CHAPTER 14
•••
Disappointments
•••
Mitch could feel how the silence and awkwardness were killing the mood in the dining area. Tatlo lang sila nila Lee at Tina sa hapagkainan at damang-dama niya ang tensyon sa pagitan ng magkapatid.
Mitch couldn't stand the eeire atmosphere and the silence was killing her. Kaya naman, hindi na nakatiis si Mitch at siya na ang bumasag sa katahimikan.
"Tina? Ilang months ka nang buntis?" Mitch threw Lee a sideway glance after asking that question to Tina. Halata sa binata na hindi nito nais mapag-usapan ang bagay na iyon.
Pero alam ni Mitch na walang maaayos kung hindi uunti-untiin ang pag-uusap.
Mitch smiled at Tina when she remained silent for few seconds.
Tina bit her bottom lip before answering, "M-Magtatatlong linggo ko pa lang alam, Ate."
Mitch nodded before giving Tina a considerate and understanding smile. She definitely knew what she's going through. Having a baby, at times when you least expected to have it, was like a blessing you didn't ask for. Minsan nga, iisipin mong hindi pa blessing iyon dahil sa takot, kaba at gulat na mararamdaman mo.
Pero masaya si Mitch na hindi naisip ni Tina na ipaglaglag ang bata kahit na ba hindi nila ito plinano ni Vincent. Mitch was aware with Tina's dreams and plans— that's why she adored her even more for choosing to be a mother for her baby. Somehow, Mitch was still happy that Vincent and Tina made an agreement to stay with each other for the baby.
Mitch knew that Tina was scared and clueless with her condition, that's why, she knows she has to be more attentive to Tina, lalo na at hindi pa rin okay si Lee sa mga nangyari. At naiintindihan din ni Mitch kung saan nanggagaling ang mga negatibong nararamdaman ni Lee.
"Nakapagpa-checked-up ka na ba?" Mitch asked, trying so hard to create a steady conversation just to eliminate the awkward atmosphere.
Umiling ang si Tina na naging dahilan para mapakunot ang noo ni Mitch. Maging si Lee ay natigilan sa pagkain dahil sa sagot ng kapatid.
"Bakit? Dapat no'ng nalaman mo, pumunta ka kaagad sa doctor. Kailangan mo 'yon Tina. Kailangan niyo ng baby mo," Mitch insisted, while feeling a bit of sadness because Tina endured all of this at such a young age.
Of all people, si Mitch ang pinakanakakaunawa sa sitwasyon ni Tina. She went through that already.
"Balak ko naman po talagang pumunta. Itatanong ko 'yung about sa mga vitamins at iba ko pa—"
Tina wasn't able to finish her sentence when Lee suddenly stood up from his seat. Napatingin ang dalawang babae kay Lee na madilim ang mukha na umalis sa hapagkainan saka dumiretso sa lababo at inilagay ang platong pinagkainan nang pabalibag. Matapos no'n ay dumiretso ito sa k'warto.
Mitch heaved a deep sigh before she turned her gaze to Tina who was now silently crying, muted sobs with shaking shoulders.
"Kakausapin ko muna ang Kuya mo. Okay," Mitch said. "Stop crying, Tina. Makakasama ang stress sa 'yo at sa baby mo." Saka siya tumayo sa kinauupuan bago binigyan ng mahinang tapik
"N-Naiintindihan ko naman, Kuya." Tina sobbed.
Tumango si Mitch bago tuluyang umalis at sumunod kay Lee. When she entered the room where Lee and her were staying, Mitch instantly sighed.
"Lee?" tawag ni Mitch sa binata na nakaupo sa kama at nakayuko. Hindi natinag ang binata sa pwesto nito kaya naman nilapitan na ni Mitch. "Lee, you know I'm always here."
Umakyat si Mitch sa kama at pumwesto sa likod ni Lee. Naupo siya sa espasyo sa likod ng binata tapos ay niyakap si Lee mula sa likuran. Naramdaman ni Mitch na natigilan si Lee na tila ngayon lang nito napansin ang presensya niya.
Lee heaved a deep sigh before he held Michelle's arms around his waist.
"Don't be too hard on your sister. She's pregnant, Lee? Masama sa kaniya ang stress," Mitch calmly said.
