คำพูดของ วรินท์ สะท้อนก้องในโสตประสาทของ เมษา ราวกับเสียงสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนก แต่ลึกๆ ลงไปในห้วงอารมณ์ที่ซับซ้อน ความรู้สึกตื่นเต้นประหลาดกลับคืบคลานเข้ามาแทนที่ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะกล้าเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา
ความเงียบหนักอึ้งเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง หนักหน่วงกว่าครั้งไหนๆ เมษา รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว เธอจับจ้องเข้าไปในดวงตาของ วรินท์ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเร่าร้อนเกินห้ามใจ
“พี่เอก…เมษ์…เมษ์ ไม่คิดเลยว่าพี่จะ…จะพูดแบบนี้” เมษา รำพันด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า ยากที่จะเรียบเรียงถ้อยคำใดๆ ออกมา
“พี่ก็ไม่คิดเหมือนกัน เมษ์…ว่าพี่จะกล้าพูดแบบนี้ออกมา” วรินท์ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ทว่าแววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าไม่คลาย “เมษ์…พี่…พี่รู้ว่าตอนนี้พี่อาจจะกลายเป็นคนอีกคนหนึ่งในสายตาของ เมษ์…แต่พี่อยากรู้จริงๆ ว่า…ตอนนี
