ผ้าม่านพลิ้วไหวตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบๆ แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาต้องผิวกายเปลือยเปล่าของ เมษา ที่ซบหน้าอยู่กับอกแกร่งของ วรินท์ อย่างเกียจคร้าน กิจกรรมรักอันเร่าร้อนเพิ่งผ่านพ้นไป ความเหนื่อยล้าผสมผสานกับความสุขสมทำให้ร่างบางจมดิ่งสู่ห้วงแห่งการผ่อนคลาย
วรินท์ ลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของ เมษา อย่างแผ่วเบา สัมผัสผิวกายเนียนลื่นของเธอทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและเติมเต็มอย่างประหลาด ในใจเขารับรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างไม่มีวันย้อนกลับ
“เมษ์…สบายตัวไหมจ๊ะ…” วรินท์ กระซิบเสียงพร่า พลางจูบเรือนผมนุ่มเบาๆ
“เมื่อกี้…เมษ์มีความสุขมั้ย?…”
เมษา ครางอืออาในลำคอ พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากอกเขา เธอยังคงหลับตาพริ้ม สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ วรินท์ ที่ดังทุ้มอยู่ข้างหู
“พี่คิดว่านะ…ถ้า เมษ์ ได้ลองออกไปเจออะไรที่มันตื่นเต้นกว่านี้…อะไรที่
