-หลายนาทีผ่านไป-
ก๊อกๆ
"ขออนุญาติเข้าไปนะครับสาวๆ"
ธามเคาะประตูห้องนอนใหญ่ซึ่งเป็นห้องของพ่อกับแม่ของเขาที่ต้องมาห้องนี้ก็เพราะตอนที่คุยงานกับผู้เป็นพ่อเสร็จกลับขึ้นห้องของตัวเองแต่ว่าคนดีของเขาไม่ได้อยู่ในห้องแล้วคงจะไปไหนไม่ได้นอกจากห้องนี้
"มาพอดีเลยมาช่วยม้าพูดกับน้องพิมที"
“ช่วยพูด พูดเรื่องอะไรครับม๊า"
ธามขมวดคิ้วถามผู้เป็นแม่ออกไปอย่างไม่เข้าใจเพราะพอเข้ามาในห้องแม่เขาก็หน้าบึ้งหน้างอแล้วบอกให้เขาช่วยพูดอะไรสักอย่าง กับพิมนดา
"ก็น้องพิมอ่ะดื้อ"
"ดื้อ"
ธามเลิกคิ้วแล้วหันไปทางพิมนดาคนดีของเขาก็ทำเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ กลับมา
"ใช่!! น้องพิมดื้อกับม๊าน้องพิมไม่ยอมใส่สร้อยคอที่ม๊าให้น้องไม่ยอมถอดสร้อยคอเส้นที่น้องใส่สร้อยอะไรก็ไม่รู้ไม่เห็นเข้ากับลูกสะไภ้ม๊าสักนิด"
คุณแม่ของธามพูดออกมาอย่างงอนๆ จนธามกับพิมนดาอดขำกับท่าทางน่ารักของเธอไม่ได้แต่สิ่งที่ทำให้ธามยิ้มออกมาอีกอย่างก็คือ
