ลิขิตฟ้าข้าขอเป็นชายา

หัวใจที่เริ่มเต้น

หลังจากการร่วมงานที่เกิดขึ้นในครั้งก่อน การเปลี่ยนแปลงเริ่มเกิดขึ้นในใจของทั้งสอง แม้ว่าพวกเขาจะไม่พูดออกมา แต่การที่ไป๋อวิ๋นเหอเริ่มมีบทบาทสำคัญในราชการก็ทำให้ฉินจิ่นหลงเริ่มเห็นเขาในมุมใหม่

วันหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมกับขุนนางและการวางแผนทางการทหาร ฉินจิ่นหลงเดินมาที่ห้องทำงานของไป๋อวิ๋นเหอ ขณะที่ไป๋อวิ๋นเหอกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะไม้ เขาคุ้นเคยกับบรรยากาศที่เงียบสงบในห้องนี้ แต่ในตอนนี้ กลับรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในอากาศ

“ไป๋อวิ๋นเหอ” เสียงของฉินจิ่นหลงดังก้องในห้อง เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตู และมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังตั้งใจทำงาน “เจ้าคิดว่าเราควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้?”

ไป๋อวิ๋นเหอเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ เขาพยายามตั้งใจตอบคำถามที่สำคัญ แต่มือของเขากลับสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของฉินจิ่นหลง “ข้าคิดว่าเราควรเน้นการเจรจาเพื่อหาทางแก้ไขที่สงบสุขก่อนที่จะมีการปะทะเกิดขึ้น”

ฉินจิ่นหลงพยักหน้าในขณะที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ “ข้าคิดเหมือนกัน ข้าเคยคิดว่าการใช้กำลังจะเป็นวิธีเดียว แต่เจ้าเปิดมุมมองใหม่ให้ข้า”

ความเงียบเข้าครอบงำห้องในขณะนั้น และไป๋อวิ๋นเหอรู้สึกถึงความผิดปกติ เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่ได้รับการมองแค่เป็นชายาผู้ไม่สำคัญอีกต่อไป การที่ฉินจิ่นหลงยอมรับความคิดเห็นของเขา ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ฉินจิ่นหลงยังคงยืนนิ่งอยู่นาน เขาหันกลับไปมองไป๋อวิ๋นเหออีกครั้ง ดวงตาของเขาไม่เหมือนเดิม ราวกับมันมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาและการปกป้องความเป็นองค์ชาย

“ข้า… ขอโทษ” เขาพูดเบาๆ อย่างไม่คาดคิด

ไป๋อวิ๋นเหอเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย “ท่านขอโทษข้าทำไม?”

“ข้าคิดว่า ข้าอาจจะเริ่มคิดผิดไป…” ฉินจิ่นหลงกล่าวในขณะที่เขาทำท่าทีลังเล “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้ามีสิ่งที่ข้าขาดไป การคิดให้รอบคอบและให้ความสำคัญกับทุกชีวิต ไม่ใช่แค่การรักษาอำนาจของตระกูล”

คำพูดของฉินจิ่นหลงทำให้ไป๋อวิ๋นเหอรู้สึกแปลกใจ เขามองหน้าองค์ชายด้วยความงุนงง แต่ในใจกลับมีความอบอุ่นที่ไม่อาจอธิบายได้ ความรู้สึกนี้เริ่มแทรกซึมเข้ามาในใจเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

“ท่านไม่ได้ผิดหรอก” ไป๋อวิ๋นเหอพูดอย่างนุ่มนวล แม้ในใจจะรู้สึกสับสน เขาพยายามตอบในลักษณะที่ไม่ให้ความรู้สึกตัวเองออกไปมากนัก “ข้าเพียงแค่คิดว่า เราควรช่วยกันทำให้บ้านเมืองสงบสุข ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ตาม”

ฉินจิ่นหลงมองไป๋อวิ๋นเหอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการพิจารณา และในเวลานั้นเองที่ไป๋อวิ๋นเหอเริ่มสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ไม่ใช่แค่การแต่งงานที่ถูกบังคับอีกต่อไป แต่เริ่มกลายเป็นการเรียนรู้ที่จะเคารพกันและกัน

ในค่ำคืนนั้น หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น ฉินจิ่นหลงเดินไปที่ห้องของไป๋อวิ๋นเหออย่างเงียบๆ เขาหยุดอยู่ที่ประตูและไม่ได้เข้าไป เขามองไป๋อวิ๋นเหอที่นั่งอยู่บนเตียง มือกำหนังสือไว้แน่น

“คืนนี้ข้าจะพักก่อน” เสียงของฉินจิ่นหลงเรียบๆ แต่ในนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไป๋อวิ๋นเหอเริ่มสัมผัสได้

ทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบกันสักพัก ก่อนที่ฉินจิ่นหลงจะหันหลังและออกไป

ไป๋อวิ๋นเหอนั่งอยู่ในห้องเงียบๆ คิดถึงคำพูดที่เพิ่งได้ยิน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มพัฒนาในใจ แม้จะยังไม่อาจรู้ว่ามันจะจบลงอย่างไร แต่เขาก็รู้ว่า… การเดินทางนี้กำลังพาพวกเขาทั้งสองไปในทิศทางใหม่ที่ไม่สามารถย้อนกลับได้อีกแล้ว