เพื่อนใหม่
1118 Words
วาเลนเซียได้แต่เดินจูงมือมิโนวาให้เดินเรียบตามชายฝั่งโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ปล่อยให้เสียงคลื่นซัดชายฝั่งเข้าไปปลอบประโลมจิตใจของมิโนวา ก่อนจะพาเธอไปนั่งหลบแดดใต้ต้นไม้ใหญ่
“ฉันชื่อวาเลนเซียนะ…เรียกวาเลนก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะมิโนวา”
ร่างบางแนะนำตัวเองและคลี่ยิ้มออกมาอย่างใจดี
“เอ่อ..เรียก…มิวาก็ได้นะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง
“เจ็บหรือป่าว” วาเลนเซียถามขึ้นเมื่อหันไปเห็นรอยแผลตามร่างกายของมิโนวา
“….”
มิโนวาได้แต่พยักหน้าตอบรับ พร้อมกับใบหน้าที่ฉาวแววเศร้า
วาเลนเซียจึงเอื้อมมือไปกุมมือบางของมิโนวาไว้อย่างปลอบใจ ความอบอุ่นที่ถูกส่งผ่านอุ้งมือบางทำให้มิโนวารับรู้ถึงความอ่อนโยน
“เมื่อก่อนลูคัสก็ใจร้ายพอๆ กับไนส์แมร์เลยแหละ…” วาเลนเซียเริ่มปริปากพูดหลังจากที่ทั้งคู่นั่งเงียบกันมาสักพัก
“หืม? ”
“เมื่อก่อนฉันเคยแอบหนีลูคัสไปด้วยแหละ…..เเฮะๆ”
วาเลนเซียเริ่มเล่าเรื่องตอนเจอลูคัสแรกๆ อย่างอารมณ์ดี
“แต่คุณลูคัสดูทนุถนอมวาเลนมากเลยนะ”
“นั่นก็ใช่ แต่เวลาโกรธนะน่ากลัวมากๆ เลย” วาเลนเซียพูดพร้อมทำท่าขนลุก
“คิก….จริงเหรอ?”
มิโนวาหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของวาเลนเซียเพราะถึงจะเจอกันครั้งแรกแต่พอได้ลองคุยก็รู้ได้ทันทีว่าวาเลนน่าจะแสบพอตัวเลย คนที่น่าปวดหัวคงเป็นลูคัสมากกว่า
“ไม่เชื่ออีก….” วาเลนเซียทำเสียงหงอย
“ก็วาเลนดูแสบจะตาย…คงจะทำให้คุณลูคัสโกรธอยู่บ่อยๆ ใช่ไหมล่ะ?” มิโนวาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ง้ะ…อุตส่าห์พาหนีออกมา…ดันมาแซวเค้าซะได้” วาเลนทำหน้างอนใส่มิโนวาอย่างกับเด็กโดนขัดใจ
“โอ๋ ๆ ขอโทษ ๆ ไม่แซวแล้ว”
“พอได้คุยกับมิวารู้สึกดีจังเลย^^” วาเลนเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าทางที่โล่งใจ
“ฉันก็เหมือนกัน โดนพามาที่นี่แล้วไม่รู้จักใครเลย”
“ฮ่า ๆ ครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เจอคนน่ารักๆ แบบมิวา….”
“เอ๊ะ…..?”
“เมื่อเทียบกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาไนส์แมร์ละน่ะ”
“จริง ๆ แล้วฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเขาหรอกนะวาเลน”
“หืม? แล้วไนส์แมร์คิดแบบนั้นหรือเปล่า” วาเลนเซียเลิกคิ้วถาม
“เขาไม่ชอบฉันหรอกนะวาเลน”
“ไม่รู้สิ ปกติไนส์แมร์ไม่ได้พาใครมาแนะนำแบบนี่หรอกน่ะ” วาเลนเซียยิ้มอย่างเลศนัย
“ไม่หรอก ๆ แค่เพื่อนสมัยเด็กเท่านั้นแหละ”
“เพื่อนเขาไม่ทำรอยแบบนี่ไว้หรอกนะมิวา”
“>/////< “
“อ่ะ! โทษทีทำเธอเขินซะได้ เเฮะๆ”
“………..”
“จริงสิ! บอกวิธีให้เอาม้ะ? ”
“ถ้าแบบแผลง ๆ ฉันไม่ทำน่ะ ขอบอกไว้ก่อนเลย”
“โอ๊ย! เธอเห็นฉันเป็นคนไงเนี่ย” วาเลนเซียพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“งั้นวิธีอะไรล่ะ?”
