“เอาหลายๆ แบบนะครับ สักสิบยี่สิบชุด” พายัพหันไปบอกพนักงาน คนฟังถึงกับตาโต
“คุณพายคะ ไม่เอาหรอกค่ะ”
“ทำไมล่ะ ฉันจะซื้อให้เจ้าสาวของฉัน”
“มันแพงไป”
“ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอกนะ”
“อวดรวย”
“เอาจริงๆ นะ อยากซื้อให้ ไม่ได้ดูถูกด้วย แต่ให้ด้วยความสิเน่หา”
เขาวางมือบนไหล่บอบบางทั้งสองข้างของเธอ ก่อนจะบอกเสียงทุ้ม คนฟังถึงกับหน้าแดงกับท้ายประโยคที่เขาจงใจให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว เพราะพนักงานเลี่ยงออกไปรอบริการลูกค้าอยู่ห่างๆ
สายป่านโดนดันแผ่นหลังให้เข้าห้องลองชุดครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเพิ่งเห็นว่าเขาช่างเลือกเสื้อผ้าเสียเหลือเกิน ดูพิถีพิถันและเก่งกว่าเธอเสียอีก สรุปว่าเธอได้เสื้อผ้ามายี่สิบกว่าชุด ซึ่งใส่ในวาระแตกต่างกันตั้งแต่ชุดนอนเลยก็ว่าได้
“หิวหรือยัง อยากกินอะไร”
“ไม่หิวค่ะ” ตอบว่าไม่หิวเพราะเกรงใจ ทั้งๆ ที่หิวจนท้องร้อง ก่อนจะ หน้าแดงด้วยความอาย
“นี่ขนาดไม่หิวนะ ถ