Pero mukhang wala pa rin sa mood si Lee para pag-usapan ang bagay na 'yon. Tinanggal ng binata ang mga braso ni Mitch na nakayakap sa kaniya bago pabalang na nahiga sa kama. Parang bata itong tumalikod ng higa kay Mitch.
Mitch sighed. Ganitong-ganito si Lee kapag nagtatampo o naiinis sa kaniya dati.
"Naiinis ka rin ba sa 'kin?" tanong ni Mitch kay Lee.
Hindi sumagot ang binata at nanatiling nakatalikod ng higa kay Mitch.
"Kakausapin mo ako o ako ang hindi papansin sa 'yo?" mataray na tanong ni Mitch.
Akala ni Mitch ay hindi pa rin siya papansinin ni Lee sa kabila ng mataray niyang boses. Pero mali siya nang inakala. Lee instantly turned his body around, facing Mitch. Humiga nang patagilid si Lee nang nakaharap kay Mitch. Nakasimangot na hinarap niya ang dalaga na halatang nagpipigil ng ngiti.
Nakaharap na nahiga si Mitch sa tabi ni Lee. Kaagad namang pumikit ang binata upang iwasan ang matamang tingin ni Mitch. She rolled her eyes before deciding to keep staring at Lee.
"Ayaw mo talaga akong kausapin?" tanong ni Mitch.
Huminga nang malalim si Lee bago sumagot kay Mitch habang nakapikit pa rin ang mga mata. "Wala pa rin ako sa sarili ko, Mitch. Ayokong ibaling sa 'yo 'yung galit ko."
Nauunawaan ni Mitch ang dahilan na iyon ni Lee. Noon pa man, kapag hindi okay at mainit ang ulo ni Lee, mas pinipili nitong kalmahin muna ang sarili bago makipagdiskusyon.
Pero hindi dahil ayaw pa ni Lee ng kausap, aalis si Mitch. Alam ni Mitch na kailangan ni Lee nang makakasama. So, she intended to stay.
Mas inilapit ni Mitch ang katawan kay Lee. She wrapped her arms around his waist before she kissed him on his chin. "Gusto kong kinakausap mo ako kahit na ba galit ka o nalulungkot o kaya masaya." Then she kissed his lips, lightly. "Gusto kong malaman ang mga nararamdaman mo." Then she kissed the tip of his nose. "Okay lang na sigawan o awayin mo ako kasi mas gusto ko iyon kaysa sa hindi mo ako pinapansin. Alam mo kung bakit?"
Unti-unting dumilat ang mga mata ni Lee at tinagpo ang mga tingin ni Mitch. He frowned at her. "Bakit?" Lee wasn't sure what was she pertaining to but he just want to ask Mitch the whys.
Mitch smiled widely at Lee. She gave his lips another quick peck before she stared at him, intently.
"Kapag sinisigawan mo ako o inaaway, alam kong galit ka sa 'kin at malalaman ko kung ano ang mali kong ginawa. Pero kapag hindi mo ako pinapansin, nangangapa ako." Mitch sighed. "At ayoko nang gano'n. I don't like searching on the dark," Mitch said.
Natahimik si Lee sa sinabi ni Mitch. He stared at her for awhile before he gave her a small smile. "I will never let you search on the dark. I will always be your light, Mitch," tugon ni Lee.
Mitch's heart raced erratically. She could feel the overflowing love she has for Lee— the man she always love even before, nine years ago.
However, Mitch knew better than to feel this way towards Lee. Kaya naman iwinaglit niya ang mabilis na t***k ng puso at ibinalik ang usapan tungkol kay Tina.
"Let's talk about Tina and her pregnancy."
As if on cue, the sparkle on Lee's eyes instantly disappeared. Napalitan iyon ng mga negatibong emosyon.
"I don't want to talk about that. Let's sleep." Kaagad na yumakap si Lee sa baywang ni Mitch at ibinaon ang mukha sa leeg ng dalaga.
Napabuntong hininga si Mitch sa inasal ni Lee. "Hanggang kailan ka magagalit kay Tina? Hanggang kailan ka tatakbo mula sa problema? But I am not saying that her baby is a problem though."
Lee raised his head from the crook of Michelle's neck. Nagkatitigan silang dalawa dahil sa sinabi ng dalaga.
