จนวาเลนเซียต้องรีบจับข้อมือของลูคัสและดันออก
“วาเลนโตแล้วนะ” วาเลนเซียพูดพร้อมกับทำหน้าบึ้งใส่ลูคัสที่ทำเหมือนเธอเป็นเด็ก
“โตที่ไหนล่ะ….” ลูคัสพูดพร้อมกับทำสายตาแพรวพราวจนแก้มใสๆ ของวาเลนเซียเริ่มมีสีแดงระเรื่อ
“ให้วาเลนไปกับมิโนวานะคะ แล้วก็เกาะนี้ก็มีคนของพี่อยู่ ไม่มีใครกล้าฉุดวาเลนหรอกคะ”
“…..”
“นะคะ….” ร่างบางตรงเข้าไปเขย่าแขนลูคัสจนคนตัวสูงเริ่มใจอ่อน
“เฮ้อ งั้นก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรรีบโทรหาพี่นะ”
“ค้าาาา >///<” คนตัวเล็กรีบตอบและหันไปกระชากข้อมือมิโนวาให้เดินตามมาทันที
- Writer
