บทที่ 2 : ก็แค่เด็กเอ็น
1449 Words
เจ็ดเดือนก่อน
"ขอบคุณมากเดือนมีนา ครูคิดว่าจะพาเธอไปดูงานที่จีนด้วย ว่าไง เธออยากไปไหม"
"จริงเหรอคะอาจาย์อยากไปค่ะ หนูอยากไป"
"ดี งั้นเตรียมตัวให้พร้อมเราจะออกเดินทางอาทิตย์หน้า"
"ชิ ก็แค่เด็กกำพร้าลืมตัวกลายเป็นคางคกที่กำลังขึ้นวอ แคทแกทำยังไงก็ได้ให้นางนั่นอับอายที่สุด ถ้างานสําเร็จฉันจะตบรางวัลให้อย่างงามเลย"
"ไว้ใจฉันได้เลยคริส"
"หึ อยากจะรู้นักว่าถ้ามันอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แล้วยังจะมีหน้ากล้ามาสอบอีกไหม"
"ให้มันกลับมาจากเมืองจีนก่อนเถอะ ฉันจะจัดให้อย่างสาสมเลย" แคทรียายกยิ้มมองไปทางเดือนมีนาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
คริสติน่าเองก็ไม่ต่างกัน หญิงสาวมองไปทางเดือนมีนาที่กำลังคุยกับอาจารย์อยู่อย่างไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่
บริษัทเพกาซัส
"พี่ว่านไฉบริษัทที่จีนต้องการคนสอนงานพี่ไปอยู่ที่นั่นสักสิบวันเพื่อสอนงานพวกเขานะคะ"
"ครับน้องบัว"
"ค่อยไปอาทิตย์หน้าก็ได้ค่ะ ทางโน้นบอกว่าไม่ต้องรีบแต่บัวว่าไปอาทิตย์หน้ากำลังดีเพราะบัวจะได้เคลียร์งานเพื่ออยู่กับอ้ายฉิงแทนพี่ว่านไฉค่ะ"
"ครับน้องบัว"
เวลาผ่านไป
ประเทศจีน
"เดี๋ยวอาจารย์ขึ้นไปก่อนเธอจัดการเรียบเรียงเอกสารเสร็จก็ตามขึ้นไปนะ เพราะอาจารย์ต้องคุยกับคณะบริหารก่อน"
"ได้เลยค่ะอาจารย์ งั้นเดี๋ยวหนูตามขึ้นไปนะคะ"
"อืม"
'ตุ๊บ'
"โอ้ย เขาะ ขอโทษค่ะ" เดือนมีนากล่าวคำขอโทษเป็นภาษาจีน เนื่องจากตอนนี้หญิงสาวกำลังมาศึกษางานกับอาจารย์ที่ประเทศจีน
"เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเอาซะเลย ทำตัวอย่างกับคนบ้านนอกเข้ากรุง" ว่านไฉสถบคำพูดออกมาเป็นภาษาไทยเพราะคิดว่าหญิงสาวที่กำลังก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่ฟังไม่รู้เรื่อง
แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เดือนมีนาก็จำหน้าตาของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี
"หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่นิสัยไม่ผ่านเอาซะเลย ผู้ชายอะไรปากร้ายชะมัด" เดือนมีนารีบเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายแล้วเดินตามผู้เป็นอาจารย์เข้าห้องประชุมในโรงแรมทันที
หลายวันผ่านไป
ประเทศไทย
"มิ้ง" แคทรียาเรียกสาวร่างบางที่กำลังเลือกซื้อข้าวที่โรงอาหารอยู่เสียงดัง