Alam ni Lee na hindi siya galit sa kapatid niya. Hindi siya nagagalit sa mga nangyari at sa batang ipinagbubuntis nito. Nabigla lang talaga siya sa mga nangyari dahil walang nakaisip na hahantong lang sa ganoon ang mahabang taon niyang pagsisikap para mapaganda ang buhay ng kapatid— para sana hindi nito kailangang maghirap katulad ng dinanas niya.
"Lee, wala ka nang magagawa sa mga nangyari. The only thing that is left for you to do is to accept everything, move on and live with it."
"Hindi gano'n kadali iyon, Mitch. Nagsakripisyo ako at ginawa ko ang lahat para kay Tina. Kinalimutan ko ang moral at dignidad ko para maigapang ang pag-aaral niya at magkaroon ng magandang buhay. Tapos ngayon? Isang iglap lang nabalewala na 'yung lahat. Lahat nang ginawa ko. Mitch, nabalewala." Lee expelled a deep sigh. "Nasasaktan ako, Mitch. Kaya ako ganito."
Mitch definitely understood where Lee was coming from. Kaya naman, hindi niya na pinilit pa ang usapan at niyakap na lang ang binata.
Parang bata namang sumiksik si Lee sa dibdib ni Mitch at mahigpit ang yakap sa baywang ng dalaga.
Mitch softly carressed his hair before she whispered, "Pero kailangan mo ring bitawan ang sakit, Lee. Huwag mong hayaing sirain kayo ni Tina ng galit na 'yan. "
"I won't let that. Kailangan ko lang talagang makahinga."
Mitch kissed his forehead before she closed her eyes as she hugged him tightly. Nanatili sila sa ganoong posisyon. Silence with the comfort from each other's arms.
"You never failed to amaze me with everything you say and do. Ngayon, hindi ko alam kung kaya ko pang pigilan ito," Lee suddenly breaking the silence.
Napadilat si Mitch dahil sa sinabi ni Lee. "A-anong sabi mo?"
"Hindi ko na alam kung kaya ko pang pigilan to," pag-uulit ni Lee sa huli niyang sinabi. "Kapag hindi ko na ito napigilan, tanggapin mo sana ako. Kasi mababaliw na ako dahil sa 'yo, Mitch." With that, Lee closed the small gap between their faces as he leaned forward towards Mitch for a kiss.
Lee didn't know how he should express his feelings in words. Kaya naman idinaan niya na lang ito sa halik— A kiss that was full of intimacy, feelings and emotions. Kaagad naman itong ginantihan ni Mitch ng kaparehong intensidad.
They were kissing each other savagely and hungrily. They were kissing as if their lives depend on it. Kaya naman, humihingal na naghiwalay silang dalawa nang maghiwalay nag kanilang mga labi. Nagkatitigan sila. Parehong binabasa ang mga emosyong isinisigaw ng kanilang mga mata. Mga emosyong hindi kayang sabihin ng kanilang mga labi.
"You're really beautiful and amazing. And I thank you for making my heart beats so fast," Lee said as he tucked a lost tendril of Mitch's hair.
Hindi nakasagot si Mitch sa sinabi ng binata. Natutulala lang siya kasabay nang mabilis na t***k ng kaniyang puso.
"Mitch..." Lee felt something tugged inside his heart when Mitch didn't bother to give him any kind of response. It's not like he asked her to respond but he expected.
Ang sakit pala na hindi makakuha ng sagot.
"B-baliw ka talaga. H-hindi ko maintindihan kung bakit ganyan ang mga lumalabas sa b—"
Mitch's sentence was left hanging when Lee invaded her lips for a kiss with so much intensity. Now, they were kissing hungrily again. But this time, Lee positioned on top of Mitch as he claimed her mouth, with his sinful tongue and demanding caresses.
Napaungol si Mitch nang maramdaman niya ang naglulumikoy na mga kamay ni Lee. Her body was literally responding and craving for his touch.
"Lee... Ahh... You're making me so wet."
"I like making you wet, Hon."
Mitch widened her legs apart when Lee's hand found her sensitive and pulsating core. He started palming her while his long fingers playing with her wet folds. She wrapped her arms around his neck and pulled his body closer, igniting the pleasure and heat.
"Lee!" Mitch gasped when she felt how hard he was for her. It's poking her belly.
"I want you now, Mitch."
