ความเงียบหนักอึ้งคลี่ปกคลุมไปทั่วห้อง ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจแผ่วพร่าของคนทั้งสอง เมษา ยังคงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นสบตา วรินท์ เธอรอคอยคำตัดสินจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าทรมาน
“เมษ์…” เสียงของ วรินท์ แหบพร่าอย่างผิดปกติ
ไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเป็นเสียงที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ยากจะระบุ เมษา ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอเห็นใบหน้าของ วรินท์ ที่แดงก่ำ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือ ประกายเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรง
วรินท์ เลื่อนมือออกไปกอบกุมมือเรียวเล็กของ เมษา ที่วางอยู่บนตัก สัมผัสของเขา ร้อนผ่าว จนเธอรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นไปทั่วร่าง เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ท่วมท้นอยู่ในใจ
“สิ่งที่ เมษ์ เล่ามาทั้งหม
