Choose Me Again

1.2

Naglakad ako sa madilim na pasilyo ng gusali. Kakauntii na lang ang mga estudyanteng naroroon dahil karamihan ay umuwi na o kaya naman ay nasa mga org rooms nila. Ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng aking sariling mga sapatos na nagbibigay ng echo sa tahimik na hallway.

Nang marating ko ang ikatlong palapag, nakita ko na bukas pa ang ilaw sa Room 302. Dahan-dahan akong sumilip sa maliit na salamin ng pinto. Naroon si Adrian, nakaupo sa pinakahuling upuan malapit sa bintana. Ang kaniyang propesor ay abala sa pagsusulat ng mga formula ng Structural Engineering sa malaking blackboard, habang si Adrian naman ay seryosong kumokopya sa kaniyang notebook.

Napakagat-labi ako habang pinapanood siya mula sa labas. Kahit na pagod na siya mula sa buong araw na klase, napakaguwapo niya pa rin. Ang kaniyang salamin ay bahagyang nakababa sa kaniyang ilong, at ang kaniyang kanang kamay ay mabilis na gumagalaw habang hawak ang kaniyang mechanical pencil.

Naupo ako sa isang mahabang sementadong bench sa tapat ng kaniyang classroom. Inilapag ko ang aking bag sa tabi ko at nagpasya na hintayin siyang lumabas. Alam kong galit siya sa akin dahil sa nangyari kaninang umaga, pero gusto ko lang siyang makitang ligtas bago ako umuwi. Gusto ko lang siguraduhin na hindi siya naapektuhan sa gulo na nangyari sa pagitan nila ni Kuya Luke.

Lumipas ang isang oras. Ang tunog ng bell ng unibersidad ay umalingawngaw, hudyat na tapos na ang huling klase para sa araw na ito. Narinig ko ang pag-uusap ng mga estudyante sa loob ng silid bago sila dahan-dahang lumabas ng pinto. Mabilis kong kinuha ang aking bag at tumayo, pilit kong iniaayos ang aking sarili para magmukhang maayos sa harap niya.

Si Adrian ang pinakahuling lumabas ng classroom. Hawak niya ang kaniyang backpack sa isang balikat habang ang kaniyang isa namang kamay ay nasa loob ng kaniyang bulsa ng pantalon. Nang makita niya akong nakatayo sa labas, agad na huminto ang kaniyang mga hakbang. Ang kaniyang mga kilay ay awtomatikong nagkasalubong sa matinding inis.

"Hindi ka pa rin ba umuuwi?" tanong niya, ang kaniyang boses ay mas malalim at mas mababa kumpara kaninang umaga dahil sa pagod.

"Hinintay talaga kita, Adrian. Gusto ko lang siguraduhin na okay ka lang pagkatapos ng nangyari kanina," mahina kong sagot, pilit kong nilalabanan ang takot na nararamdaman ko habang nakatitig sa kaniya.

"Ilang beses ko bang kailangang sabihin sa 'yo na hindi ko kailangan ang pag-aalala mo?"

"Alam ko... pero hindi ko lang talaga mapigilan ang sarili ko. Nag-alala ako na baka galit ka pa rin sa akin o kay Kuya Luke."

"Ang kapatid mo ay walang pakialam sa akin, at mas lalong wala akong pakialam sa kaniya. Kaya huwag mo nang babanggitin ang pangalan niya sa harap ko."

"Patawarin mo si Kuya, Adrian. Concern lang naman siya sa akin kaya niya nagawa 'on."

"Concern? Ang sabihin mo, pareho kayong walang magawa sa buhay kundi mang-gulo ng ibang tao."

"Hindi naman sa ganoon..."

"Umalis ka na sa harap ko, Lia. Pagod ako at ayaw kong makita ang mukha mo ngayon."

"Adrian, kahit limang minuto lang. Pwede ba tayong mag-usap nang maayos? Yung walang ibang tao, yung walang sumisigaw."

"Wala tayong dapat pag-usapan. Magmula ngayon, ituring mo na hindi mo ako kilala."

"Bakit ba napakadali sa 'yo na sabihin 'yan? Dalawang taon, Adrian. Dalawang taon akong laging andito para sa 'yo, pero parang wala lang sa 'yo ang lahat ng 'yon."

"Dahil wala naman talaga akong hiningi sa 'yo kahit kailan. Ikaw ang kusang lumalapit, kaya huwag kang mag-expect na may ibabalik ako sa 'yo."

"Kahit kauntiing pagkakaibigan man lang, wala ba talaga?"

"Hindi ako nakikipagkaibigan sa mga taong hindi alam kung paano rerespetuhin ang salitang 'ayaw ko'."

"Ginagawa ko lang naman ito kasi mahal kita!" tuluyan nang lumabas ang totoong nararamdaman ko mula sa aking mga labi, ang boses ko ay bahagyang umalingawngaw sa tahimik na pasilyo ng ikatlong palapag.