Hindi nakahuma si Mitch nang mabilis ang mga kilos na hinubad ni Lee ang suot niyang shorts. Her mouth formed into an "o" when Lee's fingers entered her, stretching her walls, making her ready for his thick and hardened manhood. "Oh gosh, Lee. More... Uhmnn..."
"Yes, Honey. More for you, always."
"Ahhh..."
They were in the middle of a very heated foreplay after Mitch reached her second release when Mitch heard her phone ringing. She immediately pushed Lee's shoulders to stop him from eating her core. Lee frowned at her but she gave him a grin.
"What the heck?" pabulong na angal ni Lee nang matigil ang ginagawa niyang pagroromansa sa p********e ni Mitch.
Kinindatan lang siya ni Mitch bago inabot ang cellphone na nasa ibabaw ng maliit na aparador sa gilid ng kama. She gave Lee a signal to stay quiet before she answered the call. Sumulyap pa siya sa namumuong bukol sa gitna ng mga hita ni Lee.
"Hello?"
|Mitchie? My daughter!|
Mitch rolled her eyes upon hearing her mother's voice.
"What do you need?" Mitch exasperatedly sighed. "I'm... " Nanlaki kaagad ang mga mata ni Mitch dahil sa kakaibang sarap na naramdaman niya. She looked at Lee who was now grinning at her.
Mitch glared at him but Lee didn't mind and continued her assault.
|Mitch?|
Mitch sighed deeply when she felt how deep penetrated her. He kept on pushing in and out of her, slowly and deliciously— sending Mitch to another place. Hindi niya magawang makapag-focus sa inang kausap niya dahil sa sarap ng ginagawang paglabas pasok ni Lee.
"I'm... Oh gosh," Mitch moaned when Lee played her nips as he thrust deep and hard. "I-I'm busy, Mom... Not now, please."
|Busy? Paanong busy? Sabi sa 'kin ni Kenzo, you are on vacation for two days. Now tell me, nasaan ka ngayon? And who are you with, my dear?|
Walang gaanong naintindihan si Mitch sa mga sinabi ng ina sa kabilang linya. Her attention was so focused on Lee's expert touches and kisses on her body. Nakatuon ang kamalayan niya sa pakiramdam na punong-puno siya dahil kay Lee. She could feel how much Lee wanted her. He's so deep inside her— It's driving her crazy.
"Mom... I'll be... I'll be calling you... I'll call later," Mitch tried so hard to finish a sentence. But she closed her eyes when she felt the pleasure building up deep inside her. "Ohhh..."
|Dear? Are you okay?|
"Hmnnn... I'm... I'm perfectly f-fine. Ah!"
Mitch bit her bottom lip when she felt her orgasm. It was so pleasurable that Mitch wanted to moan. Kaya naman walang paalam na pinatay niya ang tawag ng ina at napasabunot sa buhok ni Lee kasabay ng paglabas ng kaniyang katas.
Nang magbalik si Mitch sa katinuan, masama ang tingin na ipinukol niya sa lalaking nakangisi sa kaniya habang nakaibabaw at binibigyan ng magagaang halik ang mukha niya.
"How could you do that? I was talking with my Mom!" Mitch arched her back. "Oh gosh, Lee!"
Lee started making his pace faster, slamming his body in and out of Mitch. He was hissing dirty words on her ear as he pumped hard, rough, and fast. Mitch just keeps on moaning Lee's name, feeling every bit of him inside her. And after a few more thrusts and pleasurable kisses, Lee reached heaven.
Pareho silang hinahapo nang umalis si Lee sa ibabaw ni Mitch tapos ay nahiga sa tabi nito. Lee wrapped his arms protectively around Mitch's waist then he gave her a light kiss on her temple.
Silence filled the whole room.
Nakatitig lang sa kisame si Mitch habang mabilis ang t***k ng puso niya dahil sa mahigpit na yakap sa kaniya ni Lee.
Habang si Lee naman ay malalim na ang nilalakbay ng isip. He was thinking what would happen with Tina. He was thinking what would be the next for his sister after she gave birth to her baby. He was thinking if he would be a good uncle. He was thinking about everything. Including the woman that he was holding right now.
The woman whom his arms were wrapped protectively and possessively around. The same woman that he loved before. The same woman who left him because he was a nobody and a stripper. And the same woman who still hold his heart until now. The girl who he loves so much until now.
Hindi naiwasan ni Lee na mapabaling sa yakap na babae. He smiled bitterly when memories from the past came back.
***
"Mitchie! Can we talk? Please?"
Hinabol ni Lee si Mitch na mabilis ang mga hakbang palabas ng campus.
Naabutan ni Lee si Mitch at nagawa niyang hablutin ang braso nito upang mapatigil sa paglalakad at mapaharap sa kaniya.
"Bakit mo ba ako iniiwasan! What did I do?" he frustratedly asked.
Tinabig naman ni Mitch ang kamay niya at inagaw ang braso. Akala ni Lee ay tatalikod na naman ito at hindi siya sasagutin pero natigilan siya nang bigla na lang itong tumawa.
"Ayaw na kitang makita ulit."
Her words exploded like a bomb. Napatigalgal si Lee sa sinabi ni Mitch. His brows turned into a frown. Confusion was clearly shown on his face.
"B-bakit?"
Mitch just shrugged her shoulders before answering, "I'm bored with you. Ayoko nang kasama ka. Ayoko nang makipaglaro sa 'yo. Ang boring na e. You are no thrill anymore, Jared. I'm done with you, Mr. stripper." With that, Mitch turned her back and walked away. Iniwan niya si Lee Jared na hindi makahinga dahil sa sakit.
Naiwan si Lee na pinapanood ang papalayong bulto ng dalaga habang unti-unting namamatay ang puso niya na mahal na mahal ito.
Mas masakit pa rin pala ang tuluyan kang iwan kaysa ang basted-in ka ng babaeng mahal mo.
***
Lee heaved a deep sigh. Ang sakit pa rin para sa kaniya sa tuwing naalala niya ang tagpong iyon.
"You rejected me to be your boyfriend back then and it broke my heart big time," mahinang bulong ni Lee habang pinagkakatitigan ang natutulog na si Mitch sa tabi niya. Hinawi niya ang buhok na tumatabing sa mukha nito. "But Mitch... When you chose to leave me... It killed my heart." His arms tightened around her waist.
Nasasaktan pa rin si Lee sa mga nangyari sa nakaraan. Nasasaktan pa rin siya na napakadali lang siyang iniwan ni Mitch noon.
Pero sa kabila noon, masaya pa rin si Lee na magkasama ulit sila ngayon. Dahil balik-baliktarin man natin ang mundo, alam ni Lee na mahal niya si Mitch at mukhang wala nang makakapalit dito dahil hawak nito ang puso niya.
"I love you, Mitch... Mula noon hanggang ngayon. I love you so dear."
Mitch stirred then her body turned towards Lee. Natigilan naman si Lee sa naging paggalaw ni Mitch. Akala niya ay nagising ang dalaga pero laking pasasalamat niya at nanatiling nakapikit ang mga mata nito. Yumakap lang ito kay Lee at isiniksik ang katawan sa katawan niya.
Buti na lang talaga at malalim ang tulog ni Mitch. Hindi pa kayang sabihin ni Lee ulit ang nararamdaman para kay Mitch dahil hindi pa noya kayang marinig na ayawan muli siya nito at hindi tanggapin.
Kakabuhay pa lang ng puso niya at hindi niya pa kakayanin kung mamamatay kaagad ito.
"Lee..."
Lee swallowed the lump on his throat when Mitch suddenly called his name. Nag-aagaw na ang antok at ang diwa niya pero nagising kaagad siya nang marinig na magsalita si Mitch.
"Sorry..."
Lee thought that Mitch was awake but thank God, she was just sleep talking.
"I don't know why you are saying sorry to me in your dreams. But I want you to know that I love you. And loving you is never about saying your sorry. I will always accept and love you with open arms. You never have to say your sorry." Lee kissed her temple before finally closing his eyes.
Para na siyang sirang kinakausap ang isang tulog pero wala siyang pake. Palagi niya naman iyong ginagawa. Kapag kasi tulog na si Mitch, doon niya lang nasasabi na mahal niya pa rin ito nang hindi kailangang matakot na ire-reject siya.
Pero sana dumating ang araw na masasabi niya kay Mitch ang tunay na nararamdaman nang harapan. At sana 'yung araw na iyon ay bago matapos ang laro na nagtatali sa kanilang dalawa.
Because Lee knew, when the game—Lucky 9, over, Mitch would be gone and everything would also be over.