Dört gün sonra...
~Roza~
Pîrê Zeman'a son gülü uzatırken korkuma engel olamıyordum. Ezilmiş gülü elimden alıp “Vakit sona erdi!” diye karamsarlıkla konuştu.
“Bu vakitler halsizdi. Kendine gelmemiş daha.”
Sert sert yüzüme baksa da gözümü çekmedim. Ona bir şey olsun istemiyorum. Bu günlerde yeterince hastayken Pîrê Zeman’ın ne edeceğinin farkına varamazdı.
“Sus!” deyip gülü yere attı. Yerinden kalkıp “Son bir şey kaldı!” demesiyle umutlandım.
“Ne?” diye merakla bekledim.
“Rezvan, odadan mı?”
“Hayır, aşağıya indi.”
Başını sallayıp “Git bak yanında biri var mı?” demesiyle umutlanmıştım.
“Hemen!” dedim ve odadan çıktım. Aşağıya inip Rezvan Ağa’nın kaldığı odaya yürüdüm.
Rezvan Ağa, ateşlendiği günden sonra halsizliği devam etmişti. Halsizliği olağandı. Zira ateşi şiddetliydi.
