Unutulanlar şehri

Unutulanlar şehri

Beni her zaman unutmuşlardı hep bir köşeye atıldım her zaman gözden çıkarılan ilk kişi oldum bu nedenle bende bu dünyadan göç etmeden önce adımı duyurmak istiyordum. Fakat ailem bu zamana kadar törelerine fazlasıyla bağlı yaşadıkları için pek de mümkün değildi. Bugün ailemin yaptığı aptallık yüzünden eğitim hayatım bitti onlardan nefret ediyorum ve artık katlanmak istemiyorum.

‘Hadi kız gel artık millet seni mi bekleyecek on saat’

‘Geldim patlamayın’

bugün beni istemeye gelmişlerdi ve ne için biliyor musunuz? Aptal babamın kumar alışkanlığı yüzünden yine kumara olan borçu için insanlardan tonla para almış ve o aldığı parayı ödeyememişti normalde diğer aşiretler bu kadar kafaya takıp gelmezlerdi fakat hem borç alıp hemde kızlarını alınca iş biraz değişti. Evet aptal abim inat uğruna tunçeri aşiretinin kızını kaçırıp getirmişti ve bu aptalların oyunu bana patladı.

İçeriye gidip anamın yanı başına oturduğumda birinin bana baktığını çok yoğun bir şekilde hissetim ve gözlerimi gezdirdiğimde adem tunçerinin bana baktığını gördüm bana nefretle bakıyor gibiydi ama tam anlamadım derken annem kolumu bir anda cimcikleyince irkildim ve fısıltıyla ‘napıyon ana ya!’

‘Sabahtır sana şu kahveleri yap diyom’

‘Aman zıkkım içsinler’

Bunu dedikten hemen sonra kalktım annem de arkamdan geldi ve hala söyleniyordu

‘O sivri dilini tut başına iş alma sinem’

‘Beni önemsiyormuş gibi konuşma ana inanırım sonra’

Kahveleri yaptım ve tabiikide o ağa olacak herifin kahvesine baharatı bastım annem ne kadar yapma desede çok umrumda olmadı. Kahveleri götürdüm ve onunkini köşeye koydum herkese verdikten sonra ona şeytani gülüşümle o kahveyi verdim bana sorgular bakışlarından atarken ben gayet menmun bir şekilde yerime geçtim ve onun o kahveyi içmesini izlemeye başladım ama bir sorun vardı kahveyi gayet keyifle içmişti nasıl olur o zaman o kahve kime gitti ki

‘Evet artık bu kadar tantana yeter’

Adem tunçerinin dedesi konuşmaya başladığında içimde bir korku oluştu hayır o cümleyi asla kurmasını istemiyordum.

‘Peygamberin emri Allahın kavliyle kızımız sinem aybarsanı oğlumuz adem tunçerinin isteriz Hasan ağa’

Baban durur mu ‘verdim gitti’ dedi büyük bir keyifle tabi ben ordan oraya verilen bir mal gibi sattı resmen istemediğim bu evlilik buradaki çoğu kızın hayali de olsa benim ölüm fermanım resmen imzanladı.

‘Bize müsade hadi gidelim artık’ dediklerinde ben kalkamadım bacaklarım artık kalkmıyordu ordan adem tunçeri

‘benim kardeşim burada kalacaksa o kızda bizim konakta kalıcak dede’ dedi bu ne demekti anladım benim kardeşimin adı çıktı seninkinin de çıkıcak demekti fakat abim beni o kadar önemsemiyorduki o burada bile değildi diye düşünürken anam dürttü birden

‘Kalksana gız beklirler seni’

‘Ana yapma nolur ben istemem gönlüm razı değil hiç mi kıymetim yok ana’ derken babam bir anda bileğimi tutup beni çekiştirdi ve kapıya doğru iktirdi

‘Seni artık o gittiğin konaktan ancak ölün çıkar sinem defol git’.