ภายในห้องนั่งเล่นในค่ำคืนนี้หนักอึ้งและเงียบงัน ความเงียบงันเป็นเครื่องทรมานที่โหดร้ายที่สุด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจแผ่วๆ ของคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่บนโซฟา เมษา เงยหน้าขึ้นมอง วรินท์ เป็นครั้งคราว
ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาหลายวัน สะท้อนความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่เกาะกุมอยู่ในใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่หน้าแท่นประหาร โดยมีผู้พิพากษาคือนามว่า “วรินท์” สามีของเธอเอง
วรินท์ นั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึกภายในดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปที่ เมษา อย่างไม่คลาดสายตา ราวกับต้องการฉีกเนื้อหนังของเธอออกเพื่อมองหาความจริง ความเงียบที่ดำเนินไปอย่างยาวนานยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้กับ เมษา เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออก
“เมษ์…”
เสียงของ วรินท์ แหบพร่าเล็กน้อย ทำลายความเงียบลงในที่สุด เมษา สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเ
