Clue
931 Words
The woman smiled and her eyes shone.
It was fortunately that she had waited for a month to make an appointment to the excellent tattooed artist. The scar was not only look real, but also feel real.
Otherwise, it is impossible to lie to Charles for so many years.
Half a month later
Charles was winding up an international conference and tiredly sat in a chair to have a rest. Then the assistant pushed the door in a hurry.
"Mr. Gu! Finally! "
Hearing the sound, the man opened his eyes and frowned, "Tell me."
"Peter emigrated to Vancouver a year ago and hadn’t been here for a long time." The assistant said.
Charles spent half of the month, using almost all of his relationships, to check Peter, but the man seemed to have prepared and kept confidential.
All this time, he had been working almost ceaselessly, and the intensity of work had made the senior member cry out. But it seemed that only then could he force himself not to think about Grace.
Charles sat in the chair all the time, but his mind was getting more complicated.
He stared in the same direction, seeing through the white wall, and he seemed to saw many years ago in the midsummer night when he walked across the bluestone road and she was on his back.
"Grace, do you like summer?"
The woman placed her head against his broad back, said softly and flatteringly: "I prefer autumn."
"Why?"
"I like maple leaves."
"Maple leaves?"
"well, I've always wanted to see the maple leaves in Vancouver. If there is a chance to go abroad in the future, it must be my preferred place to settle down. "
Charles even felt Grace was on his back. Her soft hair has just fallen on his neck, and inadvertently swept his face.
Tickle, almost drove him crazy.
Vancouver.Peter.
Charles suddenly clenched her fist. As soon as he thought that the woman might be lying in the arms of another man and looked at the maple leaves, the anger in his heart was burning up instantly!
He won't allow it!
Grace, even if I don't want you, what we've done before, you can't do it with another man!
Charles could not perceive his great hatred. The fire in his heart almost burn him to death!
"Book a ticket to Vancouver at once! "
Two days later, in Vancouver.
Early in the morning, maple leaves fell and birds sang. It was a clear day.
"Good Morning!"
"Have a nice day!"
The man who came back from morning jogging stopped and greeted his neighbor's wife with a smile.
Peter sweat all over and went straight into the bathroom .
Ten minutes later, he put on his new clothes, clean and tidy, and was about to meet his client.
The room bell suddenly rang. Peter watched the monitor while he was wearing a watch . The picture was dark, and it was obviously deliberately shielded.
He frowned with doubt. It was early morning. He wanted to see who was playing trick on him.
So when the man's cold face reached his sight, Peter was completely stunned in the doorway and couldn't help but widen his eyes.
"I’m going in, or you are coming out?" Finally, Charles broke the silence first.
Peter frowned. "Mr. Gu, I can choose to close the door now."
When he was closing the door, Charles suddenly reached over the door frame, and a powerful aura burst out of him!
"Peter, where is Grace?"
பாடம் 14- துப்பு
அந்தப் பெண் சிரித்தாள், கண்கள் பிரகாசித்தன.
அதிர்ஷ்டவசமாக அவர் பச்சை குத்தப்பட்ட சிறந்த கலைஞருக்கு ஒரு சந்திப்பு செய்ய ஒரு மாதம் காத்திருந்தார். வடு உண்மையானது மட்டுமல்ல, உண்மையானதாகவும் இருந்தது.
இல்லையெனில், சார்லஸிடம் இவ்வளவு ஆண்டுகளாக பொய் சொல்வது சாத்தியமில்லை.
அரை மாதம் கழித்து
சார்லஸ் ஒரு சர்வதேச மாநாட்டை முடித்துக்கொண்டு சோர்வாக ஓய்வெடுக்க ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். பின்னர் உதவியாளர் அவசரமாக கதவைத் தள்ளினார்.
"மிஸ்டர் கு! இறுதியாக!"
சத்தம் கேட்டு, அந்த மனிதன் கண்களைத் திறந்து, "சொல்லுங்கள்" என்று கோபமடைந்தான்.
"பீட்டர் ஒரு வருடம் முன்பு வான்கூவரில் குடிபெயர்ந்தார், நீண்ட காலமாக இங்கு வரவில்லை." உதவியாளர் கூறினார்.
சார்லஸ் மாதத்தின் பாதியைக் கழித்தார், கிட்டத்தட்ட எல்லா உறவுகளையும் பயன்படுத்தி, பீட்டரைச் சோதித்தார், ஆனால் அந்த நபர் தயார் செய்து ரகசியமாக வைத்திருந்தார்.
இந்த நேரத்தில், அவர் கிட்டத்தட்ட இடைவிடாமல் பணிபுரிந்து வந்தார், மேலும் வேலையின் தீவிரம் மூத்த உறுப்பினரை அழ வைத்தது. ஆனால் அப்போதுதான் கிரேஸைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டாம் என்று தன்னை கட்டாயப்படுத்த முடியும் என்று தோன்றியது.
சார்லஸ் எல்லா நேரத்திலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தார், ஆனால் அவரது மனம் மிகவும் சிக்கலானதாக இருந்தது.
