Chapter 4: Closer Than I Expected
978 Words
Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang pinilit ang sarili kong itanggi ang nararamdaman ko. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas lalong lumalalim ang epekto ni Mark sa buhay ko.
Hindi ko siya hinahanap, pero palaging naroon. Sa mga simpleng pagkakataon—isang sulyap, isang ngiti, isang “Hi, Lisa” sa hallway—parang may sariling isip ang puso ko. Tumitibok na para bang hindi ko na siya kontrolado.
“Hoy, Lisa! Uy, daydreaming na pud ka?” Sabay dampi ni Jean sa balikat ko habang naglalakad kami papuntang main building.
“Ha? Ay, sorry… wala lang. Nag-isip lang ako.”
“’Wala lang’ your face,” she laughed. “Sure ko Mark na pud na imong gi-think. Giti-unan gyud nimo siya ba.”
Napakamot na lang ako sa ulo. “Bastos pud nimo, Jean oy. Focus man gani ko sa akong studies…”
“Pero nagtuo kag kami motoo ana?” she teased.
Napangiti ako kahit hindi ko ginusto. Ayoko talagang umamin pero hindi ko rin maitago.
Pagdating sa classroom, agad akong naupo sa paborito kong seat sa ikatlong row. Malapit lang sa bintana, tahimik, at perfect para makapag-focus. Binuksan ko ang notes ko, sinubukang i-review ang upcoming quiz, pero ilang minuto pa lang…
“Good morning,” bati ni Mark na tumabi sa akin. “Diri ka diay permi ga-seat?”
“H-Hello,” sabay iwas ng tingin. “Oo, ganahan ko diri. Mas bugnaw.”
Napansin kong nagdala siya ng dalawang kape. Inabot niya ang isa sa akin. “I remembered mahilig ka sa brewed coffee, right?”
“Nakaremember jud ka?” nagtataka kong tanong. “First time ra bitaw ko nagsulti ana.”
“Once is enough,” he said, smiling. “I listen.”
Hala. Diri na jud ko kabalo unsay buhaton. Gikurog akong kamot gamay, pero gidawat ra gihapon nako ang kape. “Salamat…”
“Walay sapayan,” sagot niya habang umupo na rin. “Naay group project sa Humanities, diba? Group ta?”
“Wala paman ko kabalo kung kinsa akong groupmates…”
“Well, ang fate kay ahead na nimo. Nag-post na si Ma’am. Tayo daw.”
I nearly choked on my coffee. “H-Ha? Seriously?”
He laughed. “Yup. Akong nabasa sa GC. I think si Jean pud. Tulo ta.”
Great. Kung pwede lang mu-quit. Pero okay na rin siguro… di ba? Konting bonding lang, academic naman ‘to. Walang feelings. Wala dapat.
Later that afternoon...
“Okay, guys. Let’s meet after class,” sabi ni Jean habang naglalakad kami palabas ng building. “Pwede sa study lounge?”
“Sige, okay ra,” sagot ko.
“Sama ka, Mark?” tanong niya.
“Of course,” casual niyang sagot. “Excited nako magka-time with you girls.”
Napailing si Jean. “Don’t flirt, ha. Study group ni, not lovers club.”
I almost choked at the word “lovers.” Bakit parang ang init bigla sa mukha ko?
Study Lounge, 4PM
Naupo kami sa corner table. Si Jean busy na agad sa notes niya, habang si Mark—well, napakarelak. Ang isang kamay nakapatong sa notebook, ang isa hawak ang pen, pero ‘di talaga siya tumitingin sa notes.
“Lisa, ikaw bahala sa outline?” tanong ni Jean.
“Sige,” I nodded. “Ako nalang maglista sa mga topics. Pwede ra?”
“Perfect. Ako kay visual aid. Mark?”
“Team motivator ko,” sagot niya sabay kindat.
“Char!” tawa ni Jean. “Basta ayaw lang pang-distract kay Lisa.”
Napatingin ako kay Mark. Pero imbes na tuksuhin ako, tahimik lang siyang ngumiti, then he pulled out his own outline and started writing. Surprising.
“Nagtuon jud ka?” I asked in a low voice.
“Of course. Kay para nimo…” then he paused, smiled. “Para sa grade.”
Natawa ako kahit gusto kong magpigil. May timing talaga siya.
7PM, Boarding House
Pag-uwi ko, napahiga agad ako sa kama. Pagod ako physically, pero mentally—grabe.
Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang nararamdaman ko. Gusto ko lang sana ng isang normal na college life—focus sa goals, makatapos with honors, makahanap ng stable job.
Pero bakit parang nagbabago ang priorities ko ngayon?
Why does my heart beat differently kapag andiyan siya?
Why do I find myself smiling at random moments, just remembering how he looks at me?
“Lisa, you’re not supposed to fall for distractions…” bulong ko sa sarili ko. “Pero bakit parang gusto ko na siyang i-consider as part of the journey?”
Following Week — Project Day
Nasa library na kami. Napansin ko habang nagtatrabaho kami, si Mark palaging nakatitig sa akin kapag hindi ko siya tinitingnan. Yung tipong bigla akong mapapalingon, at magtatama ang mga mata namin.
And then, that look.
The kind that makes me feel… seen.
“Nganong hilom man ka karon?” tanong niya habang break kami.
“Wala lang. Nag-concentrate lang ko.”
“Naa ba ko’y gibuhat nga nakapadisturb nimo?”
Napatingin ako. “Wala. Ikaw pa. Helpful gani ka karon.”
“Gusto lang nako ipakita nga seryoso ko… sa bisan unsang buhat nako. Kay…” he paused. “I respect you.”
Those words hit different. Hindi ako sanay. Pero ramdam ko—he meant it.
That Evening
Pag-uwi ko, nagbukas ako ng journal. Matagal ko na itong hindi sinusulatan, pero ngayon, hindi ko na kayang itago lang lahat sa isip ko.
Dear Diary,
Today, something changed. Not because of anything grand. Just small, consistent things. A shared coffee. A smile. A sincere look.
Mark is… becoming part of my routine.
And it scares me. Because I’ve worked so hard to build walls. And now they’re slowly falling—with every gesture he makes.
I don't want to fall… but I think I'm already on my way.
- Writer
