แซดดดด~ แซดดดดดดด
“อ่ะ! ตรงนั้นคนเยอะจัง”
วาเลนเซียพูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปทางไทยมุงจากนั้นก็รีบจูบมิโนวาเดินตรงไปยังกลุ่มไทยมุงทันที
“เดี๋ยวสิวาเลน เราต้องรีบกลับนะ”
มิโนวาหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพตรงหน้า…..
บทเพลงแสนคุ้นหูถูกบรรเลงผ่านปลายนิ้วเรียวยาวจรดลงบนเเป้นเปียโนจนเกิดเป็นท้วงทำนอง
กึก!!!
เสียงบทเพลงที่ถูกบรรเลงกลับหยุดลงทำให้เรียกสติมิโนวาที่ตกอยู่ในภวังค์ให้ตื่นขึ้น
“รีบกลับกันเถอะวาเลน”
“ห้ะ! ดะ…เดี๋ยว”
พูดจบมิวารีบจูงมือวาเลนแหวกฝ่าผู้คนออกมา
หมับ!
สองเท้าของมิวาต้องหยุดชะงักเมื่อถูกมือหนาของใครบางคนคว้าข้อมือเธอไว้
“มิวา”
“พี่เซอร์เก้!’ ”
ยังไม่ทันได้ตั้งตัวร่างบางถูกฉุดกระชากให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของเซอร์เก้โดยไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มได้กอดร่างบางไว้แน่นโดยไม่สนสายตาคนรอบข้าง เพราะในใจเขาเฝ้านึกถึงแต่เธอมาตลอด
“มิวา จริงๆ ด้วย”
“อะ เอ่ออ พี่คะ ปล่อยมิวาก่อน มิวาห
