Max's POV
Makalipas ang tatlong araw ay inuwi ko na rin si Ava sa bahay. Hindi parin niya matanggap na wala na ang anak naming dalawa. Kahit ako, hangang ngayon ay sinisisi ko pa rin ang aking sarili sa pagkawala ng anak namin. Kung patuloy akong magiging manhid sa nararamdaman ng magiging asawa ko ay mauulit na naman ang nangyari sa amin ni Silvia.
“Max…magpakasal na tayong dalawa.” Wika niya na ikinagulat ko. Nandito na kami sa kwarto namin noon ni Silvia. At pinagpapahinga ko siya. Hindi ko inaasahan na sabihin niya yun sa akin. Hindi ako naging handa.
“Ayaw mo? Siguro masaya ka na ngayon dahil pwede mo na ako iwanan. Dahil wala na tayong magiging anak at pwede ka ng bumalik sa babaeng yun.” Malungkot na sabi niya. Ngayon ko lang naririnig si Ava na mahinahon magsalita at nakikiusa
