แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของ วรินท์ อย่างอ่อนโยน แต่กลับไม่อาจขับไล่ความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจของเขาได้เลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่ เมษา กลับไปบ้านไร่เพื่อดูแล ป้าสาย อีกครั้ง
นี่ก็จะเกือบอาทิตย์แล้ว เมษาไม่ค่อยส่งข่าวหรือโทรบอกความคืบหน้าของอาการป้าสายกับเขาเท่าไหร่เลย ตอนแรกๆ เขาคิดเพียงว่า เธอคงกำลังวุ่นวายกับอาการป่วยของป้าสายที่คงต้องดูแลเป็นพิเศษ จังไม่ค่อยมีเวลาโทรคุยกับเขามากนัก แต่ยิ่งนานวัน การติดต่อระหว่างเขากับเมษาก็ดูเหมือนยิ่งห่างระยะมากขึ้นทุกที
วรินทร์นึกย้อนกลับไปในวันที่เมษาเข้ามาพูดกับเขาในวันที่จะกลับไปดูแลป้าสายที่บ้านไร...
"ป้าแกแก่มากแล้ว เจ็บออดๆแอดๆ ไม่มีใครคอยดูแล" เธอพูดกับเขาหลังจากที่รับโทรศัพท์
"ลุงชัชบอกว่า แกลื่นล้มที่ครัว" เมษาพุดกับเขาหน้าตามีแววห่วงใยจริงจัง
"ป้าแกยังกำชับลุงชัชว่า อย่าบอกเมษ์เรื่องนี้ แกกลังเมษ์จะเป้นห่วง" เมษาพูดต่