Tumingin si Adrian sa paligid, sinisigurado na walang ibang nakarinig sa sinabi ko. Nang makita niyang kami na lang dalawa ang natitira sa hallway, mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Humakbang siya palapit sa akin, dahan-dahan ngunit may kasamang matinding pressure na nagdulot sa akin ng panginginig.

"Mahal?" bulong niya, ang kaniyang boses ay naging isang mababang ungol na tila ba nagmumula sa kailaliman ng kaniyang dibdib. Lumapit pa siya nang kauntii hanggang sa maramdaman ko ang init na nagmumula sa kaniyang katawan. "Gusto mo ba talagang patunayan 'yang pagmamahal mo, Lia?"

"Oo, Adrian. Kahit ano, gagawin ko para sa 'yo," sagot ko, habang ang aking puso ay mabilis na tumatibok dahil sa kaba at sa labis na kalapitan ng aming mga mukha.

Hindi siya sumagot gamit ang mga salita. Sa halip, hinawakan niya ang aking kanang braso nang mahigpit at hinila ako patungo sa dulo ng pasilyo, kung saan matatagpuan ang isang maliit at madilim na storage room na madalas ay ginagamit ng mga dyanitor pero walang tao tuwing gabi.

Itinulak niya ang pinto at bago pa man ako makapagsalita, binuhat niya ako nang bahagya at isinandal sa malamig na pader ng storage room. Isinara niya ang pinto gamit ang kaniyang isang paa, at ang buong silid ay tuluyang nabalot ng kadiliman, maliban na lamang sa kauntiing liwanag ng buwan na nanggagaling sa maliit na bintana sa itaas.

"Adrian... anong gagawin natin dito?" bulong ko, ang aking hininga ay naging mabilis at nanginginig.

"Hindi ba't ito ang gusto mo? Ang makasama ako na walang ibang nakakakita?" bulong niya pabalik, ang kaniyang labi ay pulgada na lang ang layo sa aking tenga. Ramdam ko ang kaniyang mainit na hininga na nagdulot ng matinding kuryente sa buong ugat ko. "Tingnan natin kung hanggang saan ang tapang ng pagmamahal mo."

Bago ko pa man maiproseso ang kaniyang mga salita, bigla niyang idinikit ang kaniyang mga labi sa akin.

Hindi ito isang banayad na halik na madalas kong mapanood sa mga pelikula. Ito ay isang marahas, puno ng emosyon, at mapusok na halik na tila ba may gustong parusahan o may gustong patunayan ang binata. Napasinghap ako sa gulat, at ginamit niya ang pagkakataong iyon para mas lalong palalimin ang halik. Pumasok ang kaniyang dila, ginalugad ang bawat sulok ng aking bibig na nagdulot ng kakaibang panginginig sa aking buong katawan.

Napahawak ako sa kaniyang mga balikat, ang aking mga daliri ay bumaon sa kaniyang makapal na polo shirt habang nararamdaman ko ang kaniyang matitigas na kalamnan. Ang aking utak ay sumisigaw na lumayo, na mali ito dahil ginagawa niya lang ito para saktan ako, pero ang aking katawan ay may sariling isip. Ang aking mga labi ay nagsimulang tumugon sa kaniyang mga halik nang may parehong tindi at pananabik. Matagal ko itong pinangarap—ang mahawakan niya ako, ang maramdaman ko ang kaniyang pisikal na presensya, kahit na alam kong ang paraang ito ay puno ng lason at sakit.

Ang kaniyang isang kamay ay bumaba mula sa aking panga patungo sa aking leeg, dahan-dahang hinaplos ang aking balat bago bumaba sa aking baywang at marahas na hinila ang aking katawan para mas lalong idikit sa kaniya. Naramdaman ko ang kaniyang katigasan na nakadiit sa aking hita, isang patunay ng kaniyang pisikal na reaksyon sa aming ginagawa sa loob ng madilim na silid na ito. Ang init ng kaniyang balat ay tila ba sumusunog sa aking manipis na nursing uniform.

"Adrian..." ungol ko sa pagitan ng aming mga halik nang bahagya niyang ilipat ang kaniyang mga labi sa aking panga pababa sa aking leeg.

Doon niya iniwan ang mga basang halik at bahagyang kagat na nagdulot sa akin ng matinding panghihina ng mga tuhod. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang gumapang sa ilalim ng aking uniporme, hinahaplos ang malambot na balat ng aking tagiliran. Ang bawat haplos niya ay tila ba may dalang apoy na nagpapakulo ng aking dugo. Kung hindi niya ako hawak nang mahigpit sa aking baywang gamit ang kaniyang malalaking kamay, malamang ay natumba na ako sa sahig ng storage room.