“ก็วิธีที่จะทำให้ไม่โดนไนส์แมร์รังแกไง” พูดจบร่างบางยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“ยังไง?”
“อืม วิธีง่าย ๆ ก็คือทำให้ไนส์แมร์รักเธอไงล่ะ”
“อืม บายนะ ~ วันนี้ขอตัวก่อน ฉันเริ่มรู้สึกเพลีย ๆ”
“อ่ะ อย่าเพิ่งไปสิมิวา ช่วยเธอเต็มที่เลยนะ” วาเลนเซียรีบพูดขึ้น
“ฉันกับไนส์แมร์ก็มีความทรงจำวัยเด็กที่ไม่ค่อยดีนะวาเลน”
“ก็ได้ ๆ อย่าสนใจคำพูดฉันเลยนะมิวา” วาเลนเซียพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่เงียบไปสักพัก
“……….”
“ฉันแค่ดีใจที่มีเพื่อนมากไปหน่อย”
“เฮ้อ นี่…วาเลน ต่อให้ฉันไม่คบกับไนส์แมร์เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้น่ะ
“นั้นสิเนอะ ขอโทษนะมิวา แต่ฉันก็อยากให้เธออยู่ที่นี่ไปตลอดน่ะ”
“……..”
“อ๊ะ! นี่ก็เย็นมากแล้ว เรารีบกลับกันดีกว่าเดี๋ยวโดนบ่นอีก” วาเลนเซียรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
“อืม…..” มิโนวาตอบสั้นๆ พลางลุกขึ้นแล้วเดินทอดน่องไปตามชายขอบทะเลและปล่อยให้ปลายคลื่นกระทบกับเท้าบางๆ ร่างบางมองไปยังดองอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าพร้อมกับสูดดมเอากลิ่นไอทะเลเข้าเต็มปอดเพื่อคลายความขุ่นมัวในใจ
23:30 น.
หลังจากที่แยกย้ายกลับจากคลับมิโนวารีบอาบน้ำชำระร่างกายทันที เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปถึงแม้จะน้อยนิดแต่ก็ทำให้เธอรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย
ร่างบางใช้มือดันหน้าต่างให้เปิดออกก่อนจะนั่งลงบนขอบหน้าต่างเพื่อรับลมทะเลยามค่ำคืน
ร่างบางค่อย ๆ พิงศีรษะเข้ากับกรอบหน้าต่าง สายตาพลันทอดมองไปยังเปลวคลื่นที่ซัดสาดกระเซ้นเข้ากับชายฝั่ง
แกร๊กกกก…..
เสียงบานประตูที่ปิดลงทำให้ร่างบางที่ตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งขึ้นและหันไปทางต้นเสียง
กึก!
หมับ
ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กได้ตั้งตัว….ไนส์แมร์ใช้ท่อนแขนแกร่งล็อคตัวร่างบางไว้เพื่อไม่ให้เธอขยับหนี ใบหน้าของเขาเริ่มขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจ ความใกล้ที่มากขึ้นยิ่งทำให้ร่างบางรู้สึกเขินอายจนรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“หนีทำไม” ไนส์แมร์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ก็….ก็มันใกล้ไปไง” มิโนวาตอบอย่างอึกอักเมื่อคนตัวสูงไม่ยอมถอยห่างแต่กลับเข้าประชัดตัวเธอมากขึ้น จนริมฝีปากแทบจรดกัน
“หืมมม….เขินเหรอ?”
“เปล่า ใครมันจะเขินคนอย่างนายห้ะและอีกเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะฉะนั้นถอยไปได้แล้ว”
“นั่นสิ ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เรื่องของเราเขาเรียกว่าอะไรเหรอ?”
ไนส์แมร์กระซิบลงข้างหูคนตัวเล็กจนแก้มใสๆ ของร่างบางเริ่มมีสีแดงระเรื่ออย่างกับลูกเชอรี่ เมื่อไนส์แมร์เห็นท่าทางของมิโนวาจึงอดที่จะแกล้งเธอไม่ได้
หมับบบบ!!!!
“เอ๊ะ! ไนส์แมร์!”
ร่างบางรีบร้องขึ้นเมื่อตัวเธอถูกฉุดให้นั่งลงบนตักแกร่งของเขา
“……….”
“ปละ ปล่อยยยย” ร่างบางพยายามดิ้นหนี
“ไม่!”
ไนส์แมร์พูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น จากนั้นใช้คางเกยลงบนไหล่บางของคนตัวเล็ก
ฟุบบบบบบ
“ไนส์แมร์….” พูดจบคนตัวเล็กยกมือบางขึ้นปิดหน้าตัวเองที่แดงจัดอย่างกับมะเขือเทศสุก
- Writer