அவர் அதே திசையில் வெறித்துப் பார்த்தார், வெள்ளைச் சுவர் வழியாகப் பார்த்தார், அவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மிட்ஸம்மர் இரவில் புளூஸ்டோன் சாலையின் குறுக்கே நடந்து சென்றபோது அவர் பார்த்தார், அவள் அவன் முதுகில் இருந்தாள்.
"கிரேஸ், உங்களுக்கு கோடை பிடிக்குமா?"
அந்தப் பெண் தன் தலையை அவனது பரந்த முதுகில் வைத்து, மென்மையாகவும், புகழ்ச்சியுடனும் சொன்னாள்: "நான் இலையுதிர்காலத்தை விரும்புகிறேன்."
"ஏன்?"
"எனக்கு மேப்பிள் இலைகள் பிடிக்கும்."
"மேப்பிள் இலைகள்?"
"சரி, நான் எப்போதும் வான்கூவரில் மேப்பிள் இலைகளைப் பார்க்க விரும்பினேன். எதிர்காலத்தில் வெளிநாடு செல்ல வாய்ப்பு இருந்தால், அது குடியேற எனக்கு விருப்பமான இடமாக இருக்க வேண்டும்."
கிரேஸ் தனது முதுகில் இருப்பதாக சார்லஸ் உணர்ந்தார். அவளது மென்மையான கூந்தல் அவன் கழுத்தில் விழுந்துவிட்டது, கவனக்குறைவாக அவன் முகத்தை துடைத்தது.
டிக்கிள், கிட்டத்தட்ட அவரை பைத்தியம் பிடித்தது.
வான்கூவர்.பீட்டர்.
சார்லஸ் திடீரென்று அவளது முஷ்டியைப் பிடுங்கினான். அந்தப் பெண் வேறொரு ஆணின் கைகளில் படுத்திருக்கலாம் என்று அவன் நினைத்ததும், மேப்பிள் இலைகளைப் பார்த்ததும், அவன் இதயத்தில் இருந்த கோபம் உடனடியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது!
அவர் அதை அனுமதிக்க மாட்டார்!
அருள், நான் உன்னை விரும்பவில்லை என்றாலும், நாங்கள் முன்பு என்ன செய்தோம், அதை நீங்கள் வேறொரு மனிதருடன் செய்ய முடியாது!
அவரது பெரிய வெறுப்பை சார்லஸால் உணர முடியவில்லை. அவரது இதயத்தில் உள்ள நெருப்பு அவரை கிட்டத்தட்ட எரிக்கிறது!
"வான்கூவரில் ஒரே நேரத்தில் டிக்கெட் முன்பதிவு செய்யுங்கள்!"
இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, வான்கூவரில்.
அதிகாலையில், மேப்பிள் இலைகள் விழுந்து பறவைகள் பாடின. அது ஒரு தெளிவான நாள்.
"காலை வணக்கம்!"
"ஒரு நல்ல நாள்!"
காலையில் ஜாகிங்கிலிருந்து திரும்பி வந்தவர் நிறுத்தி, பக்கத்து மனைவியை புன்னகையுடன் வரவேற்றார்.
பீட்டர் முழுவதும் வியர்வை நேராக பாத்ரூமுக்குள் சென்றார்.
பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது புதிய ஆடைகளை சுத்தமாகவும் நேர்த்தியாகவும் அணிந்துகொண்டு தனது வாடிக்கையாளரைச் சந்திக்கவிருந்தார்.
அறை மணி திடீரென்று ஒலித்தது. அவர் ஒரு கடிகாரத்தை அணிந்திருந்தபோது பீட்டர் மானிட்டரைப் பார்த்தார். படம் இருட்டாக இருந்தது, அது வெளிப்படையாக வேண்டுமென்றே கவசமாக இருந்தது.
அவர் சந்தேகத்துடன் முகம் சுளித்தார். அது அதிகாலை. அவர் மீது யார் தந்திரம் விளையாடுகிறார்கள் என்று பார்க்க விரும்பினார்.
ஆகவே, அந்த மனிதனின் குளிர்ந்த முகம் அவனது பார்வையை அடைந்தபோது, பீட்டர் வீட்டு வாசலில் முற்றிலுமாக திகைத்துப்போனான், உதவி செய்ய முடியாமல் கண்களை அகலப்படுத்தினான்.
"நான் உள்ளே செல்கிறேன், அல்லது நீங்கள் வெளியே வருகிறீர்களா?" இறுதியாக, சார்லஸ் முதலில் ம silence னத்தை உடைத்தார்.
பீட்டர் முகம் சுளித்தார். "மிஸ்டர் கு, நான் இப்போது கதவை மூடுவதற்கு தேர்வு செய்யலாம்."
அவர் கதவை மூடிக்கொண்டிருந்தபோது, சார்லஸ் திடீரென்று கதவு சட்டகத்தை அடைந்தார், மேலும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஒளி அவரிடமிருந்து வெடித்தது!
"பீட்டர், கிரேஸ் எங்கே?"
- Writer
