SAMANTHA POINT OF VIEW
Hindi ko alam kung paano ako napasok sa sitwasyong ito. Isang party. Isang malakas na tugtog. Isang mataong lugar. At isang tao lang ang nakakapagpatigil sa mundo ko ngayon—siya.
Kanina pa ako kinakabahan simula nang maramdaman kong nakatitig siya sa akin. Kahit hindi ako tumingin, kahit iwasan ko man ang direksyon niya, alam kong sinusundan niya ako ng tingin. Kahit sa dami ng tao sa paligid, kahit sa ingay ng musika at tawanan, ramdam kong hindi niya ako tinatantanan.
Hindi ko alam kung bakit ako pumayag na sumama rito. Siguro dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong mag-relax, na kaya kong hindi siya isipin, na kaya kong dumaan ang isang gabi nang hindi ko siya kailangang maramdaman sa bawat hakbang ko. Pero tangina, mali ako. Dahil kahit saan