"อ้าวแคท มีอะไรเหรอ"
"มีงานน่ะ พอดีเขาต้องการคนไปกินข้าวด้วย ฉันเลยเสนอแกไปรับตังค์มาเรียร้อยแล้ว อ่ะนี่เงิน"
"ฉันก็บอกแกแล้วไงว่าฉันไม่อยากรับงานอีกแล้ว แล้วนี่ทำอะไรไม่ปรึกษาฉันก่อนเลยเหรอรับตังค์มาแบบนี้ฉันก็แย่น่ะสิ"
"เอาเถอะน่าไม่เสียหายอะไรหรอก แค่ไปกินข้าวกับเขาก็เท่านั้นเองสถานที่ฉันส่งให้แกแล้วนะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ รับๆ ไปเถอะน่า ฉันไปก่อนนะ บาย"
"เดี๋ยว เดี๋ยวสิแคท ฉันไม่..." ยังไม่ทันที่เดือนมีนาจะพูดจบแคทรียาก็รีบสาวเท้าเดินจากไป ทำให้หญิงสาวต้องรับงานแบบเลยตามเลย
ร้านอาหาร
"มาเร็วดีนี่ชื่ออะไรล่ะ" ชายหนุ่มที่เดินตรงเข้ามานั่งกับเธอลากเก้าอี้พร้อมนั่งลงเอ่ยถามขึ้น
"มิ้งค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นตอบออกมาอย่างมั่นใจ
"มิ้ง อืม ชื่อเพราะดี หน้าที่เธอมีอะไรบ้างล่ะ"
"แล้วแค่คุณจะสั่งเลยค่ะ ยกเว้นการมีอะไรกันเพราะมิ้งไม่ได้มาขายตัวค่ะ"
"หึๆ กล้าดีนี่ งั้นเธอต้องแสดงเป็นแฟนฉันในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ถ้าเธอแสดงเก่งฉันจะเพิ่มเงินให้" ชายหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์อยากปราบม้าพยศเหลือเกิน
"ได้ค่ะ ว่าแต่ให้มิ้งต้องเรียกคุณว่าอะไรเหรอคะ จะได้แสดงถูก"
"พี่บอล"
"ค่ะพี่บอล มิ้งจะเรียกคุณว่าพี่บอลนะคะ"
"ครับน้องมิ้งคนสวย เอาล่ะทีนี้เราก็มากินข้าวกันเถอะสั่งอาหารหรือยัง"
"ยังค่ะ มิ้งรอพี่บอลก่อน"
"แหม พอพูดจาสนิทสนมแบบนี้เธอดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาทันทีเลยนะมิ้ง"
"ก็พี่บอลอยากได้ฟิลแฟนมิ้งก็จัดให้ยังไงล่ะคะ"
"น่ารักที่สุด ป่ะสั่งอาหารเถอะมิ้งจะกินอะไรก็สั่งเต็มที่เลยนะมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง"
"พี่บอลเองก็น่ารักที่สุดเลยค่ะ" สองคนหยิกแก้มหยอกล้อกันไปมา ว่านไฉที่เดินผ่านทั้งคู่ไปเห็นดังนั้นก็เอือมระอาส่ายหัวไปมาเพราะรู้ว่าบุตรพนามีเลขาคู่กายเป็นภรรยาอยู่แล้ว
เวลาผ่านไป
"เอ๊ะ นั่นบัววิคตอเรียกับไอ้ว่านไฉนี่ มิ้งรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะพอดีพี่เจอคนรู้จักน่ะขอเข้าไปทักทายหน่อย"
"อย่านานนะคะพี่บอล"
"เออ ไม่นานหรอกน่า" บุตรพนาชักสีหน้าขึ้นเสียงใส่เธอ
"บัว"
"พี่บอล"
"นี่บัวหายจากพี่ไปนานถึงสี่ปีกว่า พี่นึกว่า..."
