“เมษ์…พี่อยากให้ เมษ์ เล่าถึงสาเหตุเริ่มต้น…ระหว่าง เมษ์…กับ เอ่อ..ลุงชัช” เสียงของ วรินท์ แผ่วพร่าลงเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย
ราวกับคำถามนั้นยากเกินกว่าที่เขาจะเอ่ยออกมาได้อย่างเต็มเสียง เขาและเธอนั่งประจันหน้ากันอีกครั้งในห้องนั่งเล่นที่โอ่โถง กว้างขวาง ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่พังทลายของเมษา ณ เวลานี้เหลือเกิน
เมษา ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบคู่นั้นของสามี เธอรู้สึกเหมือนมีเข็มที่มองไม่เห็นนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ ความผิดบาปที่เธอพยายามจะฝังกลบไว้ กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างโหดร้าย
ความอึดอัดหนักอึ้งเข้าปกคลุมทั่วห้อง ความเงียบที่ดำเนินไปนานหลายนาที ยิ่งทำให้ เมษา รู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก หยาดน้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตา แต่เธอก็พยายามกลั้นมันไว้สุดกำลัง
“พี่เอก…เมษ์…เมษ์ ขอโทษค่ะ” เมษา กล่าวเสียงสั่นเครือ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอรู้ดีว่าคำขอโทษนั้
