“พี่… พี่เอก… ได้ยิน… ได้ยินอะไรไหมคะ”
เมษา กลั้นใจถามออกไปเสียงแผ่ว ราวกับกระซิบ
“พี่ได้ยินทุกอย่างเลย เมษ์”
วรินท์ ตอบตรงๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ ทำให้ เมษา สะดุ้งเฮือกอีกครั้ง
“พี่ขอโทษนะ… พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง”
“เมษ์… ยังไม่สามารถลืมเรื่องของ ลุงชัช ได้ใช่ไหม”
วรินท์ ถามตรงๆ อีกครั้ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอด้วยความอยากรู้อย่างแปลกประหลาด
“เมษ์… เมษ์ พยายามลืมมันแล้วค่ะพี่เอก… แต่บางช่วงเวลา… ความรู้สึกมันก็แว้บเข้ามาเองค่ะ”
เธอบอกเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมเสียงสะอื้น
“ตอนที่ เมษ์ กำลังเรียกชื่อเขา และกำลังช่วยตัวเองน่ะเหรอ”
วรินท์ ถามสวนกลับไปทันควัน คำถามนั้นแทงทะลุหัวใจของ เมษา อย่างจัง เธอรู้สึกเหมือนถูกจับเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาอีกครั้ง ความอับอายทำให้เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนี
เมษา ไม่มีคำพูดใดๆ เธอทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม พยักหน้ารับอย่างช้าๆ ด้วยความรู้ส