"บัวตายไปแล้วอย่างนั้นหรือเปล่าคะ"
"ทุกคนพยายามส่งคนตามหาแต่ก็หาไม่เจอ บัวเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม" บุตรพนาที่เดินเข้าผู้หญิงคนหนึ่งเขาเดินตรงเข้ามาทักเธอด้วยความประหลาดใจ
"บัวสบายดีค่ะพี่บอล แล้วพี่บอลล่ะคะ"
"พี่ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับน่ะสิที่บัวหายไป นี่ไอ้ว่านไฉแกเป็นคนพาบัวไปซ่อนใช่ไหม"
"ถามน้องบัวเอาเองเถอะว่าทำไมไม่กลับไปหาแกทั้งที่แกเองก็เกือบจะได้แต่งงานกับน้องบัวอยู่แล้วนี่นา"
"ไอ้ว่านไฉ"
"ทำไม"
"นี่ พี่บอล พี่ว่านไฉ พอเถอะค่ะ บัวจะกลับแล้วไปกันเถอะค่ะ" หญิงสาวรีบปรามสองหนุ่มที่พุ่งใส่กันเหมือนเช่นเคยเมื่อเจอหน้ากัน
เดือนมีนาที่เห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้าไปถามบุตรพนาด้วยความเป็นห่วง
"พี่บอลคะมีเรื่องอะไรกันเหรอ มิ้งรอนานแล้วนะคะ"
หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปควงแขนของบุตรพนาพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงหวาน
"รอไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ จะไปไหนก็ไป ไป้" แต่บุตรพนากลับตวาดเธอกลับมาและสะบัดแขนออกจากเธออย่างแรงจนหญิงสาวถึงกับเซถลาล้มลงไปนั่งกับกองกับพื้น
ใบหน้าสวยถอดสีมองชายหนุ่มด้วยความงุนงงสงสัยปนเสียใจ รีบลุกขึ้นปาดน้ำตาวิ่งออกจากร้านอาหารไป
"จะไม่ตามไปหน่อยเหรอ"
ว่านไฉที่รู้ทันบุตรพนาทุกอย่างเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
"ก็แค่เด็กเอ็นจะแคร์ทำไม"
"เด็กเอ็นก็คนนะคะพี่บอล พี่ไปตวาดใส่เธอแบบนั้นได้ยังไงกัน" บัววิคตอเรียเสียงดังใส่บุตรพนา แต่ชายหนุ่มกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร
"อาชีพบ้านี่มีแต่คนดูถูกเหยียดหยาม ฉันไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้ว บ้า บ้าที่สุดเลย ฮือๆ" เดือนมีนารีบโบกแท็กซี่กลับห้องพักของเธอด้วยความเสียใจ
หนึ่งวันผ่านไป
Rrrr โทรศัพท์ของเดือนมีนาดังขึ้นหญิงสาวถอนหายใจยาวๆ ออกมาก่อนที่จะกดรับมัน
"ว่าไงแคท"
("มิ้งช่วยฉันด้วย")
"ให้ฉันช่วยอะไรอีก ถ้าทำงานเอ็นฉันไม่อยากทำแล้วนะ"
("ฉันท้องเสียอย่างหนักตอนนี้อยู่โรงพยาบาลให้น้ำเกลืออยู่ ฉันรับงานหนึ่งไว้ที่โรงแรมเคเจเธอช่วยไปแทนให้หน่อยสิ นะมิ้งนะถือว่าฉันขอร้องล่ะ")
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่รับงานอะไรแบบนี้แล้ว อีกอย่างช่วงนี้มีสอบด้วย ฉันกลัวการเรียนจะตก"
("แต่พรุ่งนี้มีสอบช่วงบ่ายไม่ใช่รึไง ถือว่าฉันขอร้องล่ะนะ ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ นะมิ้งนะ")
"แต่..."
("มิ้งๆๆ ขอร้องล่ะ พอดีหมอมาแล้วแกช่วยฉันหน่อยนะ ไม่งั้นฉันตายแน่ๆ เลย ฮือๆ") แคทรียาทำบีบน้ำตาร้องไห้ออกมา
แม้จะรู้ว่ามันเป็นการแสดง แต่เดือนมีนาก็ใจอ่อนยอมให้เธอจนได้
"ก็ได้ แต่ครั้งนี้แค่ครั้งเดียวจริงๆ แล้วนะ"
("เย่ มิ้งแกน่ารักที่สุดเลย ขอบใจนะ")
"อืม"
...
"ยะ อย่าค่ะคุณ อ้า ฉันเจ็บ
..........
- Writer
